ஸ்டுடியோ யுகம் முதல் அவுட்டோர் படப்பிடிப்பு வரை:
சினிமா என்பது கற்பனையை காட்சியாக்கும் கலை. அந்தக் காட்சியை உருவாக்கும் முறைகள் காலத்தோடு மாறி வந்துள்ளன. குறிப்பாக, கணினி இல்லாத காலத்தில் உருவான காட்சிகளும், இன்றைய டிஜிட்டல் உலகின் மாயாஜாலமும் இடையே உள்ள வேறுபாடு, சினிமாவின் வளர்ச்சிப் பாதையை தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது.
பக்தி மற்றும் புராணப் படங்கள்: கற்பனையின் கைவினை வடிவம்
1950–1970களில் தமிழ் சினிமாவில் பக்தி மற்றும் புராணப் படங்கள் மிகுந்த வரவேற்பைப் பெற்றன. ‘திருவிளையாடல்’ (1965), ‘கந்தன் கருணை’ (1967), ‘சரஸ்வதி சபதம்’ (1966) போன்ற படங்களில் தேவதைகள் வானத்தில் தோன்றுவது, மறைந்து போவது, ஆகாயத்தில் மிதப்பது போன்ற காட்சிகள் இடம் பெற்றன.
இந்தக் காட்சிகளை உருவாக்க, நடிகர்களை கம்பிகளால் தூக்கி, பின்னணியில் வானம் அல்லது தேவலோகம் போன்ற செட்கள் அமைக்கப்பட்டன. ‘திருவிளையாடல்’ படத்தில் சிவாஜி கணேசன் சிவபெருமானாக வானத்தில் தோன்றும் காட்சிகள், அக்கால தொழில்நுட்பத்தில் உருவாக்கப்பட்ட சிறந்த உதாரணங்கள். சில சமயம் "டபுள் எக்ஸ்போஷர்" (double
exposure) முறையால் ஒரே ஃபிரேமில் இரண்டு உருவங்கள் காட்டப்பட்டன.
சண்டைக் காட்சிகள்: நேரடி ஆபத்துகளின் காலம்
எம்.ஜி.ஆர் நடித்த ‘அயிரத்தில் ஒருவன்’ (1965), ‘எங்க வீட்டுப் பிள்ளை’ (1965) போன்ற படங்களில் வாள் சண்டை, குதிரை பாய்ச்சி, குதிப்பு போன்ற காட்சிகள் நேரடியாக படமாக்கப்பட்டன. நடிகர்களே பல ஸ்டண்ட்களை செய்ததால், பாதுகாப்பு சவால்கள் அதிகமாக இருந்தன.
சண்டைக் காட்சிகளை வலுப்படுத்த, கேமரா கோணங்கள் மாற்றப்பட்டு, குத்து விழும் தருணத்தில் "கட்" செய்து, ஒலி விளைவுகள் சேர்க்கப்பட்டன. இந்த முறைகள் காட்சிக்கு தாக்கத்தை அளித்தாலும், அதன் பின்னால் கடுமையான பயிற்சியும் அபாயமும் இருந்தது.
வாகனக் காட்சிகள்: மாயை உருவாக்கிய சாமர்த்தியம்
1960–70களில் கார் ஓடும் காட்சிகள் பெரும்பாலும் ஸ்டுடியோவிலேயே உருவாக்கப்பட்டன. ‘பில்லா’ (1980) போன்ற பின்னர் காலப் படங்களிலும் கூட, சில காட்சிகளில் கார் நிலையாக வைத்துப் பின்னணி நகரும் போல காட்டப்பட்டது.
முன்புறத்தில் நடிகர்கள் அமர்ந்திருக்கும் கார், பின்னால் புரொஜெக்ஷன் (rear projection) மூலம் ஓடும் சாலை—இந்த நுட்பம் அக்காலத்தில் மிகவும் பயன்படுத்தப்பட்டது. பார்வையாளர்களுக்கு அது உண்மையான பயணமாகத் தோன்றியது.
ஒளிப்பதிவு மற்றும் ஒலிப்பதிவு: சவால்களும் சாதனைகளும்
பழைய கால கேமராக்கள் மிகப் பெரியதும் கனமானதும். ‘மாயாபஜார்’ (1957) போன்ற படங்களில் ஒளிப்பதிவு மிகவும் துல்லியமாக திட்டமிடப்பட்டு, ஒவ்வொரு காட்சியும் ஓவியமென வடிவமைக்கப்பட்டது. லைட்டிங் அதிகமாக பயன்படுத்தப்பட்டதால், நடிகர்கள் வெப்பத்தில் நீண்ட நேரம் வேலை செய்ய வேண்டியிருந்தது.
ஒலிப்பதிவில், ஆரம்பத்தில் "லைவ்" பதிவு சிரமமாக இருந்ததால், பெரும்பாலான காட்சிகள் பின்னர் டப்பிங் மூலம் உருவாக்கப்பட்டன. ‘பாசமலர்’ (1961) போன்ற படங்களில் உணர்ச்சிகரமான உரைகள், பின்னணி ஒலிப்பதிவின் மூலம் மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்பட்டன.
இயற்கை நோக்கி மாற்றம்: பாரதிராஜா முதல் மணிரத்னம் வரை
1970களில் பாரதிராஜா ‘16 வயதினிலே’ மூலம் கிராமத்தையே படப்பிடிப்பு தளமாக மாற்றினார். அதன் பின், பாலுமகேந்திரா (‘மூன்றாம் பிறை’), மகேந்திரன் (‘உதிரிப் பூக்கள்’) போன்ற இயக்குநர்கள் இயற்கை வெளிச்சத்தையும் நிஜ லொக்கேஷன்களையும் பயன்படுத்தினர்.
1990களில் மணிரத்னம் ‘ரோஜா’, ‘பொம்பாய்’ போன்ற படங்களில் இந்தியாவின் பல பகுதிகளை திரையில் கொண்டு வந்தார். இதனால், ஸ்டுடியோவிலிருந்து வெளிநிலைக்கு மாற்றம் முழுமையாக உறுதியானது.
இன்றைய தொழில்நுட்பம்: கற்பனையின் எல்லைகள் விரிவடையும் போது
இப்போது ‘பாகுபலி’, ‘பொன்னியின் செல்வன்’ போன்ற படங்களில், பழைய காலத்தில் சாத்தியமில்லாத காட்சிகள் எளிதாக உருவாக்கப்படுகின்றன. கம்பிகள், ஸ்டண்ட் அபாயங்கள், செயற்கை செட்கள்—இவை அனைத்தும் CGI மற்றும் VFX மூலம் பாதுகாப்பாகவும் நம்பத்தகுந்தவையாகவும் மாறியுள்ளன.
ட்ரோன் ஷாட்கள், டிஜிட்டல் கேமராக்கள், சிங்க் சவுண்ட்—இவை அனைத்தும் சினிமாவை ஒரு புதிய தரத்திற்கு கொண்டு சென்றுள்ளன.
கைவினையிலிருந்து டிஜிட்டல் கலை வரை
‘திருவிளையாடல்’ காலத்தின் கம்பி மாயையிலிருந்து ‘பாகுபலி’ காலத்தின் கணினி மாயாஜாலம் வரை—சினிமா ஒரு நீண்ட பயணம் செய்துள்ளது. ஆனால் எந்த காலமாக இருந்தாலும், காட்சியின் உயிர் அதன் பின்னால் இருக்கும் மனித கற்பனையே. தொழில்நுட்பம் மாறலாம்
கதை சொல்லும் உயிரோட்டம் மட்டும் மாறாது.
தீபம் திரையின் திசையில்....
