ஒளிர்வு:87- - தமிழ் இணைய சஞ்சிகை -[தை],2018


தீபம் வாசகர்கள் அனைவருக்கும் வணக்கம்,
.தமிழ்த்திருநாள் தைப்பொங்கல் வாழ்த்துக்கள் தமிழ் பேசும் அனைவர்க்கும் உரித்தாகட்டும். 
உலகில் தன்  தாய் மொழியில் மட்டும் வெறுப்புக் கொண்ட ஒரு இனம் எனில் அது தமிழினமாகவே இருக்க முடியும் என்ற குரல்கள் ஒலிக்க ஆரம்பித்து விட்டன. நெருப்பில்லாமல் புகை வராது என்பது நம் பழமொழி.உலகில் எப்பாகத்திலும் வாழும் தமிழர்களில் சிறுபகுதியினர் தாய் மொழியினை வளர்க்க ஆர்வம் கொண்டு உழைத்தாலும் அவ் உழைப்பின் பிரதிபலன் மிகமிகக் குறைவாகவேதென்படுகின்றன.தமிழன் தன்  பெருமை உணராது பெரும்பாலும், அடுத்த இனத்தவன்- அதுவும் வெள்ளைத்தோல் கொண்டவன் -அனைத்து வழிகளிலும் தம்மிலும் பார்க்க மேம்பட்டவன் என்னும் உணர்வு, தமிழனின் தாழ்வு மனப்பான்மையும் ஒரு காரணமாக ஆழமாகவே   காணப்படுகிறது.அதுமட்டுமல்ல,
* தமிழன் பிரதேசம் /சாதி/ஆங்கில மொழிப் பாவனை தொடர்பாக  தமிழனை குறைத்து ஒதுக்குதல்.
*உதவி செய்யவந்த தமிழனிடம் மேலும் சூறையாடல்.
*தமிழ் அதிகாரியாக தொழில்புரிந்தால் ஏனைய மொழி கொண்டோருக்கு நேர்மையாகவும்,தமிழனுக்கு அச்சேவை கிட்டாது செய்தல்.
*பொது இடங்களில் தமிழர் சொத்துக்கள் எனில் அவைமட்டும் சேதமாகும்படி கவனமற்று நடத்தல்.
*உறவுகளில் நடக்கக் கூடாதது நடந்துவிட்டால், அச் சம்பவத்திற்கு இன்னும் காது ,மூக்கு வைத்துப் பேசுதல்.
* ஒருவன் எடுக்கும் முயற்சியினைப்  பாராட்டி ஊக்குவிக்க மனமின்மை.
*பொது இடங்களில் சந்திக்கும் போது அறிவார்ந்த தகவல்களை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளாது, யாரையாவது கேலி பண்ணும் விதத்தில் உரையாடல்.
*வீதிகளில் வேற்றுநாட்டுக்காரனைக் கண்டால்  ஆங்கிலத்தில் வணக்கம் சொல்லும் அதே தமிழன் அடுத்ததாகச் சந்திக்கும்  தமிழனைக்கண்டால் தலையினை கவிழ்த்தி நிலம் பார்த்து செல்லல்.  
இவையெல்லாம் தமிழர்களுக்கிடையே பெரும் இடைவெளியினையே அதிகரித்துக் கொண்டு இருக்கிறது.அவ் இடைவெளி தாய் மொழி மீதும் வெறுப்பினையே உருவாக்கி வருகிறது.

