தற்கால திரைப்பட வன்முறைகள் – கலைச் சுதந்திரமா? சமூகச் சீரழிவா?
ஒரு காலத்தில் கலை மனிதனை உயர்த்தும் கருவியாகக் கருதப்பட்டது. சங்க இலக்கியம் மனித உணர்ச்சிகளை நயமாகப் பாடியது; நாடகங்கள் சமூக உண்மைகளை வெளிப்படுத்தின; கவிதைகள் மனதை மென்மையாக்கின.
இன்றைய காலத்தில் இந்தக் கலை வடிவங்களின் சக்தியையும் செல்வாக்கையும் ஒருங்கே தாங்கி நிற்கும் கலை திரைப்படம்.
திரைப்படம் வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல; அது ஒரு தலைமுறையின் சிந்தனை, உணர்ச்சி, நடத்தை ஆகியவற்றை மறைமுகமாக வடிவமைக்கும் சக்தியாகவும் உள்ளது. அதனால் தான் இன்று ஒரு முக்கியமான கேள்வி சமூகத்தில் எழுகிறது:
தற்கால திரைப்படங்களில் அதிகரிக்கும் வன்முறைகளும், சமூகத்தில் அதிகரிக்கும் வன்முறை சம்பவங்களும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவையா?
வன்முறை – காட்சியின் கவர்ச்சி
பல தற்கால திரைப்படங்களில் வன்முறை வெறும் கதைத் தேவையாக அல்ல, ஒரு அதிரடி காட்சியாக மாற்றப்பட்டுள்ளது.
ஒரு நாயகன் நூறு பேரை அடித்து வீழ்த்துவது, சட்டத்தை மீறுவது, பழிவாங்குவது போன்ற காட்சிகள் ரசிகர்களிடம் கைதட்டல்களைப் பெறுகின்றன.
திரையில் அது “வீரம்” போலத் தோன்றினாலும், உண்மையான வாழ்க்கையில் அது ஒரு சமூகப் பிரச்சினை.
ஒரு காலத்தில் திரைப்படங்களில் நல்லதுக்கும் கெட்டதுக்கும் இடையே ஒரு தெளிவான ஒழுக்கப்போர் இருந்தது. ஆனால் இன்று சில படங்களில் குற்றமும் வீரமும் ஒன்றாக கலக்கப்பட்டு காட்சிப்படுத்தப்படுகின்றன.
பாதகன் (வில்லன்) – தாமதமான நீதி
இன்றைய திரைப்படங்களில் அடிக்கடி காணப்படும் ஒரு சினிமா நடைமுறை உள்ளது.
படத்தின் வில்லன் ஆரம்பத்திலிருந்து இறுதி வரை பல கொடூரச் செயல்களைச் செய்கிறான்:
- பல கொலைகள்
- வன்முறை தாக்குதல்கள்
- ஏமாற்றங்கள்
- அதிகார துஷ்பிரயோகம்
அவன் தன் ஆசைகளை எல்லாம் நிறைவேற்றிக் கொண்ட பிறகே, படத்தின் இறுதி சில நிமிடங்களில் அவனுக்கு தண்டனை வழங்கப்படுகிறது.
அதாவது, தீமை செய்தவன் பல உயிர்களை அழித்த பிறகே அவனுக்குத் தீர்ப்பு வழங்கப்படுகிறது.
இந்தக் காட்சிகள் மறைமுகமாக ஒரு தவறான கருத்தை உருவாக்குகின்றன:
“தீமை செய்தாலும் பரவாயில்லை; இறுதியில் தண்டனை கிடைத்தால் போதும்.”
ஆனால் உண்மையான வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு வன்முறையும் ஒரு குடும்பத்தை உடைக்கும்; ஒரு உயிரை அழிக்கும்; ஒரு சமூகத்தை பாதிக்கும்.
பழிவாங்கும் நீதியின் மாயை
பல திரைப்படங்களில் நீதியை அடையும் வழி பழிவாங்குதல் ஆகக் காட்டப்படுகிறது.
