நிலையாமை அறியாத மனித மனமும், உடலுள் வாழும் சிவமும்!

மனித வாழ்க்கை என்பது மாயையின் பின்னப்பட்ட ஒரு மிகப்பெரிய வலை. அதில் சிக்கித் தவிக்கும் மனித சமுதாயத்திற்கு மெய்யியல் விழிப்பூட்டும் உயரிய வழிகாட்டியாகத் திகழ்பவை சித்தர்களின் பாடல்கள். குறிப்பாக, சிவவாக்கியார் தனது எளிய, கூர்மையான தமிழ் வரிகளால் உலகியல் வாழ்வின் நிலையாமையைத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார்.

"மாடு கன்று செல்வமும் மனைவி மைந்தர் மகிழவே

மாட மாளிகைப்புறத்தில் வாழுகின்ற நாளிலே

ஓடிவந்து காலதூதர் சடுதியாக மோதவே

உடல் கிடந்தது உயிர் கழன்ற உண்மை கண்டும் உணர்கிலீர்"

(சிவவாக்கியம் - பாடல்: 083)

பாடலின் பொருள்ச் செறிவு:

ஒரு மனிதன் மாடு, கன்று போன்ற கால்நடைகள், வற்றாத செல்வம், அன்பு காட்டும் மனைவி, வழித்தோன்றலான பிள்ளைகள் என அனைத்து வசதிகளுடனும், மாட மாளிகையில் சுற்றமும் நட்பும் சூழ மட்டற்ற மகிழ்ச்சியோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றான். ஆனால், அந்த வாழ்வு நிரந்தரமானது அன்று!

யாரும் எதிர்பார்க்காத ஒரு தருணத்தில், கால தூதனாகிய எமன் ஓடிவந்து திடீரெனத் தாக்குகின்றான். கணப்பொழுதில், அதுவரை கட்டிப்பிடித்துப் போற்றிய உடலானது சடலமாகக் கீழே கிடக்க, அதிலிருந்த உயிர் பிரிந்து விடுகின்றது. இவ்வளவு பெரிய மரணத்தின் நிதர்சனத்தை நாள்தோறும் நம் கண்கூடாய்ப் பார்த்த பின்பும், மனித மனம் இன்னும் விழித்துக் கொள்ளவில்லையே என்று வருந்துகிறார் சிவவாக்கியார்.

வெளிப்புறச் சடங்குகளும் போலி நம்பிக்கைகளும்:

இன்றைய நவீன மனிதன் மரணம் எனும் மறுக்க முடியாத உண்மையை முற்றிலுமாக மறந்துவிட்டு ஓடிக் கொண்டிருக்கிறான்.

• வெற்றுச் சடங்குகள்: உடலுக்குள் இருக்கும் உயிராகிய  சிவத்தைப் பற்றிச்  சிந்திக்காமல், வெளிப்புறச் சடங்குகள், நேர்த்திக்கடன்கள், ஆடம்பர பூஜைகள் ஆகியவற்றில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துகிறான்.
• போலி நிம்மதி: இத்தகைய வெளிப்புறச் சடங்குகளைச் செய்துவிட்டால் மரண பயத்திலிருந்து தப்பித்துவிடலாம் என்றும், செல்வமும் புகழும் நிலைத்துவிடும் என்றும் தன்னையே ஏமாற்றிக் கொள்கிறான்.

அழியும் செல்வமும் அழியாத சிவமும்:

செல்வம், மனைவி, பிள்ளைகள், மாட மாளிகை, சமூகப் புகழ் இவை எதுவுமே உயிர்ப் பிரியும் வேளையில் நம்முடன் வரப்போவதில்லை. இவை அனைத்தும் தற்காலிகமான நிழல்கள்.

மனித உடலுக்குள் உயிராக நின்று இயங்குவது அந்தப் பரம்பொருளாகிய சிவமே! ஆனால் மனிதன், "உடலே நான்" என்றும், "உடலைச் சார்ந்த பொருட்களே என் உடைமை" என்றும் நம்பி, வாழ்நாள் முழுவதையும் பொருளாசையிலும் பற்றிலும் வீணாக்குகிறான். உடலிலிருந்து உயிர் கழன்று போகும் அந்த ஒரு கணத்தில், அவனது அனைத்துப் பெருமைகளும், சேமிப்புகளும் அர்த்தமற்றதாகி விடுகின்றன.

