டிஜிட்டல் யுகத்து வீழ்ச்சி
ஒரு காலத்தில் மனிதர்களை இணைத்த தொழில்நுட்பம், இன்று நம்மைத் தனித்தனித் தீவுகளாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. கைபேசி, மடிக்கணினி, தொலைக்காட்சி என வெவ்வேறு வடிவிலான "திரைகள்" நம் கண்களுக்கு முன்னால் மின்னும்போது, நமக்கு எதிரே இருக்கும் மனிதர்களின் முகங்கள் மங்கத் தொடங்குகின்றன. தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியை நாம் கொண்டாடும் அதே வேளையில், மனித உணர்வுகளின் இடைவெளி மெல்ல மெல்ல அதிகரித்து வருவதுதான் இந்த டிஜிட்டல் யுகத்தின் மிகப்பெரிய முரண்.
1. அருகாமை எனும் மாயை (Phubbing)
உளவியலில் Phubbing (Phone + Snubbing) என்று ஒரு வார்த்தை உண்டு. அதாவது, எதிரில் ஒரு மனிதர் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, அவருக்கு முக்கியத்துவம் தராமல் நமது கவனத்தை மொபைல் திரையில் செலுத்துவது.
உதாரணம்: ஒரு மாலையில் கணவனும் மனைவியும் உணவகத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். மேஜை மீது சுவையான உணவு இருக்கிறது; ஆனால் இருவரின் கைகளிலும் மொபைல் திரைகள் ஒளிர்கின்றன. இருவரும் ஒரே இடத்தில் அருகருகே அமர்ந்திருந்தாலும், மனதால் பல ஆயிரம் மைல்கள் தொலைவில் இருக்கிறார்கள்.
இத்தகைய பழக்கம், எதிரில் இருப்பவருக்கு "நான் உங்களுக்கு முக்கியமில்லை" என்ற உணர்வை நயமாகக் கடத்துகிறது. இது உறவுகளில் மெல்லிய விரிசலை ஏற்படுத்தி, நாளடைவில் இதயங்களை வெகுதூரம் விலக்கி விடுகிறது.
2. 'ஃபேக் லைக்ஸ்' மற்றும் மங்கும் நிஜப் பகிர்வுகள்
சமூக வலைத்தளங்களில் ஆயிரம் 'லைக்ஸ்' மற்றும் 'கமெண்ட்ஸ்' வாங்குவது நமக்குத் தற்காலிக டோபமைன்
(Dopamine) மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. ஆனால், துயரமான ஒரு கணத்தில் தோள் கொடுத்து ஆறுதல் சொல்ல ஒரு நிஜமான மனிதக் கை கூட இல்லாத நிலைக்கு இது நம்மைத் தள்ளுகிறது.
- போலி ஒப்பீடு: சமூக வலைத்தளங்களில் பிறரின் "சிறந்த தருணங்களை" மட்டும் பார்த்து, நம் இயல்பான வாழ்க்கையோடு ஒப்பிட்டு ஏங்குவது மன அழுத்தத்தை அதிகரிக்கிறது.
- அனுதாபக் குறைவு: திரையில் பார்க்கும் துயரமான செய்திகளை 'ஸ்க்ரோல்' செய்து கடப்பது போல, நிஜ வாழ்க்கையிலும் மற்றவர்களின் வலிகளை உணரும் தன்மையை (Empathy) நாம் இழந்து வருகிறோம்.
3. பிள்ளைகளின் உலகில் எழும் மௌனச் சுவர்
இன்றைய குழந்தைகள் பிறந்தது முதலே திரைகளைப் பார்த்து வளர்கிறார்கள். பெற்றோர் தங்கள் வேலைப்பளு காரணமாகவோ அல்லது குழந்தையை அமைதிப்படுத்தவோ அவர்களின் கைகளில் மொபைலைக் கொடுக்கிறார்கள்.
