தொடரும் அதர்மங்கள்

பாரி கடை ஏழு வள்ளல்களில் ஒருவர்.இவர் ஒரு குறுநில மன்னர், வேள் என்ற வம்ச வழி வருபவர்கள். எனவே பாரிவேள் என்று அழைப்பது உண்டு.இவரதுக்காலம் கி.பி இரண்டாம் நூற்றாண்டு.

 


இவர் ஆண்ட இடம் பறம்பு மலை எனப்படும் , அப்போதைய பாண்டிய அரசின் கீழ் வரும்.அது தற்போது பிறான்மலை எனப்படுகிறது. இதற்கு இன்னொரு பெயர் கொடுங்குன்றம் என்றும் உள்ளது. இம்மலை மேரு மலையின் ஒரு பகுதி என்ற புராணம் உண்டு, இங்கே ஒரு சிவன் கோவில், முருகன் கோவில் உள்ளது.

 

பிறான்மலை சிவகங்கை மாவட்டத்தில் திருப்பத்தூர், காரைக்குடி அருகில் உள்ளது.

 

பாரி ஒரு மலையக மன்னர் ஆவார், அவரது ஆட்சிக்குட்பட்ட பகுதியில் மொத்தம் 300 கிராமங்களே இருந்தது.அப்படி இருந்தப்போதிலும் அவர் மூவேந்தர்களை விட பெரும் புகழ் பெறக்காரணம் அவரது கொடைத்தண்மையே.கேட்போருக்கு இல்லை எனாது அளிப்பவர்.

 

பாரியின் பால்யகால நண்பர் தமிழ் புலவரான கபிலர் ஆவார்.இவர் குறித்து கபிலர் பல பாடல்களை பாடியுள்ளார்.நறுமுகையே ...நறுமுகையே எனத்துவங்கும் பாடலில் பாரி மகள்கள் பாடுவதாக எழுதியதும் கபிலர் தான்.

 

பாரி நகர்வலம் சென்றபோது பற்றிப்படர கொழுக்கொம்பு இன்றி தரையில் கிடந்த முல்லைக்கொடிக்காக தேரை தந்து வந்தது அனைவரும் அறிந்த புகழ்ப்பெற்ற சம்பவம் ஆகும்.

 

பாரியின் புகழ் மூவேந்தர்களை விட அதிகம் பரவியதால் அவர்கள் பாரி மீது [பொறாமை] கோபம் கொண்டு ஒன்றாக சேர்ந்து வந்து படை எடுத்து பறம்பு மலையை முற்றுகை இட்டார்கள், பல காலம் முற்றுகை இட்டும் வெற்றிக்கிடைக்கவில்லை அவர்களுக்கு.

 

முற்றுகை இட்டக்காலத்தில் உணவுத்தேவையை சமாளிக்க கபிலர் ஆயிரக்கணக்கான கிளிகளுக்கு பயிற்சி அளித்து அவற்றை அனுப்பி வயல்களிலிருந்து நெற்கதிர்களை எடுத்து வர செய்து மக்களுக்கு உணவளிக்க செய்ததாக ஒரு கதை உண்டு.

 

அதே கபிலரே பின்னர் பாரி வீழ்ச்சிக்கும் காரணம் ஆனதாகவும் சொல்கிறார்கள்.

 

மன்னர்கள் முற்றுகை இட்டிருந்தாலும் புலவர்கள் வந்து செல்ல தடை இல்லாத நிலை. மூவேந்தர்கள் போர்க்களத்திலும் புலவர்களை மதித்தார்கள் போலும்.

 

அப்படி ஒரு முறை கோட்டைக்குள் இருந்து வெளியில் வந்த கபிலரிடமே

அவர்கள் பல மாதங்களாக முற்றுகையிட்டு வெளியில் காத்திருந்து தோற்கடிக்க வழி தெரியாமல் பாரியின் நண்பரிடமே உதவிக்கேட்டார்கள்.

 

நாங்களும் பலக்காலமாக முற்றுகை இட்டு காத்திருக்கிறோம், எப்படி பாரிக்கோட்டைக்குள் இருந்துக்கொண்டு சமாளிக்கிறார் என்று கேட்டார்கள், , மேலும் பாரியை எப்படி வெல்வது என்று வழிக்கேட்டார்கள்,

 

கபிலர், பாரியின் பறம்பு மலையில் தேனடைகள் அதிகம் உள்ளது, வேரில் பழுத்த பலா முதலிய பழங்களும்,கிழங்குகளும் உள்ளது, மேலும் மூங்கில் நெல் உள்ளது அவற்றைக்கொண்டே உணவுத்தேவையை சமாளித்துக்கொள்ள முடியும், நீங்கள் ஆண்டுக்கணக்கில் முற்றுகை இட்டாலும் வெல்ல முடியாது என்றார்.