நாம் பெற வேண்டிய ஆன்மிக விழிப்புணர்வு:

சிவவாக்கியாரின் இப்பாடல் உலக வாழ்க்கையை வெறுத்து ஒதுக்குமாறு கூறவில்லை; மாறாக, வாழ்க்கையின் எல்லையையும் நிலையாமையையும் புரிந்து கொண்டு வாழச் சொல்கிறது.

1.   பற்றற்ற வாழ்வு: மாட மாளிகையிலும் செல்வத்திலும் வாழும்போதும், அவையனைத்தும் தற்காலிகமானவை என்ற தெளிவு நமக்கு வேண்டும்.

2.   அக வழிபாடு: வெளிப்புறச் சடங்குகளில் மட்டும் மூழ்கிவிடாமல், நமக்குள்ளே உயிராக வீற்றிருக்கும் சிவத்தைக் கண்டறியும் அகப் பயிற்சியை (தியானம், மெய்ஞானத் தேடல்) மேற்கொள்ள வேண்டும்.

3.   மரணத்தைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு: மரணம் எந்தக் கணத்திலும் வரலாம் என்பதை நினைவில் கொண்டு, வாழும் காலத்தில் நல்லெண்ணம், அருள் உணர்வு, பிறர்க்கு உதவும் குணம் ஆகியவற்றுடன் வாழ பழக வேண்டும்.

கண்ணெதிரே உடல்கள் வீழ்வதைக் கண்டும் , உயிர் பிரிவதைப் பார்த்தும் உணராத மனமே போலி மாயையிலிருந்து விடுபட வேண்டும். உடலுக்குள் வாழும் உயிரை - சிவத்தை உணர்வதே உண்மையான ஆன்மிகம் என்பதை இப்பாடல் நமக்கு ஆணித்தரமாக உணர்த்துகிறது.

தீபம் ஆன்மிக வலம்

Read More

'இலங்கை கடற்கரை “நெடுஞ்சாலை” யில் தாத்தா-தொடர்கதை-பகுதி: 01

கந்தையா தில்லையுடன் பேரப்பிள்ளைகள்'

பகுதி: 01 - ஒட்டாவாவில் இருந்து யாழ்ப்பாணம் வரை

முதன் முதலில் “கடற்கரை அலைந்து திரிந்தோர்” (Beachcombers) ஆப்பிரிக்காவில் தோன்றிய மனிதர்களே ஆகும். கடற்கரைகளைக் கடந்து, கடலின் வளங்களை உணவாகக் கொண்டு அவர்கள் மெதுவாக ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து ஆசியா, ஆஸ்திரேலியா மற்றும் பின்னர் உலகின் பல பகுதிகளுக்குப் பரவினர் என்பது வரலாறு ஆகும். இதனால், மனித வரலாற்றின் முதல் “நெடுஞ்சாலை”யாக கடற்கரை அமைந்து இருந்தது. அதனாலோ என்னவோ, தாத்தாவும் தன் வெளிநாட்டில் பிறந்து வளரும் பேரப்பிள்ளைகளுக்கு அந்த பெருமை பெற்ற “நெடுஞ்சாலை” வழியாக இலங்கை சுற்றிலாவை ஆகஸ்ட் 2025 இல் ஆரம்பிக்க முடிவு செய்தார்.

ஆகஸ்ட் 11, 2025 அன்று, மூன்று சிறிய ஆய்வாளர்கள், தாத்தா கந்தையா தில்லையின் பேரப்பிள்ளைகள் - ஜெயா, கலை, மற்றும் இசை - கனடாவின் ஒட்டாவாவில் இருந்து விமானத்தில் தங்கள் தாத்தாவுடன், ஜெர்மனியின் ஊடாக, பறந்து சென்று, இலங்கையில் தரையிறங்கினர். 

 

“ஆஹா, இங்கே மிகவும் சூடாக இருக்கிறது, தாத்தா!” அவர்கள் பண்டாரநாயக்க பன்னாட்டு வானூர்தி நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்ததும் ஜெயா முகத்தை விசிறிக் கொண்டாள். “ஏனென்றால் இது வெப்ப மண்டலப் பகுதி, என் அன்பே. கனடாவை விட இங்கு சூரிய ஒளி சற்று குறும்புத்தனமானது,” தாத்தா சிரித்தார்.