தமிழனை அழிக்கிறான்,அழிக்கிறான் என்று கூக்குரலிடும் தோழர்களிடம்  ஒன்றுமட்டும் நாம் கூறிக் கொள்ள விளைகிறேன். தமிழனை அழிக்க ஆழும் இனவாத அரசுகள்  தேவையில்லை. மேற் கூறிய ஆயுதங்களே போதுமானவை.
பிறந்த புத்தாண்டிலாவது தமிழர் மனங்களில் நல் மாற்றங்கள் ஏற்படவும் தமிழர் வாழ்வும்,மொழியும் ஒருங்கே செழித்தோங்க  நாம் வாழ்த்துகிறோம். -தீபம் 
      மேலும்,
தீபம் மாதாந்த மின்சஞ்சிகையாக 2010 ம் ஆண்டு ஐப்பசி முதலாம் நாள்   ஆரம்பிக்கப்பட்டதுதீபம்சஞ்சிகையில் முக்கியமாக ,ஆரோக்கியமான தகவல்கள் அடங்கிய
கட்டுரைகள்,
கவிதைகள்,
நகைச்சுவை(சிரிப்பு),
திரைப் பட விமர்சனங்கள்(திரை),
திரைச்செய்திகள்(திரை),
*தொழில்நுட்பம்,
உடல்நலம்(உணவு),
*ஆன்மீகம்
பாடல்
நடனம்
என்பன தினசரி இடுகைகளாகவும்,தற்காலத்தில் எங்கள் மத்தியில் நடைபெறும் சம்பவங்கள்தொடர்பாக  சுவைபடக் கூறும்
* " பறுவதம் பாட்டி",(நடப்பு)
* "கனடாவிலிருந்து ஒரு கடிதம் "(நடப்பு)
அரசியல் பேசும்  ‘’சண்டியன் சரவணை "(நடப்பு)
 கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்,
செல்வத்துரை சந்திரகாசன் அவர்களின்
  ஆய்வுக்கட்டுரைகள்                                                                       
அகிலன் தமிழனின் கவிதைகள்,கதைகள்
 கயல்விழியின் தொகுப்புக்கள்,
என்பன விசேட இடுகைகளாக முன்பக்கத்திலும் அழகுபடுத்திக்கொண்டுஇருக்கின்றன.
புதிய வாசகர்களின் வசதி கருதி ஒவ்வொரு புதன்கிழமை யும்ஏற்கனவே  வாசகர்களின் பெரும் வரவேற்பினை பெற்ற பதிவுகள் மீள வெளியாகின்றன.
எமது பக்கத்தின் மேல் வரிசையில் காணப்படும் தெரிவுகளில் ''LINKS'' என்பதனை அழுத்துவதன் மூலம் ஏனைய நட்பு இணையங்களை வாசித்து மகிழலாம்.
தீபத்தின் வளர்ச்சியின் உந்து கோல்களாக விளங்கும் சகோதர இணையத்தளங்களுக்கும்தீபத்தின்எழுத்தாளார்களுக்கும்வாசகர்களுக்கும் நன்றியினை தீபம் தெரிவித்துகொள்கிறதுஉங்கள்ஆக்கங்களுக்கு:-  s.manuventhan@hotmail.com
தமிழில் எழுதுவதற்கு:   click http://tamil.changathi.com/ then Type in English and press space(add space) to get converted to tamil.
உங்கள் வருகைக்கு நன்றி  tamil news 


www.theebam.com

எழுத்தின் கதை அல்லது வரலாறு'/பகுதி:17

பண்டைக் காலத் தமிழகத்தில் ஓலைச் சுவடி, நடுகல், கல்வெட்டு, செப்பேடு ஆகியவற்றில் தமிழ்மொழி எழுதப் பெற்று வந்துள்ளது. இவற்றில் காலத்தால் முற்பட்ட ஓலைச் சுவடிகள் கிடைக்கப் பெறவில்லை; எனினும் அதன் விபரங்கள், நாலடியார் 253-3 இலும் மற்றும் நாலடியார் 397-1 இலும் தெரிவிக்கப் பட்டுள்ளது.உதாரணமாக,நாலடியார் 253 இல்:

"கல்லென்று தந்தை கழற அதனையோர்
சொல்லென்று கொள்ளாது இகழ்ந்தவன் - மெல்ல
'எழுத்தோலை' பல்லார்முன் நீட்டவிளியா
வழுக்கோலைக் கொண்டு விடும்." 