 

அப்படி எனில் எப்படி தான் வெல்வது என்றுக்கேட்டதர்கு, போரில் அவரை வெல்லமுடியாது, ஆனால் நீங்கள் அவரிடம் யாசகமாக தேசத்தைக்கேட்டாலும் கொடுத்துவிடுவார், அதற்கு நீங்கள் இரவலர்கள் போல் சென்று பாட்டுப்பாடி அவரை மகிழ்விக்கவும், முடிந்தால் உங்கள் துணைவியர்களையும் அழைத்து சென்று பாணர்கள் வேடத்தில் பாடினால் மனம் மகிழ்ந்து கேட்டதை பரிசாகக்கொடுப்பான் பாரி என்று அவர்களுக்கு வழிக்காட்டினார் கபிலர்.மேலும் சீக்கிரம் போய் கேட்டால் நல்லது பாரி ஏற்கனாவே அவரது ஆட்சிக்குட்பட்ட 300 ஊர்களையும் தானம் அளித்துவிட்டார், இப்போது இருப்பது இந்த மலையும் , அரண்மனையும் மட்டுமே என்றார்.

 

ஆரம்பத்தில் மூவேந்தர்களும் தயங்கினாலும் வேறு வழி இல்லாமல் பாட்டுப்பாடும் பாணர்கள் போல மாறு வேடத்தில் பாரி அரண்மனைக்கு சென்று ஆடிப்பாடி அவரை மகிழ்வித்தார்கள்.

 

மனம் மகிழ்ந்த பாரி என்ன வேண்டும் தயங்காமல் கேளுங்கள் , என்னிடம் இருப்பது எதைக்கேட்டாலும் தருவேன் என்றார். மூவேந்தர்களும், உங்கள் நாடும் , உங்கள் உயிரும் வேண்டும் என்று தயங்காமல் கேட்டார்கள். அவையில் இருந்தவர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்து தானம் கேட்பதற்கும் எல்லை உண்டு நாட்டைக்கேட்டாலும் எப்படி உயிரைக்கேட்கலாம் என்று எதிர்ப்பு தெரிவித்தார்கள்.

 

பாரிக்கும் வந்திருப்பது பாணர்கள் அல்ல மூவேந்தர்கள் என்பது தெரிந்தாலும், சொன்ன சொல்லை மீறக்கூடாது என்று வாளை எடுத்து வைத்துவிட்டு அவர்கள் முன் நின்று உயிரை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் என்று அளித்துவிட்டார்.

 

இப்படி ஒருவன் உயிரையும் தானம் அளிக்க முன் வருகிறானே எனப்பாராட்டாமல் அவர்கள் நோக்கத்தில் உறுதியாக இருந்த மூவேந்தர்கள், தங்கள் வாட்களை பாரிமீது பாய்ச்சி அவர் உயிரை மாய்த்தார்கள்.

 

பாரி இறக்கும் தருவாயில், அவரது மகள்கள் அங்கவை ,சங்கவை ஆகிய இருவரையும் கபிலரிடம் ஒப்படைத்து ஒரு தந்தையாக என்னால் இவர்களுக்கு மணம் முடித்து வைக்கும் கடமையை நிறைவேற்ற முடியவில்லை, நீங்கள் தந்தையாக நின்று அவர்களுக்கு மணம் முடித்து வைக்க வேண்டும் என்றுக்கேட்டுக்கொண்டார்.

 

இல்லை எனாது , கேட்டவர்களுக்கு கொடுக்கும் கொடை உள்ளம் கொண்ட பாரி தன் உயிரையும் அளித்து இரவாப்புகழ் பெற்றார்.

 

தன்னால் தான் பாரியின் உயிர்ப்போயிற்று என்று வருந்தி , இனி உயிரோடு இருக்கக்கூடாது என்று கபிலர் நினைத்தாலும், பாரிக்கு கொடுத்த வாக்கை நிறைவேற்ற முயன்றார்.

