உள்ளக கோயிலை மறந்த மனிதன் -ஆன்மிகம்

 – சிவவாக்கியத்தின் விழிப்புணர்வு

சிவவாக்கியம் -030

அண்டர்கோன் இருப்பிடம் அறிந்து உணர்ந்த ஞானிகள்

பண்டரிந்த பான்மை தன்னை யார் அறிய வல்லரோ?

விண்டவேதப் பொருளை அன்றி வேறு கூற வகையிலா

கண்டகோயில் தெய்வமென்று கைஎடுப்பது இல்லையே.

“அண்டர்கோன் இருப்பிடம் அறிந்து உணர்ந்த ஞானிகள்…” என்று தொடங்கும் சிவவாக்கியச் சிந்தனை, ஆன்மிகத்தின் ஆழத்தை வெளிப்புறச் சடங்குகளிலிருந்து உள்ளார்ந்த உணர்வுகளுக்குத் திருப்பி நிறுத்தும் ஒரு மாபெரும் உளவியல் விழிப்புணர்வு ஆகும். இந்தச் சிந்தனையின் மையக் கருத்து எளிமையானதாயினும் ஆழமானது — இறைவன் தேட வேண்டிய தூர இடத்தில் இல்லை; உணர வேண்டிய உள்ளக நிலையில் இருக்கிறான்.

இன்றைய மனிதன் ஆன்மிகத்தை வழிபாட்டின் அளவுகோலால் அளக்கிறான். கோயில்களின் உயரம் அதிகரிக்கிறது; ஆனால் உள்ளத்தின் உயரம் குறைகிறது. விளக்குகள், ஆரத்திகள், விழாக்கள், ஆரவாரங்கள் — இவை எல்லாம் ஆன்மிகத்தின் வெளிப்புற அலங்காரங்கள் மட்டுமே. ஆனால் சிவவாக்கியர் சுட்டிக்காட்டுவது, “உணர்ந்த ஞானிகள்” வெளியில் தேடாமல் உள்ளத்தை ஆராய்ந்தவர்கள் என்பதே.

நவீன மனிதன் செய்யும் பெரிய தவறு என்னவென்றால், ஆன்மிகத்தை அனுபவமாக அல்ல, நிகழ்வாக மாற்றியிருப்பது. கோயிலுக்கு செல்வது ஒரு பழக்கம்; ஆனால் மனதைக் கோயிலாக்குவது ஒரு அரிதான பயிற்சி. வேதங்கள் கூறும் மெய்ப்பொருள், வெளியில் காணப்படும் சிலை அல்ல; உள்ளத்தில் விழித்திருக்கும் சாட்சி உணர்வே ஆகும். இதை உணராதபோது, மனிதன் தன் வாழ்நாளை தேடலில் செலவழிக்கிறான் — ஆனால் தேடும் தெய்வம் அவனுக்குள் இருப்பதை மறந்து.

இன்றைய சமுதாயத்தில் ஆன்மிகம் பல சமயங்களில் போட்டியாக மாறியுள்ளது. யார் அதிக விரதம், யார் அதிக தானம், யார் அதிக யாத்திரை — இவை அனைத்தும் பக்தியின் அளவுகோல்களாக கருதப்படுகின்றன. ஆனால் சிவவாக்கியச் சிந்தனை நம்மை மெதுவாக கேட்கச் செய்கிறது:

“உள்ளத்தை சுத்தப்படுத்தாமல், வெளிப்புற வழிபாடு எதற்காக?”

மனிதன் இன்று வெளிப்புற அமைதியைத் தேடுகிறான்; ஆனால் உள்ளக குழப்பத்தை சரிசெய்ய மறுக்கிறான். கோயில்களில் தலை வணங்கும் கை, வீட்டில் கோபத்தால் நடுங்குகிறது. மந்திரம் சொல்லும் நாவே, மற்றவரை காயப்படுத்தும் வார்த்தைகளையும் பேசுகிறது. இதுவே ஆன்மிகத்தின் மிகப்பெரிய முரண்பாடு.

சிவவாக்கியர் கூறும் உண்மை — “கண்ட கோயில் தெய்வமென்று கைஎடுப்பது இல்லையே” — என்பது கோயிலை மறுப்பதல்ல; கோயிலின் அர்த்தத்தை உயர்த்துவது. உண்மையான கோயில் உடம்பு; உண்மையான சன்னதி மனம்; உண்மையான தீபம் விழிப்புணர்வு. இந்த உணர்வு வந்தபின், மனிதன் வெளிப்புற வழிபாட்டை நிராகரிக்கவில்லை; அதற்கு ஆழமான பொருள் கொடுக்கிறான்.

தற்கால மனிதனின் இன்னொரு தவறு, ஆன்மிகத்தை பயத்தின் அடிப்படையில் கடைப்பிடிப்பதாகும். “இதை செய்யாவிட்டால் தீங்கு வரும்” , "அதை செய்தால் செல்வம் கொழிக்கும்" என்ற மனநிலை, உண்மையான பக்தி அல்ல, அவை ஏமாற்றத்தையும் , மன அழுத்தத்தையுமே  உருவாக்குகிறது. ஆன்மிகம் பயத்தின் வழி அல்ல; புரிதலின் வழி வளர வேண்டும். ஞானிகள் அனுபவித்த அந்த உள்ளக உணர்வை, வார்த்தைகளால் முழுமையாக விளக்க முடியாது என்பதையும் சிவவாக்கியம் உணர்த்துகிறது.

உலகம் வேகமாக முன்னேறுகிறது; ஆனால் மனிதன் உள்ளார்ந்த அமைதியில் பின்னடைந்து கொண்டிருக்கிறான். தொழில்நுட்பம் உயர்கிறது; ஆன்மிக ஆழம் குறைகிறது. தகவல்கள் அதிகரிக்கின்றன; ஆனால் தன்னை அறியும் ஞானம் குறைகிறது. இதுவே நவீன மனிதனின் ஆன்மிக நோய்.

ஆகவே, சிவவாக்கியத்தின் சிந்தனை நமக்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தை அளிக்கிறது:

இறைவனை காண இடம் மாற வேண்டாம்; நிலை மாற வேண்டும்.

வழிபாட்டை அதிகரிக்க வேண்டாம்; விழிப்புணர்வை ஆழப்படுத்த வேண்டும்.

உள்ளத்தை உணர்ந்தவனுக்கு உலகமே ஒரு கோயில்;

உள்ளத்தை மறந்தவனுக்கு கோயிலும் ஒரு வெறும் உலக நிகழ்வு மட்டுமே.

இறுதியில், ஆன்மிகத்தின் உயர்ந்த ஆரோக்கியம் என்பது உடல் நலன் அல்ல; மனம், சிந்தனை, உணர்வு ஆகியவை ஒருமைப்படும் நிலை. அந்த ஒருமைப்பாட்டை அடைந்தபோது, மனிதன் தேடிய தெய்வம் அவனுக்குள் ஏற்கனவே இருந்ததை உணர்கிறான். அதுவே சிவவாக்கியத்தின் சுத்தமான சத்தியம் —

உணர்ந்த உள்ளமே இறைவனின் நிரந்தர இருப்பிடம்.

💢💢💢💢💢💢💢💢💢

-தீபம் ஆன்மிக வலம்