வாய் சுத்தமா? வார்த்தை அசுத்தமா?

 – சிவவாக்கியர் எச்சரிக்கும் போலி நாகரிகம்

சித்தர் சிவவாக்கியர் சிந்தனை 041

 

வாயிலே குடித்த நீரை எச்சில் என்று சொல்லுறீர்

வாயிலே குதப்பு சொல் வேதமெனப் படக் கடவதோ

வாயில் எச்சில் போக வென்று நீர்தனைக் குடிப்பீர்காள்

வாயில் எச்சில் போன வண்ணம் வந்திருந்து சொல்லுமே.

“வாயிலே குடித்த நீரை எச்சில் என்று சொல்லுறீர்…”

சிவவாக்கியர் எழுப்பிய இந்தக் கேள்வி, வெறும் ஆன்மீகத் தேடல் அல்ல; அது மனிதனின் போலித்தனமான இரட்டை முகத்தைக் கிழித்துக் காட்டும் ஒரு கடுமையான சாட்டை.

எச்சில் என்பது எது?

நாம் வாயில் பட்ட நீரைத் தீட்டு என்கிறோம்; ‘எச்சில்’ என்று அருவருத்துத் தள்ளிவிடுகிறோம். ஆனால், அதே வாயிலிருந்து நாள்தோறும் வெளிவரும் பொய்கள், வன்மம் நிறைந்த சொற்கள், மிகைப்படுத்தப்பட்ட கற்பனைகள் ஆகியவற்றைக் கண்டு நாம் அருவருப்பு அடைவதில்லை. மாறாக, அந்த அசுத்தங்களை “அறிவு”, “பண்பாடு”, “சமூக அந்தஸ்து” என்ற போர்வையில் அலங்கரித்து மகிழ்கிறோம்.

உடல் சார்ந்த எச்சிலை விட, உள்ளத்திலிருந்து வெளிப்படும் ‘வார்த்தை எச்சில்’ அபாயகரமானது என்பதை இன்றைய மனிதன் உணர மறுக்கிறான்.

டிஜிட்டல் யுகத்தின் ‘வாய்’

அன்று ‘வாய்’ என்பது தனிமனித உரையாடலோடு நின்றது. இன்று அது Facebook பதிவு, WhatsApp செய்தி, YouTube உரை எனப் பரிணமித்துள்ளது. சில நிமிடங்களில் லட்சக்கணக்கான மக்களின் மனதிற்குள் நுழையும் பேராற்றல் இந்த டிஜிட்டல் வாய்க்கு உண்டு.

ஆனால், இந்தப் பேராற்றல் உண்மையை உரக்கச் சொல்லப் பயன்படுகிறதா? இல்லை.

தன்னைப் பெரியவனாகக் காட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக, வரலாற்றின் மீது கற்பனைப் பூச்சு பூசப்படுகிறது. ஆதாரமற்ற கதைகளை ‘நமது மரபு’ என்று முத்திரை குத்திப் பரப்புவது இன்று ஒரு நாகரிகமாகிவிட்டது. இதன் விளைவு என்ன தெரியுமா? நாளை நாம் ஒரு உண்மையான பெருமையைச் சொன்னால் கூட, உலகம் அதை “இதுவும் ஏதோ ஒரு கதைதான்” என்று அலட்சியப்படுத்திவிடும். நம்மையே நாம் அழித்துக்கொள்ளும் தற்கொலை முயற்சி இது.

விவாதம் என்ற பெயரில் ஒரு போர்

கருத்து வேறுபாடுகள் என்பது அறிவின் வளர்ச்சிக்குத் தேவை. ஆனால் இன்று விவாதங்கள் இல்லை; தனிமனிதத் தாக்குதல்கள் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன. தர்க்கம் செத்துப்போய் ‘சத்தம்’ மட்டுமே மிஞ்சியிருக்கிறது. “நான் உண்மையைச் சொல்கிறேன்” என்ற பெயரில் ஒருவரை மனரீதியாகக் காயப்படுத்துவதையே இன்றைய தலைமுறை ஒரு வீரமாகப் பார்க்கிறது.

இத்தகைய அழுக்கு படிந்த வாயிலிருந்து வரும் ‘மந்திரமும்’ ‘பக்தியும்’ எத்தகையது? அது இறைவனைச் சேருமா அல்லது ஒரு வெற்றுக் கூச்சலாகக் காற்றில் கரையுமா? மனத்தூய்மை இன்றிச் செய்யப்படும் பக்தி, ஒரு மிகச்சிறந்த நாடகம் மட்டுமே.

சிவவாக்கியரின் எச்சரிக்கை மணி

சிவவாக்கியர் சொல்லும் பேருண்மை இதுதான்:

உடல் அசுத்தத்தை நீரால் கழுவிவிடலாம்; ஆனால் வார்த்தையின் அசுத்தம் ஒரு சமுதாயத்தையே சீரழிக்கும்.

நீர் எச்சில் ஆவது இயற்கை; ஆனால் பொய் பேசும் வாய் என்பது ஒரு கலாச்சாரச் சீரழிவு.

நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள்

இன்று ஒவ்வொரு மனிதனும் கண்ணாடி முன் நின்று தன்னிடம் இந்தக் கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டிய கட்டாயம் வந்துள்ளது:

• நான் பேசுவது உண்மையா? அல்லது பிறரது கவனத்தை ஈர்ப்பதற்கான கவர்ச்சிகரமான பொய்யா?
• நான் எழுதுவது சமூகத்தின் முன்னேற்றத்திற்கா? அல்லது கற்பனைப் பெருமைகளை வளர்ப்பதற்கா?

புதிய சாதனைகளை நிகழ்த்தத் திராணியற்ற சமூகம் தான், பழைய பெருமைகளைத் திரித்துக் கூறித் தற்காத்துக் கொள்ள முயலும். இது மரியாதையல்ல; ஒரு இனத்தின் வீழ்ச்சி.

👉 வாயைச் சுத்தப்படுத்த தண்ணீர் போதும்; ஆனால் வார்த்தையைச் சுத்தப்படுத்த ‘உண்மை’ மட்டுமே தேவை. சிவவாக்கியர் நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே எச்சரித்தார். அன்று நாம் கேட்கவில்லை; ஆனால் இன்று கேட்காவிட்டால், எஞ்சியிருக்கும் உண்மைகளும் வரலாற்றில் எச்சிலாகிவிடும்.

-- தீபம் ஆன்மிகம்