 

மூவேந்தர்கள் மீது இருந்த பயத்தால் எந்த மன்னர்களும் பாரி மகள்களை மணம் முடிக்க முன்வரவில்லை.

 

மூவேந்தர்களைக்கண்டு பயப்படாத மற்றொரு கடை ஏழு வள்ளல் மலையமான் திருமுடிக்காரி என்பவர் மட்டும் முன்வந்தார்.

 

இருவரில் ஒருவரைக் காரிக்கு மணம்முடித்து வைத்துவிட்டு, மற்றப்பெண்ணுக்கு மணம் முடித்து வைக்க இயலாமல் மனம் உடைந்த கபிலர், அப்பெண்ணை சில அந்தணர்கள் வசம் பாதுகாப்பாக பார்த்துக்கொள்ளும் படி ஒப்படைத்து விட்டு காட்டுக்கு சென்று பட்டிணி இருந்து தாமே உயிரைப்போக்கிக்கொண்டார்.

 

காரி , பாரி மகளை மணந்துக்கொண்டது அறிந்து கோபம் கொண்ட மூவேந்தர்கள் காரியின் மீதும் படை எடுத்து வந்து , போரில் அவரையும் கொன்றுவிட்டார்கள்.காரி இறந்ததும் அவருடன் சேர்ந்து பாரியின் மகளும் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டாள்.

 

மற்றொரு மகளுக்கு என்னவாயிற்று என்பது சரி வர தெரியவில்லை, அவ்வையார் அப்பெண்ணுக்கு ஒரு குறு நில மன்னனுடன் மணம் முடித்தார் என்றும் சொல்கிறார்கள்.

 

பின்குறிப்பு.01:பாரி அரண்மனைக்குள் பாணர்கள் வேடம் போட்டு மூவேந்தர்கள் உட்புகுந்தார்கள், ஆனால் கபிலர் சொன்னப்படி தானம் கேட்டு எல்லாம் உயிரை எடுக்கவில்லை என்றும் சொல்கிறார்கள், ஆனால் அத்தகைய ஒரு சூழ்ச்சி மூலமே பாரியை வென்றார்கள் என்பது மட்டும் அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாக உள்ளது.


பின்குறிப்பு.02: இன்று ஈழப்போராட்டத்திலும் புலிகளின் வளர்ச்சியே அவர்களின் அழிவுக்கு வழிகோலியதை ஒப்பிட்டு நோக்கலாம்.


பின்குறிப்பு.03: அரசியலாக இருக்கட்டும், (தொழிலகமாக  அல்லது ஊடகமாக இருக்கட்டும் ) தமிழர் அடுத்த தமிழர்  புகழை சகித்துக் கொள்வதில்லை. அதுவே இன்று  ,தமிழரின் பின்னடைவுகட்க்கும் வீழ்ச்சிக்கும்  வழிகாட்டியுள்ளது.


நன்றி  : வவ்வால் [படித்ததில் மறக்க முடியாத துரோகம்] 


சித்தர் சிந்திய வாக்கியம் -அவைகளில் நான்கு/ 10

சிவவாக்கியம்-091

 

உடம்பு உயிர் எடுத்ததோ உயிர் உடம்பு எடுத்ததோ
உடம்பு உயிர் எடுத்தபோது உருவம் ஏது செப்புவீர்
உடம்பு உயிர் எடுத்தபோது உயிர் இறப்பது இல்லையே
உடம்பு மெய் மறந்து கண்டு உணர்ந்து ஞானம் ஓதுமே!!!


உடம்பானது உயிர் எடுத்து வந்ததாஅல்லது உயிரானது உடம்பு எடுத்துக் கொண்டு வந்ததாஉடம்புதான் உயிர் எடுத்ததென்றால் உயிர் உயிர் வந்த பிறகுதானே உடம்பே தோன்றுகிறதுஉடம்பில் உள்ள உயிருக்கு உருவம் ஏது சொல்லுங்கள். உடம்பும் உயிரும் கூடிய மனிதன் இறந்த பின்னும் அவன் ஆன்மா அழிவது இல்லையே. ஆகவே இவ்வுடம்பு உண்மையல்லஎன்பதை உணர்ந்துஆன்மாவே மெய் என்பதை அறிந்து உடம்பில் மெய்ப் பொருளாக இறைவன் இருப்பதைக் கண்டு தன்னை மறந்த தியான நிலையிலோ இருந்து உணர்ந்து கொண்டு ஞானம் போதியுங்கள்.

