பழகத் தெரிய வேணும் – 38

 


அன்பைக் காட்டும் வழி: சுதந்திரம் அளிப்பது

குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து மனிதனுக்கு இரு முரணான குணங்கள் இயற்கையிலேயே அமைந்திருக்கின்றன.

 

உண்பது, தன் துணியை தானே மடித்து வைத்துக்கொள்வது போன்ற விஷயங்களைத் தாங்களே செய்ய வேண்டும் என்று அடம் பிடிக்கும் குழந்தைகளைப் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால், எதையாவது கண்டு பயந்தாலோ, கீழே விழுந்துவிட்டாலோ, ஓடி வந்து தாயைக் கட்டிக்கொள்வார்கள்.

 

சிறுவர்களாக இருக்கும்போது மட்டுமல்ல, எல்லா வயதிலும் சுதந்திரமும் வேண்டும், பாதுகாப்பும் வேண்டும்.

 

`என் உரிமை!’ என்று முழக்கமிடும் பதின்ம வயதினர் `சுதந்திரம்’ என்று எண்ணுவது தான்தோன்றித்தனமாக நடப்பது.

 

அவர்களுக்குச் சகல வசதிகளும் அளித்து, செலவழிக்கப் பணமும் கொடுக்க வேண்டிய பெற்றோர், `இது எப்படி சுதந்திரம் ஆகும்?’ என்று அலுத்துக்கொள்வதில் நியாயம் இருக்கிறது.

 

ஒருவர் தன் வாழ்க்கையைத் தானே அமைத்துக்கொள்வதுதான் சுதந்திரம். அது பிறர் அளிப்பதல்ல; சுய முயற்சியால் பெறுவது.

 

சில குடும்பங்களில், வயதில் மூத்தவர்கள் சொல்வதை அப்படியே கேட்டு நடக்கவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு உண்டு. அங்கு இளையவர்களுக்கு பேச்சு சுதந்திரம் கிடையாது. வேறு விதமாக யோசிப்பதே குற்றம் என்பதுபோல் வளர்க்கப்படுவார்கள்.

 

பெண்களுக்கோ! கேட்கவே வேண்டாம்.

 

கதை:

கூட்டுக் குடும்பத்தில் வாழ்க்கைப்பட்டாள் காவேரி. திருமணமாகி, இரு குழந்தைகளுக்குப் பின் மேற்படிப்பைத் தொடர்ந்து, பட்டங்களும் பெற்றாள்.

ஆரம்பப் பள்ளி ஒன்றில் அவளை அழைத்தார்கள், தலைமைப் பதவியை ஏற்க.

மாமியாரோ, `நீ வேலைக்குப் போய்விட்டால், குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ள என்னால் முடியாது,’ என்று திட்டவட்டமாகக் கூறினாள்.

பெரியவர்களை எதிர்த்துப் பழக்கமில்லாத காவேரி அடிபணிந்தாள்.

பல ஆண்டுகள் கழிந்தபின், தனக்குப் பொருளாதாரச் சுதந்திரம் கிடைக்காமல் போய்விட்ட வருத்தம் எழுந்தது. `குழந்தைகளையாவது நல்ல விதமாக வளர்க்க முடிந்ததே!’ என்ற சிறு ஆறுதல் கொண்டாள்.

 

அவள் துணிந்திருந்தால், குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ள பணிப்பெண்ணை அமர்த்தி இருக்கலாம். இல்லையேல், தனிக்குடித்தனம் போயிருக்கலாம்.

 

நம் திறமைக்கேற்ப வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்வது நம் கையில்தான் இருக்கிறது. ஆனால், பலருக்கும் தானே சிந்திப்பதைவிட, பிறரைத் தொடர்வது எளிது.

 

அப்படி அவள் தனிக்குடித்தனம் போயிருந்தால் என்ன ஆகியிருக்கும்?

 

`பெரியவர்களை விட்டுவிட்டு, உனக்கு அப்படி என்னடி வாழ்க்கை?’ என்று ஆசாரமான அவள் குடும்பத்தாரே பழித்திருப்பார்கள்.

