– இக்கால மனிதனின் விழிப்புணர்விற்கான ஆன்மிகக் கண்ணாடி
சிவவாக்கியம் -029
பண்டுநான் பறித்து எறிந்த பன்மலர்களை எத்தனை?
பாழிலே செபித்துவிட்ட மந்திரங்கள் எத்தனை?
மிண்டனாய்த் திரிந்தபோது இரைத்தநீர்கள் எத்தனை?
மீளவும் சிவாலயங்கள் சூழவந்தது எத்தனை?
“பண்டுநான் பறித்து எறிந்த பன்மலர்களை எத்தனை?” என்று தொடங்கும் இவ்வரிகள், ஒரு சாதாரண கவிதை அல்ல; அது மனிதனின் உள்ளத்தை உலுக்கும் ஆன்மிகத் தன்னிலையாய்வு. கடந்த காலத்தில் நாம் செய்த வீணான செயல்கள், அறியாமையால் நிகழ்ந்த தவறுகள், இன்பத்தின் பெயரில் செய்த பாவங்கள்—இவை அனைத்தையும் எண்ணிப் பார்க்கும் ஒரு உள்ளக் குரல் இதுவாகும்.
ஒரு மலரைப் பறித்து எறிவது போல, மனிதன் தனது வாழ்நாளில் எத்தனை நல்ல வாய்ப்புகளை வீணடிக்கிறான்?
ஒரு மந்திரத்தைப் பாழில் செபிப்பது போல, எத்தனை வார்த்தைகளை நாம் பிறரை காயப்படுத்த பயன்படுத்துகிறோம்?
இளைஞனாய் திமிருடன் திரியும் போது, எத்தனை உணர்ச்சிகளையும் ஆற்றல்களையும் சிற்றின்பங்களில் வீணடிக்கிறோம்?
பிறகு தான் பாவங்கள் கழிவதற்காக ஆலயங்களை சுற்றும் எண்ணம் வருகின்றது.
இதுவே இக்கால மனிதனின் வாழ்க்கைச் சுழற்சி.
1. வேகமான வாழ்க்கை – விழிப்பில்லா மனிதன்
இன்றைய மனிதன் மிக வேகமாக வாழ்கிறான்; ஆனால் விழிப்புணர்வுடன் வாழ்கிறானா?
காலை முதல் இரவு வரை வேலை, சமூக வலைத்தளங்கள், ஆசைகள், போட்டி—இந்த சுழற்சியில் அவன் தன்னையே மறந்து விடுகிறான்.
முன்னோர் மலரைப் பறிக்கும் போது கூட பக்தியுடன் பறித்தனர்.
ஆனால் இக்கால மனிதன்:
-
இயற்கையை அழிக்கிறான்
-
உறவுகளை புறக்கணிக்கிறான்
-
மன அமைதியை வீணடிக்கிறான்
இது “பறித்து எறிந்த மலர்கள்” என்பதற்கே நவீன விளக்கம்.
2. வார்த்தைகளின் பாவம் – டிஜிட்டல் காலத்தின் மந்திரங்கள்
“பாழிலே செபித்துவிட்ட மந்திரங்கள்” என்பது இன்றைய சமூக ஊடக காலத்தில் மிக பொருத்தமானது.
இப்போது:
இவை அனைத்தும் நவீன “தீய மந்திரங்கள்” ஆகும்.
ஒரு சொல் காயப்படுத்தும்; ஒரு பதிவு ஒருவரின் மனதை உடைக்கும்.
முன்பு வாயால் கூறிய பாவம் இன்று விசைப்பலகையால் பெருகுகிறது.
3. இளைஞன் – ஆற்றலின் வீணாக்கமா? அல்லது உயர்வின் வாய்ப்பா?
“மிண்டனாய்த் திரிந்தபோது இரைத்த நீர்கள்” என்பது இளமையின் அவசரத்தையும் அகந்தையையும் காட்டுகிறது.
இன்றைய இளைஞர்கள்:
ஆனால் உண்மையில் இளமை என்பது:
வீணடிக்க வேண்டிய காலம் அல்ல; உருவாக்க வேண்டிய காலம்.
உடல் வலிமை, சிந்தனை சக்தி, கனவு—இவை அனைத்தும் இளமையில் உச்சத்தில் இருக்கும். அதை சிற்றின்பங்களில் செலவழிப்பது, வாழ்க்கையின் பொக்கிஷத்தை கைவிடுவது போன்றதே.
4. ஆலயச் சுற்றல் – பாவ நிவாரணமா அல்லது மன நிம்மதியா?
பெரும்பாலோர் தவறு செய்த பின் தான் ஆன்மிகத்தை நினைக்கிறார்கள்.
துன்பம் வந்தால்:
-
ஆலயம் செல்வோம்
-
விரதம் இருப்போம்
-
பிரார்த்தனை செய்வோம்
ஆனால் உண்மையான ஆன்மிகம் பாவம் கழிப்பதற்கான வழி மட்டுமல்ல; அது வாழ்வை விழிப்புடன் நடத்தும் ஒழுக்கம்.
ஆலயத்தை சுற்றுவதற்கு முன், உள்ளத்தை சுற்றிப் பார்ப்பதே முக்கியம்.
5. இக்கால மனிதனுக்கான விழிப்பு அறிவுரை
இவ்வரிகள் நமக்கு சொல்லும் மிகப் பெரிய உண்மை:
வாழ்க்கை வீணாகச் செல்கிறது என்பதை உணராததே மிகப் பெரிய இழப்பு.
அதனால் இன்றைய மனிதன்:
-
செயலை செய்யும் முன் சிந்திக்க வேண்டும்
-
வார்த்தையை பேசும் முன் கருணை கொள்ள வேண்டும்
-
இன்பத்தை அனுபவிக்கும் முன் அளவை அறிய வேண்டும்
-
ஆன்மிகத்தை தண்டனையாக அல்ல, வழிகாட்டியாக ஏற்க வேண்டும்
6. நிறைவு – தன்னிலையாய்வே மீட்சியின் தொடக்கம்
மலர்களை வீணாகப் பறித்ததை எண்ணும் மனம்,
தீய மந்திரங்களை நினைத்து வருந்தும் உள்ளம்,
இளமை வீணானதை உணரும் அறிவு—
இவையே மனிதனை மாற்றும் முதல் படி.
வாழ்க்கை என்பது பாவங்களை சேர்த்து பின்னர் கழிப்பதற்கான பயணம் அல்ல.
அறிவுடன் வாழ்ந்து, கருணையுடன் நடந்தால்,
சிவாலயங்களை சுற்றிச் செல்லும் அவசியமே குறையும்;
ஏனெனில் உள்ளம் தானே ஆலயமாக மாறிவிடும்.
ஆகையால்,
வீணான மலர்களை நினைத்து வருந்துவதற்குப் பதிலாக,
இனிமேல் மலர்களைப் பாதுகாக்கும் வாழ்க்கையை தேர்வு செய்யுங்கள்.
அதுவே ஆன்மிகமும், அதுவே உண்மையான மனித வாழ்வும்.
🧯🧯🧯🧯🧯🧯தீபம் ஆன்மிக வலம் 🧯🧯🧯🧯🧯🧯
