பிரியமானவர்களின் பிரிவையும், துயரத்தையும் கடந்து வரும் மனப்பக்குவம்
"வாழ்வு என்பது இழப்புகளின் தொடர்ச்சியல்ல; மாறாக, அந்த இழப்புகளுக்குப் பிறகும் நாம் எஞ்சியிருப்பதை அர்த்தமுள்ளதாக்கும் பயணம்."
இன்றைய நவீன இயந்திர கதியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் மனித வாழ்வின் நிழலாகத் தொடர்வது மாற்றங்களும், எதிர்பாராத இழப்புகளுமே. உறவுகளின் பிரிவு, மரணம், வேலை இழப்பு அல்லது நீண்ட நாள் கனவுகள் தகர்ந்து போவது என மனித மனம் தன் வாழ்நாளில் பலமுறை துயரத்தின் கோர முகத்தைச் சந்திக்க நேரிடுகிறது.
ஆனால், இத்தகைய பெருந்துயரங்களில் இருந்து மீண்டு, மீண்டும் புத்துயிர் பெற்று எழுவது எப்படி? இக்கால சூழலில் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தேவையான உளவியல் பலத்தையும், மனப்பக்குவத்தையும் இக்கட்டுரை அலசுகிறது.
1. துயரத்தின் உளவியல் நிலைகள் (The Stages of Grief)
உளவியலாளர் எலிசபெத் கியூப்ளர்-ராஸ்
(Elisabeth Kübler-Ross) அவர்களின் ஆய்வின்படி, மனிதன் எத்தகைய இழப்பைச் சந்தித்தாலும் மனம் கீழ்க்கண்ட ஐந்து நிலைகளைக் கடந்து செல்கிறது:
- மறுப்பு
(Denial): "இதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை" என்ற அதிர்ச்சி நிலை.
- கோபம்
(Anger): "ஏன் எனக்கு இந்தச் சோகம்?" என்ற ஏக்கம் கலந்த கோபம்.
- பேச்சுவார்த்தை (Bargaining): "இதனை மாற்றுவதற்கு நான் எதை வேண்டுமானாலும் செய்வேன்" என மனதுடன் போராடுதல்.
- மனச்சோர்வு (Depression): எல்லாவற்றிலும் விரக்தி, தனிமை மற்றும் ஆழ்ந்த சோகம்.
- ஏற்றுக்கொள்ளுதல் (Acceptance): யதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டு அதனுடன் வாழப் பழகுதல்.
உதாரணம்: கோவிட் பெருந்தொற்றுக் காலத்தில் தனது தந்தையைத் திடீரென இழந்த கார்த்திக் (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) என்ற இளைஞர், பல மாதங்கள் அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்தே வெளியே வர முடியாமல் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டார். அலுவலகப் பணிகளில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. ஆனால், நண்பர்களின் உதவியோடு உளவியல் ஆலோசனையைப் பெற்றபின், "அவர் நம்முடன் இல்லாவிட்டாலும், அவர் கற்பித்த நல்லொழுக்கங்கள் என்னுள் உள்ளன" என்ற ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலைக்கு மெல்ல வந்து சேர்ந்தார்.
2. இக்கால மனிதர்களுக்கு இழப்புகள் தரும் சவால்கள்
இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தில் மனிதர்களின் தொடர்புகள் அதிகரித்திருந்தாலும், தனிமை உணர்வும் பலமடங்கு பெருகியுள்ளது. முன்னெல்லாம் கூட்டுக்குடும்ப முறைகள் துயரங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள ஒரு இயற்கையான வடிகாலாக இருந்தன. ஆனால், இன்றைய நியூக்ளியர் குடும்ப முறை மற்றும் தனிக்குடித்தனங்களில் இழப்பு ஏற்படும் போது, அதனைப் பகிர்ந்துகொள்ள யாருமின்றி மனம் உள்ளுக்குள்ளேயே அழுகிறது.
சமூக வலைதளங்களில் மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியான பிம்பங்களைப் பார்த்துவிட்டு, தனக்கு மட்டும் ஏன் இந்தத் துயரம் என்ற குற்ற உணர்ச்சிக்கு (Guilt) ஆளாகிறார்கள்.
3. துயரத்தைக் கடந்து மீண்டு வருவதற்கான உளவியல் வழிகள்
- உணர்வுகளை அடக்காதீர்கள் (Express Your Emotions): அழுகை என்பது பலவீனமல்ல; அது மனத்தின் அழுத்தத்தைக் குறைக்கும் இயற்கையான பாதுகாப்பு வால்வு. கண்ணீரை அடக்குவது மன அழுத்தத்தை (Trauma) அதிகரிக்கும்.
- நினைவுகளைப் போற்றுங்கள், ஆனால் சிறைப்படாதீர்கள் (Cherish Memories, Don't Be Imprisoned): பிரியமானவர்கள் விட்டுச்சென்ற நல்ல நினைவுகளைப் பொக்கிஷமாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால், அதே நினைவுகளில் மூழ்கி நிகழ்காலத்தை இழந்துவிடாதீர்கள்.
- சின்னச் சின்ன இலக்குகள்
(Micro-Goals): பெருந்துயரத்திலிருந்து ஒரே நாளில் வெளியேறிவிட முடியாது. இன்று ஒரு மணி நேரம் வேலை பார்த்தேன், இன்று சிறிது உணவு உண்டேன் எனச் சிறிய இலக்குகளை நிர்ணயித்து முன்னோக்கி நகருங்கள்.
- உளவியல் ஆதரவை நாடுங்கள்
(Seek Professional Help): தேவைப்படும்போது மனநல மருத்துவர் அல்லது ஆலோசகரின் உதவியை நாடுவதில் எந்தத் தயக்கமும் இருக்கக் கூடாது.
4. மாறும் பார்வை: முடிவு அல்ல, புதிய தொடக்கம்
வாழ்வின் மிகச்சிறந்த பாடங்கள் பலவும் வலியின் வழியாகவே கற்றுக்கொடுக்கப்படுகின்றன. இழப்புகளைச் சந்தித்தவர்கள் காலப்போக்கில் மிகுந்த உணர்ச்சிப் பரிவுடன்
(Empathy) மற்றவர்களின் துயரங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் சக்தி பெறுகிறார்கள்.
பிரியமானவர்களின் பிரிவை எதிர்கொள்ளும் போது, "அவர்கள் என்னைவிட்டுப் போய்விட்டார்கள்" என்பதற்குப் பதிலாக, "அவர்கள் எனக்குள் விட்டுச்சென்ற அன்பின் வழியை நான் தொடர்வேன்" என்ற நேர்மறையான பார்வை நம்மை வாழவைக்கும்.
👉👉👉: இடிந்த வீட்டின் இடிபாடுகளுக்கு நடுவே புதியதொரு மாளிகையைக் கட்டுவது போன்றதுதான் இழப்புகளுக்குப் பின் வாழும் வாழ்வும். துயரம் நம்மை முடக்கிவிடலாம்; ஆனால் நிரந்தரமாகத் தோற்கடிக்க முடியாது. கடந்த கால நினைவுகளின் அரவணைப்போடு, நிகழ்காலத்தின் யதார்த்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, எதிர்காலத்தை நோக்கி நடப்பதே மனித மனத்தின் உச்சபட்ச பக்குவமாகும்.
தீபம் உளவியல் உலகம்