 

`பிறர் என்ன சொல்வார்களோ!’ என்று சுயமாகச் சிந்திக்கவே பயந்தால், வாழ்வில் மகிழ்ச்சியோ, பிடிப்போ இல்லாமல் போய்விடுமே!

 

தான் விரும்பியதைப் பிறருக்காக விட்டுக் கொடுத்து, தன் திறமையை முழுவதாக வெளிப்படுத்த முடியவில்லையே என்ற ஏக்கமும் கையாலாகாத உணர்வும் மேலிட வாழ்கிறவர்கள் எத்தனை பேர்!

 

(நாடு தழுவிய நிலையிலும் இதேதான். நம் கருத்து பிடிக்காவிட்டாலும், `பிழைத்துப் போ!’ என்று நம்மைத் தண்டிக்காது விட்டால், அதுவே சுதந்திரம் என்று மகிழ வேண்டியதுதான்).

 

காலம் காலமாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட பழக்க வழக்கங்களையோ, எண்ணங்களையோ ஏற்றுக்கொள்ளாது, தன்னம்பிக்கையுடன் நடக்க முயலும் எவருக்கும் கஷ்டங்கள் தவிர்க்க முடியாதவை. அவற்றுக்குப் பொறுப்பேற்கத் தயாராக இருக்கவேண்டும். அதற்கான துணிச்சல் அவசியம்.

 

கதை:

அப்போது நான் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது விரிவுரையாளராக இருந்த மிஸ் சுந்தரவல்லி, “உங்களிடம் படித்த மாணவிகளில் சிறப்பானவள் என்று நீங்கள் யாரை நினைக்கிறீர்கள்?” என்று என் பள்ளித் தமிழ் ஆசிரியை திருமதி கோமளாம்பாளிடம் விசாரித்திருக்கிறாள். (அது தனியார் பள்ளியான கமலாபாய் பெண்கள் பள்ளி. பெங்களூரில்).

பத்து வருடங்களுக்கு ஒரு முறைதான் நிர்மலா போன்ற ஒரு மாணவி கிடைப்பாள்!” என்ற பதில் கிடைத்ததாம்.

மிஸ் சுந்தரவல்லியே இதை என்னிடம் கூறி, “பரீட்சைகளில் நீ அப்படி ஒன்றும் சிறப்பாக எழுதுவதில்லையே! ஏம்மா? தலைவலியா?” என்று போலிப் பரிவுடன் ஒவ்வொரு முறையும் விசாரித்தபோது, எனக்குப் பதிலளிக்கத் தெரியவில்லை.

பல வருடங்களுக்குப் பின் புரிந்தது, அவ்விரு ஆசிரியைகளுக்கும் இடையே இருந்த வேறுபாடு.

 

பள்ளிக்கூடத்தில் எனக்குள் இயற்கையாகவே அமைந்திருந்த எண்ணச் சுதந்திரம் தடை செய்யப்படவில்லை. மாறாக, அது வளரும் விதத்தில் ஊக்கம் அளிக்கப்பட்டது.

 

`நான் சொல்லியது மட்டுமல்லாது, பரீட்சைத்தாளில் சுயமாகக் கருத்து சொல்வதற்கு இவளுக்கு என்ன திமிர் இருக்கவேண்டும்!’ என்று ஆத்திரப்பட்டிருப்பாள் மிஸ் சுந்தரவல்லி.

 

(பட்டப் பரீட்சையில் நானும், இன்னொரு பெண்ணும் மட்டுமே தமிழில் முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தோம்).

 

கல்வி கற்பதன் நோக்கமே ஒருவர் எதையும் கூர்ந்து கவனித்து, ஆராய்ந்து, ஒரு முடிவுக்கு வருவதுதான்.

 

இது புரியாது, சுயமாகச் சிந்திப்பவர்களை மரியாதை கெட்டவர்கள், கர்வம் கொண்டவர்கள் என்பதுபோல் தண்டித்தால், அது என்ன கல்வி?