 *******************************************

சிவவாக்கியம்-099

கடலிலே திரியும் ஆமை கரையிலே ஏறி முட்டையிட்டுக்
கடலிலே திரிந்தபோது ரூபமான வாறு போல்
மடலுலே இருக்கும் எண்கள் மணியரங்க சோதியை
உடலுலே நினைத்து நல்ல உண்மையானது உண்மையே!

கடலில் வாழும் ஆமையானது கரையில் ஏறி முட்டையிட்டு மணலைப் போட்டு மூடிவிட்டு கடலுக்கே சென்று விடும்.  பின் கடலில் திரிந்து கொண்டே நினைவாலே அடைகாக்கும். அதனால் முட்டைகள் பொறித்து அவை ரூபமாக வெளிவரும். அதன் பின்னரே தாயுடன் சேர்ந்து ஆமை குஞ்சுகளும் கடலில் திரயும். அவை ரூபம் அடைவதற்கு தாய் ஆமையின் நினைவே காரணமாய் இருந்தது போல்நம் உள்ளமாகிய தாமரையில் இருக்கும் மணியாக விளங்கும் அருட்பெருஞ் சோதியான ஆண்டவனை உடலுக்குள்ளேயே  மெய்ப் பொருளாக இருப்பதை எண்ணி நினைத்து தியானியுங்கள்.

 *******************************************

சிவவாக்கியம்-113

மலர்ந்த தாது மூலமாய் வையகம் மலர்ந்ததும்
மலர்ந்த பூ மயக்கம் வந்து அடுத்ததும் விடுத்ததும்
புலன்கள் ஐந்தும் பொறிகலங்கி பூமிமேல் விழுந்ததும்
இலங்கலங்கி நின்ற  மாயம் என்ன மாயம் ஈசனே!!!!


மூலமான வித்திலிருந்து இயங்கும் நாத வித்து எனும் தாதுக்களால் இந்த பூமியும் உயிர்களும் தோற்றியது. இவ்வுலக வாழ்வில் வரும் இன்ப துன்பங்களின் அனுபவங்களால் இறைவனை அடுத்தும், விடுத்தும் வாழ்ந்து, மலர்ந்த பூக்கள் உதிருவது போல் வாழ்வு முடிந்ததும் ஐம்புலன்களும் பொறிகளும் கலங்கி பூமியில் மரணமடைகின்றனர். பிறப்பு, இறப்பு எனும் இவ்வுலக மாயையில் சிக்கி உழலும் மனிதர்கள் உடம்பில் நீ நின்று ஆட்சி செய்யும் மாயம் என்ன மாயம் ஈசனே!!!!

*******************************************

சிவவாக்கியம்-117

வீடெடுத்து வேள்வி செய்து மெய்யரோடு பொய்யுமாய்
மாடு மக்கள் பெண்டிர் சுற்றம் என்றியிருக்கும் மாந்தர்காள்
நாடு பெற்ற நண்பர் கையில் ஓலை வந்து அழைத்த போது
ஆடு பெற்றதவ்விலை பெறாது காணும் இவ்வுடல்.


உண்மையினையும் பொய்யினையும் பேசி சம்பாதித்து புது வீட்டைக் கட்டி யாகங்கள் செய்து குடி புகுந்து செல்வம், மக்கள், மனைவி, சுற்றத்தினர் என்று மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மாந்தர்களே! உயிர் போகும் ஓலையின்படி உங்கள் உயிரை கொண்டு போக எமன் வந்து அழைத்துப்  போகும்போது அவையெல்லாம் கூட வருமா?ஒன்றுக்கும் உதவாமல் உதிர்ந்துபோகும் இலைகள் கூட ஆடு, மாடுகள் தின்பதற்காவது உதவும். ஆனால் இந்த உடலைவிட்டு உயிர்போய் விட்டால் ஒன்றுக்கும் உதவாது போகும் இவ்வுடல் என்பதை உணர்ந்து உங்கள் உயிரில் உள்ள ஈசனைக் கண்டு தியானியுங்கள்.

 

******** அன்புடன் கே எம் தர்மா.

ஒரு டொக்டருக்கு மணமகள் தேவை

 

டொக்ரர் வரதராஜன்  அப்பொழுதுதான் கடினமான ஆப்பரேசன் ஒன்றினை வெற்றிகரமாக முடித்துக்கொண்டு களைப்புடன் வந்து தனது அலுவலக அறை சோபாவில்  அமர்ந்துகொண்டார்.