இதனால் இளைஞர்களின் மனதில் ஒரு ஆபத்தான எண்ணம் உருவாகும் அபாயம் உள்ளது:
“தவறு நடந்தால் சட்டம் தேவையில்லை; பழிவாங்கினால் போதும்.”
ஆனால் நாகரிகமான சமூகத்தின் அடிப்படை என்ன?
அது சட்டம், நீதி, மனிதநேயம் என்பவையே.
காதல் – உணர்ச்சி சிதைவின் காட்சிகள்
சில திரைப்படங்களில் காதலும் தவறாக சித்தரிக்கப்படுகிறது.
இந்த காட்சிகள் சில மனங்களில் தவறான கருத்துக்களை உருவாக்குகின்றன:
- காதல் என்பது உரிமை என்று நினைப்பது
- மறுப்பை அவமானமாகக் கருதுவது
- காதல் தோல்வியை வாழ்க்கை தோல்வியாகக் கருதுவது
இவை அனைத்தும் சமூகத்தில் பல வன்முறை சம்பவங்களுக்கு மனநிலையை உருவாக்கக்கூடும்.
பண்பாட்டின் மாற்றங்கள்
திரைப்படங்கள் சமூகத்தின் மாற்றங்களையும் பிரதிபலிக்கின்றன.
இன்றைய சில படங்களில்
- மது பாவனை
- பொறுப்பற்ற உறவுகள்
- கள்ளத் தொடர்புகள்
- உடனடி உணர்ச்சி முடிவுகள்
போன்ற வாழ்க்கை நடைமுறைகள் “நவீன வாழ்க்கை” என்ற பெயரில் காட்டப்படுகின்றன.
உளவியல் தாக்கம்
மனிதன் அடிக்கடி பார்க்கும் காட்சிகளை இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்குகிறான்.
உளவியலில் இதனை மன உணர்ச்சி மங்குதல் என்று கூறுவர்.
வன்முறை காட்சிகளை தொடர்ந்து பார்ப்பதால் சிலருக்கு அந்த வன்முறை இயல்பான ஒன்றாகத் தோன்றலாம்.
அதனால் தான் பல நாடுகளில் திரைப்படங்களுக்கு வயது வரம்பு விதிக்கப்படுகிறது.
திரைப்படத்தின் பொறுப்பு
ஆனால் அந்த சுதந்திரம் சமூக பொறுப்புடன் இருக்க வேண்டும்.
ஒரு கலைஞன் மனித வாழ்க்கையின் இருண்ட பக்கங்களையும் காட்டலாம். ஆனால் அதனை வீரமாக அல்ல, எச்சரிக்கையாக காட்ட வேண்டும்.
வன்முறை காட்சிகளுக்கு பதிலாக
- மனிதநேயம்
- சமூக பொறுப்பு
- சட்டத்தின் மதிப்பு
- பரஸ்பர மரியாதை
போன்ற மதிப்புகள் வலியுறுத்தப்பட வேண்டும்.
பார்வையாளரின் விழிப்புணர்வு
திரைப்படத்தின் தாக்கத்தை கட்டுப்படுத்தும் மிக முக்கியமான சக்தி பார்வையாளர்களே.
குடும்பமும் கல்வியும் இளைஞர்களுக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை சொல்ல வேண்டும்:
🆜🆜🆜🆜🆜🆜🆜🆜🆜🆜🆜
ஆகவே இன்று கேட்க வேண்டிய கேள்வி:
தீமை செய்தவன் வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் அனுபவித்து முடித்த பிறகே தண்டனை வழங்கப்படும் உலகத்தை திரை உருவாக்கினால், அது சமூகத்திற்கு தவறான செய்தியை வழங்கும்.
ஆனால் மனித மதிப்புகளையும் நீதியின் அவசியத்தையும் வலியுறுத்தும் திரை உருவானால், அது ஒரு சமூகத்தை உயர்த்தும் சக்தியாக மாறும்.
📽தீபம் திரை