இளம் பருவத்தில் தந்தை 'படி' என்று சொல்லியும், அச்சொல்லை ஒரு சொல்லாக மதியாது புறக்கணித்தவன், பிற்காலத்தில் மெதுவாக ஒருவன், எழுத்துக்களைக் கொண்டிருக்கும் ஓர் ஓலையைப் பலருக்கு முன்னிலையில் 'படி' என்று தர, (அது கண்டு அவன் தன்னை அவமதித்ததாகக் கருதி) வெகுண்டு அவனைத் தாக்கத் தடித்த கோலைக் கையில் எடுத்துக்கொள்வான் என்கிறது.இங்கு 'எழுத்தோலை'  என ஓலைச் சுவடு குறிக்கப் பட்டுள்ளதை கவனிக்க . ஆனால் காலத்தால் முற்பட்ட, பழமை வாய்ந்த கல்வெட்டுகளும் செப்பேடுகளும் கிடைத்துள்ளன. உதாரணமாக,பண்டைக் காலத்தில் நீண்ட காலம் அழியாதிருக்க வேண்டும் எனக் கருதப்பட்ட செய்திகள் கற்களில் வெட்டப்பட்டன. இவ்வாறு கல்லில் பொறிக்கப்பட்ட செய்தியே கல்வெட்டு எனப்படுகின்றது. பெரும்பாலும், மன்னர்களின் ஆணைகள், அவர்கள் செய்த பணிகள் போன்றவை கல்வெட்டுக்களாகப் பொறிக்கப்பட்டன. இவை தவிர வீரர்கள், பிரபுக்கள், அதிகாரிகள் போன்றோர் தொடர்பிலும், முக்கிய நிகழ்வுகள் தொடர்பிலும் கல்வெட்டுக்கள் உள்ளன. எனவே, பல்வேறு காலகட்டங்களைச் சேர்ந்த கல்வெட்டுக்களை ஆய்வு செய்வதன் மூலம் எழுத்துக்களின் படிமுறை வளர்ச்சிகளையும் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. அதே போல,செப்பேடுகள் என்பவை பழங்காலத்தில் மன்னர்களின் கோவில் தானங்கள், வம்சாவளி, போர்க்குறிப்புகள், மரபு வழிக்கதைகள் போன்ற நிகழ்வுகளைப் பதிந்து வைப்பதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட உலோகத் தகடு ஆகும். இவை தற்காலத்தில் பழங்கால த்தைப் பற்றி அறியும் தொல்லியல் சான்றுகளாக இருந்து வருகின்றன. இந்தியாவில் இதுவரையில் 1561 செப்பேடுங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் தமிழ்நாடு 489, ஆந்திரப் பிரதேசம் 289, கர்நாடகம் 162, கேரளா 9 ஆகும்.எனவே தென் இந்தியாவிலேயே பெருவாரியாக மொத்தம் 949 செப்பேடுங்கள் எடுக்கப் பட்டுள்ளன என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. தமிழ் மொழியின் தொன்மையான எழுத்து வடிவங்களை அறிந்து கொள்ளக் குகைக் கல்வெட்டுகள் பெரிதும் உதவுகின்றன. இக்கல்வெட்டுகளில் எழுதப் பெற்றுள்ள எழுத்து வடிவங்களுக்குப் பெயரிடுவதில் இருவேறு கருத்துகள் நிலவுகின்றன. ஒரு சிலர் தமிழி என்று குறிப்பிடுகின்றனர். வேறு சிலர் தமிழ்-பிராமி என்று குறிப்பிடுகின்றனர். தமிழகக் குகைக் கல்வெட்டு எழுத்துகள் வடஇந்திய பிராமி எழுத்துகளில் இருந்து சிற்சில நிலைகளில் வேறுபடுகின்றன. அவ்வேறுபாடுகள் தமிழின் தனித்தன்மை க்கு உரியவை ஆகும். இந்த வேறுபாட்டைக் கருத்தில் கொண்டே தமிழி என்று பெயரிட்டனர் அறிஞர்கள்.