 

உலகில் கண்களைக் கவரும் இடங்களில் கடற்கரையும் ஒன்று எனலாம். கடற்கரையைப் பற்றி அறியாதவர் யாவரும் இருக்க மாட்டார்கள். சிறுவர்கள் முதல் பெரியவர்கள் வரை அனைவருக்கும் கடற்கரைக்கு செல்வ தென்றால் மிகவும் பிடிக்கும். எனவே, ஒரு வாடகை வேனில் [Van] ஒரு நட்பு ஓட்டுநருடன், முதலில் கடற்கரை நகரமும் மற்றும் தலைநகரமான கொழும்புக்கு சென்று இருநாள் ஓய்வு எடுக்க முடிவு செய்தனர். எனவே பிரித்தானிய ஆளுநர் சேர் என்றி சியார்ச் வார்டு [ Governor of British Ceylon, Sir Henry George Ward (1797–1860)] என்பவரின் முயற்சியின் பலனாக 1859 ஆம் ஆண்டு உருவான காலிமுகத் திடலுக்கு (Galle Face Green) முன்னால் அமைந்த ஹோட்டல் ஒன்றில் தங்க முடிவு செய்தனர்.

 

சில்லென்ற கடல் நீர், இதமான தென்றல் காற்று, கடல் அலையின் ஓசை, கொஞ்சி விளையாடும் பறவைகள் என யாவும் தமக்கு மன உளைச்சலையும் மன அழுத்தத்தையும், பயணக் களைப்பையும் போக்கும் என்பதாலும் மற்றும் குழந்தைகளுடன் சந்தோஷமாக களிக்கலாம்  என்பதாலும், தாத்தா அந்த ஹோட்டலை தெரிந்து எடுத்தார்.

 

ஆகஸ்ட் 13 ஆம் தேதி, அதே வாடகை வேனில் தம்புள்ளை [Dambulla] வழியாகச் யாழ் நகரை நோக்கிச் செல்லும் போது, ​​தங்கச் சிலைகளால் மின்னும் குகைக் கோயில்களைப் பார்த்து வியந்தது, "இது ஒரு கதைப்புத்தகக் குகை போல நான் உணர்கிறேன்!" என்று கலை மூச்சுத் திணறினான். தம்புள்ளையை தாண்டும் பொழுது தாத்தாவின் முகம் கொஞ்சம் வாடியிருந்தது. அதைக் கவனித்த ஜெயா, தாத்தாவைத் தட்டி என்ன நடந்தது என்றாள்? யாழ்ப்பாணம் - கண்டி ஏ9 நெடுஞ்சாலையில் அன்று பல ஆண்டுகளாக அமைந்து இருந்த ஒரேயொரு தமிழ் இந்து ஆலயமான தம்புள்ளை பத்திரகாளி அம்மன் கோயில், புத்த பிக்குவின் தலைமையில் பல முறைதாக்குதல் நடத்தப்பட்டு, இறுதியாக அக்டோபர் 28, 2013-ம் நாள் ஆலயம் முற்றாக இடித்து தரைமட்டமாக்கப் பட்டுள்ளது எதையம்மா காட்டுகிறது ?. ஆனால், இந்த முன்னைய  தம்புள்ளை பொற்கோவிலில் தெய்வங்களுக்குரிய 4 சிலைகள்  காணப்படுகின்றன. இதில் இரண்டு இந்துக் கடவுள்களான விஷ்ணு மற்றும் விநாயகர் சிலைகளாகும் என்பது வரலாற்று உண்மையாகும் என்று தாத்தா ஜெயாவுக்கு ஒரு சரித்திரமே கூறினார். அவள் அதைக் கவனமாகக் கேட்டாள். இது ஆரம்பகாலத்தில் தம்பலை என அழைக்கப்பட்டது. இராச இராச சோழன், இராசேந்திர சோழன் ஆகியோர் 10ஆம் 11 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் இப்பகுதியை ஆண்டார்கள் என தன் உரையாடலை முடித்தார். அன்று இரவு, அவர்கள் இறுதியாக தாத்தாவின் குழந்தை மற்றும் வாலிப பருவத்தின் வாழ்விடமான கரையோர நகரமான யாழ்ப்பாணத்தை அடைந்தனர். அங்கே, தாத்தாவின் பிறப்பு இடமான அத்தியடிக்கு அருகில் உள்ள ஒரு ஹோட்டலில், ஒரு சிலநாட்கள் தங்க முடிவெடுத்தனர். அந்த ஹோட்டலை பார்த்து கொண்டு யாழ் ரயில் நிலையம் அமைந்திருந்தது. அந்த யாழ் ரயில் நிலையத்தின் பின்பக்கம் தான் தாத்தா, தாத்தாவின் அம்மா, சகோதரங்கள் எல்லோரும் பிறந்து வளர்ந்த பெருமைமிக்க அத்தியடி அமைந்துள்ளது.