 

பெண் எழுத்தாளர்களும் சுதந்திரமும்

ஆண்கள் எப்படி எழுதினாலும் ஏற்கலாம். ஆனால், தமிழ்ப் பெண்களின் எழுத்து ஒரு வரையறைக்குள்தான் இருக்கவேண்டும் என்பது எழுதப்படாத விதி.

 

(ஆங்கிலத்தில் எழுதும் பெண்களுக்குப் பூரண எழுத்துச் சுதந்திரம் உண்டு. அவர்களது உள்ளுணர்வை விவரித்தால் அது தவறாகக் கருதப்படுவதில்லை).

 

கற்பனை விரியும்போது, அதைத் தணிக்கை செய்யாது, அப்படியே எழுத்தில் வடிக்கும்போதுதான் நிறைவு ஏற்படுகிறது.

 

`இது சரியா?’

 

`இப்படி எழுதினால், என் பெயர் கெடுமோ?’

 

இவ்வாறு கலக்கத்துடன் யோசித்து, ஒவ்வொரு வரியையும் திருத்திக்கொண்டே இருந்தால், நாம் எழுதுவதில் முழு மனத்துடன் ஆழ்ந்துபோக முடியுமா? கதையில்தான் என்ன சுவை இருக்கும்?

 

கதைகளில், பெண்கள் முறை தவறி நடக்கிறார்கள் என்பதுபோல் எழுதினால், அந்த எழுத்தாளினியின் நடத்தையில் சந்தேகம் எழுப்புவார்கள்.

 

படைத்தவரின் கைவண்ணத்தைவிட்டு, ஒரு கலைஞரையே வேண்டாத விமரிசனத்திற்கு உள்ளாக்குவது பொறாமையால்தான் என்று தெளிந்தால் போதும். துணிச்சல் அதிகரிக்கும்.

 

அத்தகையவர்களுக்குப் பயந்து, பிறர் மதிக்கவேண்டும் என்றே ஒவ்வொரு செயலையும் புரிவது, அல்லது ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அளந்து பேசுவது என்று பழகிக்கொண்டால், முன்னேறுவது எப்படி?

 

என்னைச் சில பெண்கள் கேட்டிருக்கிறார்கள், “ஆண்களின் சில போக்கைக் கேலி செய்து நீங்கள் (ஆங்கிலத்தில்) எழுதுகிறீர்களே! உங்கள் கணவர் கோபிப்பதில்லையா?” என்று.

 

எரிச்சலுடன், “நான் – எழுத்தாளர்! எனக்குத் தோன்றுவதை, எனக்குச் சரியென்று படும் விதத்தில் எழுதுகிறேன்,” என்று பதிலளிப்பேன்.

 

அன்பும், காதலும்

 

வளர்ந்த பிள்ளைகளோ, தம்பதியரோ, ஒருவர் தான் சொல்கிறபடியே நடக்கவேண்டும் என்று அவரைக் கெட்டியாகப் பிடித்திராது, அவர் போக்கில் விட்டால், அப்படி அளிக்கும் சுதந்திரத்தையே அன்பு என்பேன்.

 

`ஐ லவ் யூ’ என்று வாய்வார்த்தையாகச் சொல்பவர்கள் எத்தனை பேர் இதைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள்?

 

:நிர்மலா ராகவன்-/-எழுத்தாளர், சமூக ஆர்வலர். மலேசியா.

‘’இன்னா நாற்பது’’ -/05/-உலகத்தில் கூடாதவை என்னென்ன...

 

‘’இன்னா நாற்பது’’ என்னும் நூல் ‘கபிலர்’ என்னும் புலவரால் இயற்றப்பட்டது. நாற்பத்தொரு பாடல்களைக் கொண்ட இது பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் என அழைக்கப்படும் சங்கம் மருவிய காலத் தமிழ் நூற்றொகுதியுள் அடங்குவது. உலகத்தில் கூடாதவை என்னென்ன என்பது பற்றிக் கூறி நீதி உரைப்பது இந்நூல். இது கி. பி. நான்காம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த நூலாகும். இந்நூல் இன்னிசை வெண்பாக்களால் ஆனது. இதில் நூற்று அறுபத்து நான்கு கூடாச் செயல்கள் கூறப்பட்டுள்ளன.

