(உளவியல் கட்டுரை)
மனச்சோர்வு பேசப்படாத ஒரு மொழி.
அது சத்தமில்லாத அழுகை.
மனிதன் சிரிக்கத் தெரிந்த அளவிற்கு
அழத் தெரியாதவனாக மாறிய இந்த காலத்தில்,
மனச்சோர்வு ஒரு நோயாக அல்ல —
ஒரு மௌன வாழ்வியல் அனுபவமாக வளர்கிறது.
சமூகம் எப்போதும் வலிமையை கொண்டாடுகிறது.
ஆனால் சோர்வை?
அதைப் பலவீனம் என்கிற ஒரு குற்றவாளிப் பட்டத்துடன்
மனிதன் மீது சுமத்திவிடுகிறது.
1. மனச்சோர்வு : மனத்தின் உள் நிழல்
மனச்சோர்வு என்பது திடீரென தோன்றும் இருள் அல்ல.
அது நாள்தோறும் சேரும்
சொல்லப்படாத சொற்களின் குவியல்.
மனித மனம் ஒரு பாத்திரம் என்றால்,
அதில் நிரம்பி வழியும் உணர்ச்சிகளே
மனச்சோர்வாக வடிகின்றன.
-
கேட்கப்படாத வேதனை
-
மதிக்கப்படாத உழைப்பு
-
புரியப்படாத கனவுகள்
இவையெல்லாம் மனத்தின் அடுக்குகளில்
மௌனமாக தேங்கிக் கொண்டே இருக்கும்.
ஒருநாள் அந்த மௌனம்
தாங்க முடியாத சுமையாக மாறும்.
2. “வலிமை” என்ற சொல்லின் போலியான அர்த்தம்
“வலிமை” என்பது
அழாதிருப்பது என நமக்கு கற்பிக்கப்பட்டது.
பொறுத்துக் கொள்வதே பெருமை.
உணர்ச்சிகளை அடக்குவது ஆண்மை,
அமைதியாக சகிப்பது பெண்ணிய பண்பு.
இந்தக் கருத்தியல்
மனச்சோர்வின் விதையை விதைத்ததே தவிர,
அதை குணப்படுத்தவில்லை.
ஒரு மனிதன் சுமக்க முடியாத சுமையையும்
“நீ வலுவானவன்” என்று சொன்னால்
அது பாராட்டல்ல;
அது ஒரு மறைமுக வன்முறை.
3. மனித இயல்பின் இயற்கை எதிர்வினை
மனிதன் இயந்திரம் அல்ல.
அவனுக்கு ஓய்வு தேவை.
அவனுக்கு அங்கீகாரம் தேவை.
அவனுக்கு தன் வலியை பகிர
ஒரு காதும், ஒரு மனமும் தேவை.
இவை மறுக்கப்படும் போது
மனம் தன்னைத்தானே சுருக்கிக் கொள்கிறது.
அந்த சுருக்கத்தின் பெயர்தான்
மனச்சோர்வு.
இது பலவீனத்தின் அடையாளம் அல்ல.
அது மனித உணர்வுகளின்
உயிர்த்துடிப்பின் சான்று.
4. நாளந்தோறும் சந்திக்கும் மனிதர்கள் – சோர்வின் முகங்கள்
காலை வேளையில்
பேருந்து நிறுத்தத்தில் நிற்கும் ஒருவன்,
கையில் கைப்பேசி,
கண்களில் வெறுமை.
வீட்டில் எல்லோருக்கும் சமைத்துக் கொடுத்து
தனக்கு மட்டும் சாப்பிட மறக்கும் ஒரு தாய்.
பள்ளியில் முதல் மதிப்பெண் பெற்றும்
“இதற்குத்தான் படிச்சியா?”
என்று கேட்கப்படும் ஒரு மாணவன்.
இவர்கள் யாரும் மனநோயாளிகள் அல்ல.
இவர்கள் நம் வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்புகள்.
5. பேசப்படாத சோர்வு – சமூகத்தின் பொறுப்பு
மனச்சோர்வை ஒளிக்க
சமூகம் பல முகமூடிகளை வழங்குகிறது:
-
புன்னகை
-
சாதனை
-
மதிப்பு
-
ஒழுக்கம்
ஆனால் அந்த முகமூடிகள்
மனத்திற்கு மூச்சுத் தருவதில்லை.
மனச்சோர்வை
“சும்மா யோசனை” என்று தள்ளிவிடும் சமூகம்,
ஒரு மனிதனின் முழு உளவியல் வரலாற்றையே
மறுப்பதாகிறது.
6. ஏற்றுக்கொள்ளல் : முதல் மீட்பு
மனச்சோர்வை
“எனக்கு இல்லை” என்று மறுப்பது
அதன் வேரை ஆழமாக்கும்.
“எனக்கு சோர்வு இருக்கிறது”
என்று ஒப்புக்கொள்வதே
மனிதனின் முதல் வெற்றி.
பேசுதல் ஒரு சிகிச்சை.
புரிந்துகொள்ளப்படுதல் ஒரு நிம்மதி.
அணைத்துக்கொள்ளப்படுதல் ஒரு மருந்து.
மனச்சோர்வு பலவீனம் அல்ல.
அது மனித இயல்பு.
அதை ஒளிக்கச் சொல்வது அல்ல,
அதை உணரச் செய்யும் சமூகமே
ஆரோக்கியமான சமூகம்.
மனிதன் வலுவானவன் அல்ல
என்றாலும் பரவாயில்லை.
அவன் மனிதன் —
அதுவே போதுமானது.