முந்தைய தமிழ் எழுத்துக்கள் ஒரு சில கால இடைவெளியில்  தமிழியில் எழுதப்பட்டு இருப்பதால், முன்னைய தமிழ் எழுத்து வடிவங்களின் மேலதிக விவரங்களை அறிய, கல்விமான்கள் பண்டைய தமிழ் இலக்கியங்களை நாடினர். தமிழ் முதனூல்’ என்று போற்றப்படும் தொல்காப்பியம் பண்டைத் தமிழ் இலக்கண நூல்களுள் மிகப் பழமையும் முதன்மையையும் பெற்றதாகும். தொல்காப்பியத்தை நாம் மொழி விளக்கவியல் நூலாகவே கொள்ளலாம். தொல்காப்பியம், தொல்காப்பியர் காலத்து மொழி நிலையையும் அதன் முந்திய நிலையையும் ஓரளவு உணர்த்துகிறது. அதில் பயன்படுத்தப்பட்ட மொழி நூலின் விதிகளை ஒட்டியே  தமிழ் எழுத்துக்கள் பெரிதும் அமைந்து இருப்பதால், அதனைக்கொண்டு மொழியின் பொதுவியலையும் ஓரளவு அறியவியலுகிறது. தொல்கப்பியர் காலத்தில் ‘நூல்’ என்றால் . அது இலக்கண நூல் ஒன்றையே குறிக்கும். தொல்காப்பியம் எழுத்து, சொல், பொருள் என முப்பெரும் பிரிவுகளை உடையது. உதாரணமாக, எழுத்து என்ற பிரிவில் தனிநின்ற எழுத்து, சொல்லிடை வரும்போது அவ்வெழுத்தின் நிலை, எழுத்துகளின் உச்சரிப்பு நிலை, சொற்களில் எழுத்துகள் தொடர்ந்து நிற்கும் நிலைகள், சொற்கள் புணரும்போது ஏற்படும் எழுத்து மாற்றங்கள் ஆகியன கூறப்படுகின்றன. தொல்காப்பியர் காலத்தில், வேங்கடத்திற்கும் வடக்கிருக்கும் நாடு (டெக்கான்) வட மொழி வயப்பட்டு, நாளடைவில் மாறி, தெலுங்கு, கன்னட மொழிகள் பெற்றதாக மாறியது. ஆகவே வடமொழிக் கலப்பு பெற்ற தெலுங்கு-கன்னட மொழிகளையும், தமிழகத்தே  வட மொழி  சிறிதளவு கலப்பதையும்  கண்ட தொல்காப்பியர்,

"வடசொற் கிளவி வடவெழுத்து ஒரீஇ
எழுத்தொடு புணர்ந்து சொல்லாகும்மே''
-தொல்காப்பியர்-

என்னும் நூற்பா மிகச்சிறந்த வரையறை செய்து தமிழில் பிறமொழிச்சொற்களை ஆளும்பொழுது வடவெழுத்து நீக்கி (ஒரீஇ=நீக்கி) தமிழ் எழுத்துகளில் எழுதவேண்டும் என்கின்றது.

ஒவ்வொரு மொழிக்கும் அடிப்டபடையாய் இருப்பவை ஒலிகள், ஒலி இன்றி மொழிகள் இல்லை. ஓலிகள் எழுத்து என்னும் சொல்லால் குறிக்கப்படுகிறது. இவ்வெழுத்து பொதுவாக ஒலி வடிவத்தையும் வரி வடிவத்தையும் குறிப்பதாக அமைகிறது, தொல்காப்பியத்தின் முதல் அத்தியாயம் எழுத்து ஆகும். இது அகரவரிசை எழுத்தை  குறிப்பிடு கிறது. இந்த  எழுத்துப்படலத்தில் உள்ள ஒன்பது இயல்களில் முதல் இயல் நூன்மரபாகும். நூல் எழுதுவதற்கு வேண்டப்படும் எழுத்துகளைப் பற்றிக் கூறுவதனால் இவ்வியல் நூன்மரபு எனும் பெயரைப் பெற்றுள்ளது. இதில் முதல் பாட்டில் , எழுத்து என்று சொல்லப்படுபவை யாவை என்றால், அவை, 'அ' என்ற எழுத்தில் தொடங்கி, 'ன்' என்ற எழுத்தில் முடியும் முப்பது என்று ஆசிரியர் கூறுவர்” என்ற கூற்றோடு தொல்காப்பியர்  தொடங்குகிறார். 