 


‘’இன்னா நாற்பது’’தொடர்கிறது...

 

வெண்பா:21

ஈத்த வகையால் உவவாதார்க்கு ஈப்பு இன்னா;

பாத்து உணல் இல்லாருழைச் சென்று உணல் இன்னா;

மூத்த இடத்துப் பிணி இன்னா; ஆங்கு இன்னா,

ஒத்து இலாப் பார்ப்பான் உரை. 

 

விளக்கம்:கொடுத்த அளவினால் மகிழாதவர்களுக்குப் பொருள் கொடுத்தல் துன்பமாம். பகுத்து உண்ணுதல் இல்லாதவனிடம் சென்று உண்ணுதல் துன்பமாம். முதுமையுற்ற பருவத்தில் நோய்ப்படுத்துதல் துன்பமாம். அவ்வாறே வேதத்தை ஓதுதல் இல்லாத அந்தணனின் செயல் துன்பமாம்.

 

 

வெண்பா:22

யானைஇல் மன்னரைக் காண்டல் நனி இன்னா;

ஊனைத் தின்று ஊனைப் பெருக்குதல் முன் இன்னா;

தேன் நெய் புளிப்பின் சுவை இன்னா; ஆங்கு இன்னா,

கான் யாறு இடையிட்ட ஊர்.

 

விளக்கம்:யானைப் படையில்லாத அரசரைப் பார்த்தல் மிகவும் துன்பமாகும். உடலைத்தின்று உடல் வளர்ப்பது மிகவும் துன்பமாகும். தேனும் நெய்யும் புளித்துவிட்டால் துன்பமாம். அவ்வாறே காட்டாறுக்கு இடையில் உள்ள ஊர் மிகவும் துன்பமாம்.

 

 

வெண்பா:23

சிறை இல்லா மூதூரின் வாயில் காப்பு இன்னா;

துறை இருந்து ஆடை கழுவுதல் இன்னா;

அறை பறை அன்னர் சொல் இன்னா; இன்னா,

நிறை இலான் கொண்ட தவம். 

 

விளக்கம்:மதில் இல்லாத ஊரைக் காப்பது துன்பமாம். குடிநீர்த் துறையில் ஆடை கழுவுதல் துன்பம். பாறை போன்றோரது சொல் மிகவும் துன்பமாம். ஐம்பொறிகளை அடக்கிக் கொள்ளத் தெரியாதவனது தவம் துன்பமாகும்.

 

 

வெண்பா:24

ஏமல் இல் மூதூர் இருத்தல் மிக இன்னா;

தீமை உடையார் அயல் இருத்தல் நற்கு இன்னா;

காமம் முதிரின் உயிர்க்கு இன்னா; ஆங்கு இன்னா,

யாம் என்பவரோடு நட்பு.

 

விளக்கம்:காவலற்ற ஊரில் வாழ்தல் மிகவும் துன்பமாகும். தீச் செய்கையுடையவரது அருகில் இருத்தல் மிகவும் துன்பமாகும். காமநோய் முற்றினால் உயிர்க்குத் துன்பமாகும். அவ்வாறே, நான், எனது என்பாரோடு தங்கியிருத்தல் துன்பமாம்.

 

 

வெண்பா:25

நட்டார் இடுக்கண்கள் காண்டல் நனி இன்னா;

ஒட்டார் பெருமிதம் காண்டல் பெரிது இன்னா;

கட்டு இலா மூதூர் உறைவு இன்னா; ஆங்கு இன்னா

நட்ட கவற்றினால் சூது.

 

விளக்கம்:நட்புக் கொண்டவர்களுடைய துன்பங்களைப் பார்ப்பது துன்பமாம். பகைவரது பெருமிதத்தைப் பார்ப்பது மிகவும் துன்பமாகும். உறவினர் இல்லாத பழைய ஊரில் வாழ்தல் துன்பமாகும். அவ்வாறே சூதாடுவது துன்பமாகும்.