உதாரணம்: பள்ளி முடிந்து வரும் குழந்தை, அன்றைய நாளில் நடந்த சுவாரஸ்யமான விஷயங்களைப் பெற்றவரிடம் சொல்ல ஓடி வருகிறது. ஆனால், பெற்றோர் வாட்ஸ்அப் அல்லது ரீல்ஸ் பார்த்துக்கொண்டே "ம்ம்... சொல்லு..." என்று திரையைப் பார்த்தபடி கேட்கிறார்கள்.
குழந்தை மெல்லத் தனது உரையாடலைச் சுருக்கிக் கொண்டு, தனக்கான ஒரு டிஜிட்டல் உலகிற்குள் சுருங்கி விடுகிறது. இதனால் குடும்பத்திற்குள் இருக்க வேண்டிய உணர்வுப்பூர்வமான பிணைப்பு சிறுவயதிலேயே சிதைந்துபோகிறது.
மன அமைதிக்கும் ஆரோக்கியமான உறவுக்கும் உளவியல் ஆலோசனைகள்.
திரை கலாச்சாரத்திலிருந்து முற்றிலுமாக விடுபடுவது இன்றைய சூழலில் சாத்தியமில்லை. ஆனால், தொழில்நுட்பத்தை நம் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்து, மனித இதயங்களை மீண்டும் நெருங்கச் செய்ய சில நடைமுறை ஆலோசனைகள்:
1. 'நோ ஸ்கிரீன்' மண்டலங்கள் (No-Screen Zones)
வீட்டில் உணவு அருந்தும் மேஜை மற்றும் படுக்கையறை ஆகிய இரண்டையும் முற்றிலும் "திரைகள் இல்லாத இடங்களாக" மாற்றுங்கள். உணவருந்தும்போது பேசுவதும், தூங்கும் முன் குடும்பத்தினருடன் உரையாடுவதும் மன அழுத்தத்தைக் கணிசமாகக் குறைக்கும்.
2. டிஜிட்டல் டிடாக்ஸ் (Digital
Detox)
வாரத்தில் ஒரு நாள் (எ.கா. ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை 3 மணி நேரம்) மொபைல், டிவி போன்ற அனைத்துத் திரைகளையும் அணைத்து வைத்துவிட்டு குடும்பத்துடன் நேரத்தைச் செலவிடுங்கள். இயற்கை நடைப்பயணம், தாயக்கட்டம் போன்ற பாரம்பரிய விளையாட்டுகள் அல்லது ஒன்றாகச் சமைப்பது உறவை வலுப்படுத்தும்.
3. 'கண் தொடர்பு' பழக்கம் (Eye Contact)
எதிரில் யாராவது பேசத் தொடங்கினால், உடனடியாக மொபைலைத் தலைகீழாக மேஜை மீது வையுங்கள். அவர்களின் கண்களைப் பார்த்துப் பேசுங்கள். இது "நான் உங்களை மதிக்கிறேன்" என்ற சக்திவாய்ந்த செய்தியை எதிராளிக்கு அனுப்பும்.
4. இணையப் பயன்பாட்டிற்கு நேர எல்லை
மொபைலில் Screen Time Limit செயலிகளைப் பயன்படுத்தி, சமூக வலைத்தளங்களுக்குச் செலவிடும் நேரத்தைக் கட்டுப்படுத்துங்கள். தேவையற்ற நோட்டிபிகேஷன்களை
(Notifications) அணைத்து வைப்பது கவனச்சிதறலைத் தடுக்கும்.
திரைகள் நமக்கு அறிவையும் தகவல்களையும் தரக்கூடும்; ஆனால் அன்பையும், நிஜமான மனித அரவணைப்பையும் மனிதர்களால் மட்டுமே தர முடியும். திரைகளின் ஒளியைக் குறைப்போம்; நம் மனித உறவுகளின் வெளிச்சத்தைக் கூட்டுவோம்!
தீபம் உளவியல் உலகம்