"எழுத்து எனப்படுப அகரம் முதல் னகர இறுவாய் முப்பஃது என்ப சார்ந்து வரல் மரபின் மூன்று அலங்கடையே."

மேலும் பொருளதிகாரம், புறத்திணையியல்,பாட்டு 60 இல்,

"காட்சி கால்கோ ணீர்ப்படை நடுதல்
சீர்த்தகு சிறப்பிற் பெரும்படை வாழ்த்தலென்"

என்கிறது. இங்கு  தொல்காப்பியர் நடுகல் நடுவதற்கான ஆறு அமைப்புகள் பற்றிச் சொல்கிறார். அவை : காட்சி, கால்கோல், நீர்ப்படை, நடுதல், பெரும்படை, வாழ்த்தல் என உயர்த்திக் கூறுகிறார்.

முதலில் ஊர் மக்கள் பொருத்தமான கல்லை தேர்ந்து எடுத்து  [காட்சி], அந்த கல்லை குளிப்பாட்டி தூய்மை படுத்துவார்கள். அதன் பின்,அதற்கு பூக்களால் படைத்து, தூபம் காட்டி, போற்றுவார்கள் [கால்கோல்] ,ஏனென்றால் இந்த கல்லு தான் அந்த வீரனின் பெயரையும் தீரத்தையும் எடுத்து கூறப் போகிறது. மூன்றாவதாக அந்த கல்லை சுத்தமான தண்ணீரில் பல நாட்களுக்கு  ஊறவைப்பார்கள் [நீர்ப்படை]. அதன் பின் மாவீரனின் படம் பொறித்து, அவனின்  வீரச் செயலை  கல் மீது பொறித்து எழுதி,சடங்கு செய்து நடுவார்கள்  [நடுதல்],....இப்படி தொகாப்பியம் ,கல்லில் வெட்டி எழுதுவதை குறிக்கிறது. இந்த தமிழரின் தனித்துவமான தமிழ் பாரம்பரியம் நீண்ட காலம் நிலைத்து நின்றது.மேலும் அகம், புறம், மலைபடுகடாம், பட்டினப்பாலை ஆகிய நூல்களில் காணப்படும் குறிப்பு கி.மு.4-5ஆம் நூற்றாண்டிகுரிய பொருங்கற்படைச் சின்னங்கள் மெல்ல மெல்ல தன் நிலையில் இருந்து மாறி வீரக்கற்களாக (நடுகல்) உருமாரின என்பதை மிகச் சிறப்பாக எடுத்து இயம்புகின்றது. இதன் மூலம் சங்க இலக்கியம் பல நூற்றாண்டு கால தமிழரின் வாழ்வியல் நிலையை பதிவு செய்கின்றது என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

அகத்தியர் என்பவர் இயற்றிய, குறைந்தது 12000 சூத்திரங்கள் கொண்ட  அகத்தியம், மிகப் பழைமையான தமிழ் இலக்கண நூல் எனக் கருதப் பட்டாலும், அது முழுமையா இன்று எமக்கு கிடைக்க வில்லை. ஒரு சில வரிகள் மட்டும் மேற்கோளாக அவரின் மாணவரான, தொல்காப்பியரால் எடுத்து கூறப் பட்டு உள்ளது. மற்றும்  சில பகுதிகள்  பல்வேறு நூல்களில் இருந்தும் கிடைத்துள்ளன.