 

‘’இன்னா நாற்பது’’தொடரும்

 

தேட‌ல் தொட‌ர்பான தகவ‌ல்க‌ள்:

இன்னா நாற்பது - பதினெண் கீழ்க்கணக்கு, இன்னா, துன்பமாம், துன்பமாகும், மிகவும், ஆங்கு, அவ்வாறே, இலக்கியங்கள், காண்டல், நாற்பது, இல்லாத, இருத்தல், பதினெண், கீழ்க்கணக்கு, சென்று, ஊரில், வாழ்தல், பார்ப்பது, மூதூர், சொல், உண்ணுதல், உணல், சங்க, கழுவுதல், தவம்

சொந்தப் புத்தி இருக்க..(ஓர் உண்மைக் கதை)

1985 ம் ஆண்டு. அன்று ஒரு வெள்ளிக்கிழமை. பரந்தனில் எனது அலுவலகத்திலிருந்து கடமை நேரத்தில், தூரத்திலிருந்து  காதில் இடியோசை போல் ஒலித்த குண்டுச்சத்தம், அன்றய எனது ஊர் பண்டத்தரிப்புக்கான பயணத்தினை தடை செய்துவிடுமோ என்ற சந்தேகம் நெஞ்சில் வளர ,இடை இடையே ஜன்னலூடாக கண்டி வீதியினை அவதானிக்க ஆரம்பித்தேன்.

வாகனங்களின் நடமாட்டம் மெல்ல மெல்ல குறைத்துக்கொண்டு சென்றது,  எங்கோ ஆமிக்காரன் பிரச்சனை கொடுக்கிறான் என்று எனக்குப்  புரிய ஆரம்பித்ததால் 'சரி இந்தக்கிழமை ஊருக்கு போக முடியாது' என்று தீர்மானித்துக்கொண்டு வேலை முடிந்ததும், சிற்றுண்டிசாலையில் ஒரு தேனீர் அருந்துவம்' என்ற முடிவில் அங்கே அமர்ந்திருந்தேன்.

அந்நேரத்தில் அங்கே வந்த ஒரு மூத்த நண்பர், 'என்ன மனு ஊருக்கு போகேல்லையோ?'

''இல்லையண்ணை, நிலைமை பிழைபோல இருக்கு! பஸ்ஸுகளும் ஓடேல்லை''

'ஏன் மனு.உங்கை எல்லாரும் போய்விட்டினம்தானே!  பஸ்ஸும் இடைக்கிடை ஓடுது.போகலாம்தானே'

அவர் அன்பினில் கூறினாரோ,இல்லை பொழுதுபோக்கிற்கு கூறினாரோ,நான் ஆராயும் நிலையில் அந்நேரம் இருந்திருக்கவில்லை. அவர் கொடுத்த உற்சாகத்தில், ஆவலுடன் உடன் வெளிக்கிட்டுக்  கண்டி வீதிக்கு வர ,பேருந்தும் உடன் கிடைக்க என் அதிஷ்டம் என்றே அப்பொழுது எண்ணியிருந்தேன்.

பேருந்தில் வழமைபோல் பிரயாணிகள் அதிகம் காணப்படவில்லை. இருந்தவர்களும் சாவகச்சேரியுடன் இறங்கிவிட, பேருந்தில் தனிமனிதனாக இருந்தபோதே எனக்கு பயம் கொள்ள ஆரம்பித்தது.

 

அடுத்து யாழ் நகரில் பண்டத்தரிப்புக்கான பேருந்து கிடைக்குமா என்று சாரதியை கேட்ட போது அவரும் எதுவும் தெரியாது என்று கூறிச் சங்கடப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

வழியில் வந்த லொறியினை மறித்த சாரதி, அவரிடம் தகவலை பெற கேட்டபோது ,லொறி சாரதியும், யாழ்ப்பாணம் நகரை  ஆமி சுற்றி வளைத்துள்ளது என்று மட்டுமே கூறி சென்றான்.