 

"நாம் "ஊர்விட்டு ஊர் சென்று வாழ்ந்தாலும் 

யாழ் மண் வாசம் மனம் விட்டு போகாதே,

யாழ் தேவி ரெயில் ஏறுவோம்,

எங்கள் இதயத்தின் மொழி பேசுவோம்"

 

என்று "கவிஞர் சதீஸ்" எழுதிய  பாடல் வரிகளை நினைவூட்டியது. ஒவ்வொரு யாழ்ப்பாண மக்களினதும் வாழ்க்கையுடன் நெஞ்சில் பின்னிப் பிணைந்த யாழ்தேவியின் சத்தத்தையும் ஆரவாரத்தையும் கேட்காத நாட்களே அன்று இல்லை.

 

"ஆறுமுக நாவலன் அடியிணை பரவுதும் தேறு முகவின்பந் திகழ்தரற் பொருட்டே" என "நாவலர் சற்குருமணிமாலை" போற்றும், தமிழும் சைவமும் தந்த நல்லை நகர் ஆறுமுக நாவலர் வீடு, இன்றைய நாவலர் மண்டபம், ஹோட்டலில் இருந்து, அரை மையிலுக்கும் குறைவான தூரத்தில், தாத்தா குடும்பத்தாரின் முன்னைய வீட்டின் பின்பக்கத்தில் தான் அமைந்திருந்தது. அங்கு தான் தாத்தா இளம் வயதில் பந்தடித்து விளையாடினார்.

 

பொதுவாக யாழ்ப்பாண நகர், யாழ் கோட்டை , சந்தை பகுதியையும் வைத்திய சாலை, பேருந்து, புகையிரத, நிலையத்தையும் முதன்மை வீதிகளையும் உள்ளடக்கியுள்ளது. வட அமெரிக்கரின் பேச்சுப்பாங்கில் இதை "downtown."எனவும் கூறலாம். யாழ்ப்பாணத்திற்கே அணித்தான நெடிந்துயர்ந்த பனை மரங்கள், உயர்ந்த கட்டிடங்கள் மத்தியிலும் ஆங்ககாங்கே இருந்தது. ஜெயாவும் கலையும், முதல் முதல், அந்த முன் இரவிலும் யாழ் நகரைப் பார்த்து ரசித்து ஆச்சரியப்பட்டனர். இசை தாத்தாவின் மடியில் தூங்கிவிட்டான்.

 

ஜெயாவையும் கலையையும் தன் அருகில் அழைத்த தாத்தா, 'பனை மரம் புயலுக்கு பயங்கரமாக ஆடி அசைந்தாலும், நாணல் போல வளைந்து தப்பிக் கொள்ளாதது. அது வளைவதை விட, வளையாமல் உடைவதையே விரும்புவது. இன்னல், துன்பம் வரும் போது, யாழ்ப்பான மக்கள், பனை மரத்தின் இந்த சிறப்பான தன்மையை உதாரணமாக எடுத்து, தாமும் அது போல் உற்சாகத்துடன் தைரியம் மற்றும் துணிச்சலுடன் தளர்வுறாத, விடாப்பிடியாய் எதிர்க்கின்ற ஒரு இயல்புக் குணத்தை கொண்டிருந்தனர்' என ஒரு பெரும் விளக்கம் கூறினார்.

 

மஞ்சள் வெயில் பூத்த வானமும் 

பனை மரங்களின் இனிய தாலாட்டும் 

பச்சை கிளிகளின் கொஞ்சும் சங்கீதமும்

யாழ் தொட்டால் காதுகளுக்கு எட்டிவிடும்

எல்லோர் மன தோடும் ஒட்டிவிடும்

அன்பும் பண்பும் துளிர் விடும்!

 

வீட்டை விட்டு எட்டி நடந்தால்

வானம் பாடிகளின் ஆட்டமும் 

வீதியோர பசுக்களின் கூட்டமும் 

காதுகளில் ஒலிக்கும் செந்தமிழும்

வானுயர நிமிர்ந்த பனைமரமும்

மனதைத் தொடும் நினைவுகளே!

 

*அடுத்த பகுதியை வாசிக்க அழுத்துக..

 

நன்றி 

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,

அத்தியடி, யாழ்ப்பாணம்]

பகுதி: 02 தொடரும்

Read More