[கந்தையா தில்லைவிநாயகலிங்கம்]

பகுதி:18  தொடரும்

'Story or History of writing'/Part:17

A language consists of spoken symbols of communication. A script, on the other hand, is a system of visual communication that uses signs or symbols having specific meanings or sounds .In the south, the old Tamil language came to be used in inscriptions in the second century BCE and early centuries CE. Tamil gained in importance under the Pallavas who issued both Tamil and bilingual Tamil- Sanskrit inscriptions from the 7th century onwards. The same trend was followed by the Pandya and Chola dynasties. Here the Surfaces used for writing included palmyra leaves, birch and aloe bark, cloth, hide, wood and paper while those for engraving included stone, earthen objects, shells, copper, gold, silver, bronze, iron and other metals. Here it is important to understand that writing
involves a softer surface while engraving a harder one. Out of these, Palm leaf manuscript is one of the oldest medium of writing, since the ancient times in India especially in Southern India as well as in Sri Lanka. It is mentioned as a writing material in several literary works and its visual representation can be seen in several sculptures and monuments too.  A very good example of usage of palm leaf manuscripts to store the history is a Tamil grammar book named Tolkappiyam which was written around 3rd century BCE and also we find Naladiyar 253 and 397 speaks about palm leaf manuscripts.For example, Naladiyar 253 says about  palm leaf manuscripts as:

"He that receives not, but despises as mere talk 
the command of his father to study, 
on a 'letter on palm leaf'  being gently held out to him in the presence of many, 
calls out to the person who presented it and seizes the rod of offence."

 [Tamil text in Tamil Brahmi - rock inscription 
    at Sittanavasal probably 4th. Century AD]
However, It is almost certain that the earlier Palm leaf manuscripts have been completely destroyed owing to the tropical climate of the region.Therefore,We have to rely on Inscriptions on stones or copper-plates as the basic source-material for the ancient and medieval history of Tamil writing .While the earliest extant Tamil inscriptions, written in Tamil Brahmi,[or Tamili], scholars have perforce to look for additional evidence for details of earlier forms of Tamil writing only in the earlier extant Tamil literature. The earliest extant work is the Tolkappiam, the celebrated work of Tamil Grammar, often considered the Tamil counter-part of Panini's work on Sanskrit Grammar, and considered  by tradition to originate in the Sangam period of the centuries prior to the start of the Christian era. The Tolkappiam (according to the commentator, Ilampuranar) is comprised 1595 Verses spread over three Books, each in turn, containing  nine Chapters. Their comprehensive content dealing with every aspect of the structure and usage of the language does quite certainly point to the language having evolved to a high degree of sophistication over several prior centuries, or perhaps millenia. The work commences with a very detailed account of the letters of the alphabet, the way their sounds  originated from the throat, and the rules and sequences in which the letters were joined to form words. The first Chapter of the First Book of the Tolkappiam is significantly entitled " Eluthu", which refers to letters of the alphanbet, and which would normally imply both their spoken and written forms. The very first verse of this Chapter runs thus :

"எழுத்து எனப்படுப அகரம் முதல் னகர இறுவாய் முப்பஃது என்ப சார்ந்து வரல் மரபின் மூன்று அலங்கடையே."

Means : " The letters are said to be from 'a' to 'n'  (அகரம் முதல் னகர இறுவாய்), thirty in number, excluding three whose use are dependent on the others"

The Tholkappiam itself has an explicit reference to writing in Book - 2, Chapter -1, Verse -60, where it refers to the inscription on commemorative stones of the name and valour of  warriors who distinguished themselves in battle.

"காட்சி கால்கோ ணீர்ப்படை நடுதல்
சீர்த்தகு சிறப்பிற் பெரும்படை வாழ்த்தலென்"

Here,Tholkappiyam, the earliest Tamil grammar describes
the complete stages of erecting memorial stones to the dead heroes , also gives the rules for erecting such memorials to the hero and about inscription on the stone. The stages mentioned are generally, “kaatchi, kaal kol , Neerppatai, Natuthal, Perumpatai, Vazhthal  [காட்சி, கால்கோல், நீர்ப்படை, நடுதல், பெரும்படை, வாழ்த்தல்]”.