எமது பேருந்து பஸ் நிலையத்தினை அண்மித்தபோது இரவு ஆகிவிட்டது.

 'பேருந்து நிலையம் நிறைய ஆமி நிற்கிறாங்கள். கீழ படு தம்பி' என்ற நடத்துனரின் வேண்டுகோளுக்கு செவிசாய்த்து நான் பஸ் இருக்கையில் படுத்துவிட்டேன்.

படுத்திருந்தாலும், ராணி தியேட்டர் பக்கமும், மறு பக்கமும் பெரும் தீச்சுவால் கொண்டு பற்றி எரிவதினை என்னால் ஜன்னலூடு காணக்கூடியதாக இருந்தது. [அன்று பல இடங்கள் யாழ்நகரில் (தியேட்டர் உட்பட) எரியூட்டப்பட்டதாக பின்னர் அறிந்துகொண்டேன்.]

நிலையத்தினுள் எமது பேருந்தினை மறித்த ஆமிக்காரர் ,  ,இங்க நிக்காத , டிப்போ  போ  என்று சத்தமிட்டனர்.

அவர்கள் பேருந்தினுள் ஏறி என்னைக் காணாதது, என்னுடைய அடுத்த அதிஷ்டமாக கருதினேன்.

 விரைவாக அப்பால் சென்ற எமது பேருந்து, நல்லூர் வீதியில் என்னை இறக்கிச் சென்றுவிட்டது. எனக்கு பயம் பிடித்த , அந்நேரத்தில் திசை எதுவும் புரியவில்லை.

அப்பொழுது ஆறுகால்மடத்தில் எங்கள் உறவினர் வீடு நினைவு வரவே ,எத்திசையில் செல்வது என்று புரியாது ,பேசும் குரல் கேட்ட, ஒரு வீட்டுப் படலையைத் தட்டினேன்.

அவ்வீடு அமைதியடைந்ததுடன் அவர்கள் வரவே இல்லை.நீண்ட நேரம் தட்டியபின் ஒரு முதியவர் வந்து படலையை திறவாமலே ..

''யாரது?''

நானும் என் நிலையினை கூறி, ஆனைக்கோட்டைக்கு போகும் வழியினை கேட்டேன்.

''ஐயோ தம்பி ,உங்கை ஆமிக்காரர் சுடுறாங்கள். கவனமாய் போ.''என்று பாதையையும்  கூறி சென்றுவிட்டார்.

நடுக்கத்துடன் நடந்து வந்த எனக்கு ஐஞ்சிலாம்படி சந்தியில், ஒரு காருடன் எரிந்துகொண்டிருக்கும் தமிழ் உறவுகளை கண்டதும், உடல் முழுவதும் உதற தொடங்கியது. அந்த உதறலுடன், எப்படி வேகமாக ஆறுகால்மடம் (ஆனைக்கோட்டை) வந்தடைந்தேன் என்பது எனக்கே தெரியாது.

அன்று மட்டும் நான்  அவர்களிடம் அகப்படிருந்தால்,  நானும் எரியும் நெருப்பினுள் வீசப்பட்டு ,காணாமல் போனவர் பட்டியலில் இன்று வாழ்ந்திருப்பேன்.

இச் சம்பவத்தின் பின், நான் யார் எது கூறினாலும் செவிமெடுப்பேன்ஆனால் நெஞ்சில், எது சரியெனப் படுகிறதோ அதையே செய்வேன். வெற்றியும் கண்டுள்ளேன்

 குறிப்பு:மீண்டும் வேலைக்கு வந்த காலத்தில்,என்னை அன்று அனுப்பியவரிடம் இதுபற்றி நான் எதுவும் பேசவில்லை. ஏனெனில் இப்படியே ஒவ்வொருவரையும் நாம் பேச ஆரம்பித்தால் எல்லாருமே வாய்மூடி நாமுண்டு, நம் குடியுண்டு என சுயநலமாக  வாழ ஆரம்பித்துவிடுவர். 

உண்மைச் சம்பவம் :செமனுவேந்தன்