 

''உள்ளை வரலாமா சேர்?'' என்று கேட்டுக்கொண்டு அவரது பதிலை எதிர்பாராமலே, அவருடன் கூடவே அவ் வைத்தியசாலையில் பணிபுரியும் உதவியாளர் [attendant] வாஸந்தியும்  அருகில் உள்ள சோபாவில்  வந்து அமர்ந்துகொண்டாள்.

 

 ''என்ன சேர், களைச்சிட்டீங்களா? '' என்றவள் எழுந்து அங்கிருந்த ப்பிறிட்ஜ்ஐத்  திறந்து ஒரு கிளாசில் ஒறேன்ஜ் ஜூஸினை வார்த்து கொடுத்தபோது அதை வாங்கிய வரதராஜன் அவளை உற்று நோக்கினார்.

 

அழகுடன், பண்போடு பழகும் வாஸந்தி, அருகிலுள்ள ஒரு பின் தங்கிய கிராமத்தில், ஒரு தாழ் சாதிக் குடும்பத்தில் பிறந்தவள். அக் கிராமத்திலே ஓரளவு படித்து அரச வேலை என்று ஒன்று செய்வது என்றால் அவள் ஒருத்தி தான்.

 

''என்ன சேர், யோசிக்கிறியள்? இது உங்கட ஜுஸ்தான்நான் வேறை ஒண்டையும் கலக்கேல்லை'' என்றவாறு சிரித்துக்கொண்டாள் வாஸந்தி.

 

சேர்ந்தே சிரித்துக்கொண்ட வரதராஜன்  தொடர்ந்தார், ''இல்லை வாஸந்தி, நான் படிச்சு முடிச்சு 15  வருஷமாயிற்று, நான் இன்னும் ........'' 

 

இடையில் குறுக்கிட்ட வாஸந்தி.

 

''15 வருசமாய் வேலையும் செய்யிறன். 10 வருசமாய் வீட்டில பெண்ணும்  பார்க்கினம், சாதி பார்த்தும், சாதகம் பார்த்தும், சீதனம் பேசியும்  கல்யாணம் எல்லாம் குழம்பிக்கொண்டே போய்க்கொண்டு இருக்கு. இப்போ எனக்கு வயதும் 39 ஆகுது. இதைத் தானே 100 நாள் சொல்லிப் போட்டியள் எனக்கு''.

 

ஜூஸினை குடித்து முடித்ததும், அதை வாங்கி வைத்த வாஸந்தியிடம்,

 

''ஏன் வாஸந்தி", சற்று தயக்கத்ததுடன், ''ஏன்  நீ என்னை கல்யாணம் பண்ணக்கூடாது?.  என்று மனதில் இருந்த நீண்ட நாள் ஆசையைப் படாரென்று போட்டு உடைத்து வைத்தார் வரதராஜன்.

 

பெரிய ஒரு ஜோக்கொன்றைக் கேட்டதுபோல் விழுந்து,விழுந்து சிரித்தாள் வாஸந்தி.

''ஏன் சேர், உங்களுக்கென்ன பைத்தியமாஇப்பதானே சொன்னனீங்கள், உங்க வீட்டில சாதி பார்க்கினம் எண்டு, அதிலையே நான் அவுட்.  அடுத்தது சாதகம், நான் செவ்வாய் தோஷம். அதிலையும் நான் அவுட். மற்றது சீதனம், நினைக்கவே முடியாது, இப்ப முற்றிலும் நான் அவுட்! ஏதாவது நடக்கிற விசயமாய்ப் பேசுங்களேன்!.

 

என்றவாறே , கலங்கிய கண்களுடன் பொய்யாகச்  சிரித்தாள் வாஸந்தி.

 

''ஏன் வாஸந்தி , இப்ப ஓர் ஆப்பரேஷன் செய்து முடித்தனே, அவள்.... உங்கட சாதி தானே?"

 

தலை குனிந்தவள் கண்களைத் துடைத்தவாறே '' ஓம் டொக்ரர் '' எனத் தன் குரலைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்.

