அன்றைய மாலைப் பொழுது வழக்கம்போலவே அமைதியாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. தனது சிறிய வணிக நிறுவனத்தின் கணக்குகளைப் பார்த்துவிட்டு, சோர்வோடு வீட்டின் திண்ணையில் வந்து அமர்ந்தான் இளங்கோ. மனதில் ஏனோ ஒரு இனம் புரியாத பாரம்.
அடுத்த வாரம் அவனது நிறுவனத்தின் புதிய கிளையைத் திறப்பதற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. நேற்று மாலை அவனது உறவினர் ஒருவர் வந்து பேசிவிட்டுப் போனதுதான் இளங்கோவின் இந்த மனக்குழப்பத்திற்குக் காரணம். "இளங்கோ, நீ இன்னும் அந்தப் பழைய காலத்து எளிய பழக்கவழக்கங்களோடவே இருக்கிறாய். பிசினஸ் வட்டாரத்துல எல்லாரும் உன்னை மதிக்கணும்னா, நீ கொஞ்சம் ஆடம்பரமா மாறணும். காஸ்ட்லி கார் வாங்கணும், பெரிய மனிதர்கள் மாதிரிப் பேசப் பழகணும். அப்பத்தான் உனக்கு ஒரு கௌரவம் கிடைக்கும்," என்று வகுப்பெடுத்துவிட்டுப் போயிருந்தார்.
இளங்கோ இயற்கையிலேயே எளிமையையும், நேர்மையையும் விரும்பும் மனிதன். ஆடம்பரப் போலித்தனம் அவனுக்கு என்றைக்குமே செட் ஆகாது.
அவன் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தபோது, அந்த வழியே அவனது நீண்ட கால வழிகாட்டியான ஓய்வுபெற்ற அதிபர் இராஜரத்தினம் ஐயா நடந்து வந்தார். இளங்கோவின் முகவாட்டத்தைக் கண்டவர், திண்ணையில் அவனருகே வந்து அமர்ந்தார்.
"என்ன இளங்கோ, முகம் ஒரு மாதிரியா இருக்கு? ஏதும் பிரசினையா?" என்று அன்போடு விசாரித்தார்.
இளங்கோ தன் மனதில் இருந்த குழப்பத்தை அப்படியே அவரிடம் கொட்டினான். "ஐயா, இந்தச் சமூகத்துல எல்லாரும் ஒரு கௌரவத்தை, வெளிப்பூச்சைத்தான் பார்க்கிறாங்க போல இருக்கு. நானும் மத்தவங்க சொல்ற மாதிரி என்னை கொஞ்சம் மாத்திக்கிட்டாத்தான் சரிவருமோ எண்டு தோணுது," என்றான் ஆதங்கத்தோடு.
இராஜரத்தினம் ஐயா புன்னகைத்தார். சுற்றிலும் சூழ்ந்திருந்த அமைதியான அந்த மாலை நேரத்து மரங்களைப் பார்த்தபடி பேசத் தொடங்கினார்.
"இளங்கோ, ஒரு சின்னக் கதை சொல்றேன் கேள்," என்றார் ஐயா.
"ஒரு ஊர்ல ஒருத்தன் இருந்தான். அவன் எல்லாரையும் திருப்திப்படுத்தணும், எல்லாரும் தன்னை மெச்சணும் எண்டு ஆசைப்பட்டான். ஒருநாள் அவன் வீதி வழியே போய்க்கொண்டிருந்தப்ப, ஒருத்தன் பார்த்துட்டு, 'நீ ரொம்ப மென்மையா, அமைதியா இருக்கிறாய், கொஞ்சம் முரட்டுத்தனமா, கண்டிப்பா இருந்தாதான் உலகம் மதிக்கும்' என்றான். இவனும் தன்னை அப்படி மாற்றிக்கொண்டான். அடுத்த நாள் இன்னொருத்தன் வந்து, 'என்னப்பா நீ எப்பவும் முகத்தை உப்ப வெச்சுக்கிட்டு இருக்காய், கொஞ்சம் கலகலப்பா, எல்லாத்துக்கும் தலையாட்டுறவனா இரு' என்றான். இவன் உடனே அப்படி மாறினான். இப்படியே ஒவ்வொருத்தர் சொல்லச் சொல்ல, ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொருத்தருக்காக அவன் தன்னை மாத்திக்கிட்டே இருந்தான். கடைசியில ஒருநாள் கண்ணாடி முன்னாடி போய் நின்னப்ப, அவனுக்குத் தன் சொந்த முகமே மறந்து போயிருந்தது. அவன் ஒரு வெறும் நிழலாக மட்டுமே மிஞ்சியிருந்தான்."
ஐயா இளங்கோவின் தோளைத் தட்டிவிட்டுத் தொடர்ந்தார்:
"யாருக்காகவும் உன்னை மாற்றிக் கொள்ளாதே இளங்கோ! ஒருவேளை நீ மற்றவர்களுக்காக மாற நினைத்தால், இந்த உலகத்தில் இருக்கிற ஒவ்வொரு மனிதர்களுக்கும் நீ மாறிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். அது உன்னுடைய சுயத்தையே நீயே கொல்வதற்குச் சமம்."
"உன்னுடைய இந்த எளிமையும், நேர்மையும், எதார்த்தமும்தான் உன்னுடைய உண்மையான பலம். அதை விரும்பி உன்னோடு இணையும் மனிதர்கள்தான் உனக்குத் தேவை. உன்னுடைய தனித்துவத்தை இழந்து நீ தேடும் எந்தவொரு கௌரவமும் வெறும் தற்காலிகமானதுதான். நீ நீயாகவே இரு," என்று கூறிவிட்டு ஐயா எழுந்து சென்றார்.
அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் இளங்கோவின் மனதில் இருந்த இருளை அகற்றி, தெளிவைத் தந்தன.
புதிய கிளை திறப்பு விழா வந்தது. இளங்கோ எந்தப் போலித்தனமான ஆடம்பரமும் இல்லாமல், எப்போதும்போலத் தன் எளிய, நேர்மையான வழியிலேயே விழாவை நடத்தினான். அவனது இந்தத் தன்மையைக் கண்ட பல பெரிய முதலீட்டாளர்களும் வாடிக்கையாளர்களும், "இன்றைய காலத்துல இப்படி ஒரு ஆடம்பரமில்லாத, உண்மையான மனிதரைப் பார்ப்பது அரிது. இவரோடு வணிகம் செய்வது எங்களுக்குப் பெருமை," என்று பாராட்டிவிட்டுச் சென்றனர்.
அன்று இரவு இளங்கோ நிம்மதியோடு கண்ணாடி முன் நின்றான். அதில் தெரிந்தது யாரோ ஒருவருக்காகத் தைக்கப்பட்ட ஆடம்பர முகமூடி அல்ல; அவனது சொந்த முகம், அவனது நிஜமான நிழல்!
கண்ணதாசன் கருத்து (-யாருக்காகவும் உன்னை மாற்றிக் கொள்ளாதே! ஒருவேளை மாற நினைத்தால் ஒவ்வொரு மனிதர்களுக்கும் நீ மாற வேண்டும்.)-
தீபம்