The first stage in the erection of a memorial is the selection of a suitable stone for the memorial by the village community, which goes by the name kaatchi i.e to select. The villagers go to a nearby site to obtain a stone and after selection usually from a rock, sprinkle water over the stone with a prayer that all the spirits that have been inhabiting the place all long may depart so that the stone may be acquired for the memorial. The second stage (kaal kol) is offering flowers and incense and praising the stone, for it is “the stone” that is going to carry the name and fame of this great hero. Then the stone is quarried and placed on a cart and is brought to the village to the accompaniment of music and dance. The third stage is keeping the stone soaked in clean water for a number of days or specified time. It is held that since the stone remained all along exposed to vagaries of weather, like hot sun and rain, the stone is kept immersed in water, called Neerppatai.

The hero’s figure is carved and his exploits inscribed on the stone, after which it is ceremoniously planted (Natuthal) in an appropriate place. A great food offering is made to the hero, which is a rite called Perumpatai. Finally the hero is praised and prayers are offered for the bestowal of prosperity on the village community[ Vazhthal].

This unique Tamil tradition persisted for long  and  such stones dated to later centuries have indeed been found.Though the first grammar for the Tamil language called Agathiyam was composed by sage  Agasthiyar [ Agastya]  and is said to have contained no less than 12,000 sutras or aphorisms, only some fragments which have been preserved in quotations by his disciples, Tolkappiyanar in his work on the same subject, otherwise it has not survived.

[Kandiah Thillaivinayagalingam]

Part:18 will follow

அவள்ஏன் அப்படி? ...