 

''ஒரு நாளைக்கு இப்பிடி எத்தனை சாதிக்காரர் வருகினம். அவர்களை எல்லாம் சாதி பார்த்தா தொட்டு, அளைந்து வைத்தியம் செய்கிறோம். இல்லை, ஒரு சாதி குறைஞ்ச சமுதாயத்துல பிறந்து வந்த டொக்டர் வேலை செய்தால், வைத்திய சாலைக்கு உயர் சாதி நோயாளர்கள் என்ன வராமலா இருக்கிறார்கள்?"

 

"அடுத்தது சாதகம்; சாதகம் பார்த்து செய்து இங்கை எத்தனைபேர் இணைஞ்சு வாழ்ந்திருக்கினம் எண்டு காட்டு பார்க்கலாம்?".

 

"இந்தப் பாழாய்ப்போன சீதனம்; இப்ப பெண்களும் வேலைக்குப் போய் உழைக்கிறார்கள்தானே. திருமணம் செய்தபின்னரும் இருவரும் உழைக்கத் தானே போகிறோம், டொக்டர்மார் பெரிய சம்பளக்காரர் எண்டால் பிறகு ஏன் சீதனமாயும் இன்னும் வேணும் எண்டு கேட்டு அலையவேணும்?"  என்று மனதில் உள்ளதை உளறிக் கொட்டினார் வரதராஜன்.

 

''உங்க வீட்டிலை இதுக்கு ஒருபோதும் சம்மதிக்க மாட்டினம். டொக்ரர் உத்தியோகம் எண்டா  எங்கையும் மதிப்புத் தானே சேர். கல்யாணம் எண்டு போனால், ஊருக்குள என்றால் சாதி பார்க்கிற சமூகம் எல்லே எங்கட தமிழ் சனம். வேறு நாடு, வெளி இனத்தவர்கள் என்றால் என்ன சாதியெண்டாலும் செய்து வைப்பினம்; ஊருக்குளை என்றால் அவையளின்ரை சாதியை விட்டு அங்காலை போக மாட்டினம்".

 

தொடர்ந்தாள் வாஸந்தி,

 

"அதோடை உங்கடை  வீட்டில நீங்க கடைசிப் பிள்ளை. உங்களுக்கு முதல் 5 சகோதரங்கள் ரீச்சர், எஞ்சினியர், ஜட்ஜ் போலீஸ், நேர்ஸ் ஆக இருந்தும், ஒரு கலியாணவீடு மற்றும் கொண்டாட்டங்கள்ளை உங்கட அப்பா அம்மா தங்களை அறிமுகம் செய்யேக்கை, உங்கட 5 சகோதரர்களையும் பற்றி ஒன்றுமே சொல்லாமல் விட்டு விட்டு,  'எங்கட கடைசி மகன் ஒரு டொக்டர்என்றுதானே சொல்லுறவை. அப்பிடியானவை உங்கள இழக்க விரும்ப மாட்டினம் தானே".

 

சிந்தித்தவர் ''ஏன் வாஸந்தி!.. என்னை இழக்கவும் விரும்பாயினம் எண்டு சொல்லுறியே, அந்த வீக் பொயிண்ற் ஒன்று போதாதா அவர்களைச் சமாதானப் படுத்த?''

 

நாணத்துடன்  ''என்ன சேர், எதோ முடிவான மாதிரிக் கதைக்கிறியள்''

 

''சரி,சரி உந்த சேர் எண்டு சொல்லுறத விட்டுட்டு, வீட்ல போய் யோசிச்சு நல்ல ஒரு முடிவு வந்து  நாளைக்கு  சொல்லு. ஏனெண்டா எனக்கு வயது வட்டுக்கை போவிட்டுது. இனி அப்பா, அம்மாவை நம்பி இருந்து சரிவராது'.'

 

தயக்கத்துடன் '' இது..வந்து  ...அவசர முடிவில்லையே சேர்?''.

 

''இல்லையம்மா இல்லை, இது என்ரை நீண்ட கால எண்ணம்" என்று அவர் கெஞ்சும் குரலில் அம்மா  என விழித்துக்கொண்டதும், அவள் முகத்தில் பளிச்சிட்ட பிரகாசமான சந்தோஷம்நிச்சயம் அவர்களை திருமண வாழ்வில் இணைத்துக்கொள்ளும்.

 

டொக்ரர் என்றால் நிறையவே எதிர் பார்க்கும் எமது சமுதாயமும், இவர்கள் வாழ்வினைக் கண்டு நிச்சயம் பாடம் கற்றுக்கொள்ளும்!.

 

   💏 கதை:செ.மனுவேந்தன்