கடந்த  சில நாட்களாக கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் காட்சியளித்த அக்காவை அன்புடன் அருகில் அழைத்தாள் பாட்டி. அக்காவின் கவலைக்கு காரணம் இதுதான். அவருடன் கூடப்படித்த அவரது ஆருயிர் நண்பி உமா அவளது பெற்றோர்கள் வேறு ஊருக்கு இடம் மாறிச் சென்றதினால்  பாடசாலையும்  வேறு அவள் மாறிச் சென்றதும் அக்காவுடனான தொடர்புகளை முழுமையாக நிறுத்தி விட்டாள்.ஒரு நண்பியை இழந்த உணர்வில் நடைப் பிணமானாள் அக்கா.நிலைமையினை புரிந்துகொண்ட பாட்டி மெல்லச் சிரித்தது அக்காவுக்கு சினத்தினை ஊட்டியதோ என்னவோ கீழே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்."ஏன் பிள்ளை உமாவினைஉன்னுடைய நண்பியாக என்னுமா நினைத்துக்கொண்டு இருக்கிறாய்.நட்பு என்றால் என்ன என்று உனக்குத் தெரியுமா?"கேள்விமேல் கேள்வி கேட்ட பாட்டியைப் புரியாமல் நிமிர்ந்து பார்த்தாள் அக்கா.
"பிள்ளை நான் ஒன்று சொல்லுறன் கேள்.
<தனக்குப்பயன் கிடைக்கும் பொது இணைந்திருந்து தேவை முடிந்ததும் பிரிந்து செல்பவர்,
<ஆபத்து வேளைகளில் எமைவிட்டு ஓடுபவர்கள்,பொழுது போவதற்காக,சிரித்துப்பேசு வதற்காக மட்டும் எம்மோடு இணைபவர்கள்
<நிறைவேற்றக் கூடிய நியாயமான செயலை செய்ய விடாமல் எம்மைத் தடுப்பவர்கள்,
<சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் தொடர்பு இல்லாதவர்கள்,
<பொழுது போக்குக்காக மட்டும் எம்மோடு இணைபவர்கள்,
<தனிமையில் பேசும்போது இனிக்கப்பேசி விசயங்களை பெற்றபின் பொது இடங்களில் அதனை வைத்து மற்றவர்களுடன் பழித்துப் பேசுபவர்கள்
இவர்களை எல்லாம் நண்பர்களாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது பிள்ளை.
பாட்டியின் பேச்சு அக்காவை சிந்திக்க வைத்தது என்பது அக்காவின் முகத்தில் பளிச்சென்று தெரிந்தது.பாட்டி தொடர்ந்தாள்.
"நாம் பாடசாலையில் படிக்கின்ற போது கூடவே நிறைய மாணவர்கள் படிக்கின்றார்கள்.அவர்கள் எல்லாம் எமது நண்பர்களா?எம்முடன் திரைப்படம் பார்க்கக் கூடவே சிலர் வருகின்றார்கள் அவர்கள் எமது நண்பர்களா?வீதிகளில்    சந்திப்பதில் சிலர் சிரித்து எம்முடன் கதைக்கிறார்கள் அவர்கள் நண்பர்களா?விளையாட்டு மைதானத்தில் எம்முடன் இணைந்து விளையாடும் அவர்கள் எல்லாம் எமது நண்பர்களா?அல்லது தொலைபேசியில் பலமுறையும் தொடர்புகொண்டு நேரம் போவது தெரியாமலே எம்முடன் கதைக்கும் அவர்கள் நண்பர்கள்?யோசிச்சுப்பார்!இவர்களெல்லாம் ஒவ்வொரு தேவைகளுக்காக நம்முடன் இணைந்து கொள்பவர்கள்.இரயில் சிநேகிதர் எண்டு சொல்லுவம்..இவர்களில் எவராவது சிலர் எமக்கு நண்பராகக் கூடும்.அந்த உறவு இருவருக்கிடையில் நட்பாக உருவாகுவதற்கு ஏற்கனவே தொடர்பும் பழக்கமும் நிச்சயம் இருக்கவேண்டும் என்பதில்லை.இருவருக்கும் இடையில் காணப்படும் ஒத்த மன உணர்வே போதுமானது.நேரில் காணும்போது புன்சிரிப்பு காட்டுவது மட்டும் நட்புக்கு அடையாளம் ஆகாது.இதய புர்வமாக நேசிப்பது உண்மையான நட்பாகும்.இன்னும் சொல்லுறன் கேள்.
ஒருவருக்கு ஒருவர் மனவேறுபாடு கொள்ளாமல் தன்னாலே இயலும் வழிகளிலெல்லாம் துணைநின்று நண்பரைத் தாங்குவது தான் நட்பின் சிறப்பு.உனக்கு அப்படி ஒருவர் நண்பராக இருந்திருந்தால் நிச்சயமாக உன்னை விட்டுத் தூரப் போய் இருந்தாலும் உன்னை மறந்திருக்கமாட்டார்.உன்னுடைய பாடசாலை பயணத்தில் உமா ஒரு இரயில் சிநேகிதி.அப்படியானவர்களுடன் நீயும் ஒரு இரயில் சிநேகிதியாக வாழக் கற்றுக்கொள்.எல்லோருடனும் சந்தோசமாகப் பழகு.உனக்கொரு உண்மையான நண்பி கிடையாமலா போய்விடும்."
பாட்டியின் புத்திமதி அக்காவைச் சாந்தப்படுத்தி இருக்க வேண்டும்.
"பாட்டிக்கு ஒரு மில்க்ரீ  போட்டுத்தாறேன்" என்று கூறியவாறே  அக்கா சமையலறைப் பக்கம் போய்க்கொண்டு இருந்தாள்.
பாட்டியும் மாமா வீட்டில் வாழும் அண்ணாமலைத் தாத்தாவுக்கு  நடந்ததை கூற தொலைபேசியின் பக்கம் கையை நீட்டினார்.

ஆக்கம்:செல்லத்துரை மனுவேந்தன்