💢

சிவவாக்கியம் 026: ஒரு ஆன்மிக ஆய்வு

வீடெடுத்து வேள்வி செய்து மெய்யினோடுபொய்யுமாய்

மாடு மக்கள் பெண்டீர் சுற்றம் என்றிருக்கும் மாந்தர்காள்

நாடு பெற்ற நடுவர் கையில் ஓலை வந்து அழைத்திடில்

ஓடு பெற்ற அவ்விளை பெறாது காண் இவ்வுடலமே.

தமிழ் சித்தர்கள் — தத்துவத்தை எளிய சொல்லில் தீயாக வீசுபவர்கள்.

அவர்களில் சிவவாக்கியர் மிகத் துணிச்சலானவர். அவர் பக்தியை மறுக்கவில்லை; ஆனால் பக்தியின் பெயரில் நடக்கும் பாசாங்கை உடைத்தார்.

“வீடெடுத்து வேள்வி செய்து…” எனத் தொடங்கும் 026வது பாடல், மனித வாழ்க்கையின் மூன்று முக்கிய மயக்கங்களை சுட்டிக்காட்டுகிறது:

பொருள் மயக்கம்
உறவு மயக்கம்
சடங்கு மயக்கம்

இந்த நூல், அந்தப் பாடலை மையமாகக் கொண்டு,

இன்றைய மனித வாழ்க்கை, பக்தி மரபுகள்,

அத்வைதம், சைவ சித்தாந்தம், புத்த தத்துவம் ஆகியவற்றுடன் ஒப்பிட்டு ஒரு ஆழமான ஆன்மிகப் பயணமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

அத்தியாயம் 1

வீடு – உடைமையா? உட்பொருளா?

சிவவாக்கியர் கூறும் “வீடு” என்ற சொல்லுக்கு இரு அர்த்தங்கள் உள்ளன:

வெளிப்புற வீடு (கட்டிடம்)
மெய்யான வீடு (ஆன்மீக நிலை)

தற்கால மனிதனின் வீடு

இன்றைய உலகில் வீடு என்பது:

பொருளாதார நிலை அடையாளம்
சமூக மரியாதை
பாதுகாப்பு உணர்வு

ஆனால் அந்த வீடு நிலையற்றது.

நிலநடுக்கம், வெள்ளம், பொருளாதார வீழ்ச்சி —

ஒரே நொடியில் மாற்றம்.

சித்தரின் கேள்வி

நிலையற்ற ஒன்றை நிலையானதாக நம்புவது —

அதுவே மாயை.

அத்தியாயம் 2

உறவுகள் – பாசமா? பாசமாயை?

“மாடு மக்கள் பெண்டீர் சுற்றம்…”

இங்கே சிவவாக்கியர் உறவுகளை மறுக்கவில்லை.

ஆனால் அதில் இருக்கும் பற்று குறித்து எச்சரிக்கிறார்.

சைவ சித்தாந்த பார்வை

சைவ சித்தாந்தம் மூன்று தத்துவங்களை கூறுகிறது:

பதி (இறைவன்)
பசு (ஆன்மா)
பாசம் (பற்று)

பாசம் என்பது:

ஆணவம்
கன்மம்
மாயை

இந்த பாசமே ஆன்மாவை கட்டிப்போடும்.

சிவவாக்கியர் சொல்வது:

உறவுகள் பாசமாக மாறும்போது,

ஆன்மா தனது சுதந்திரத்தை இழக்கிறது.

அத்தியாயம் 3

பக்தி – சடங்கா? சாட்சியா?

“வேள்வி செய்து…”

இது வெளிப்புற யாகம் மட்டுமல்ல.

மனிதன் தனது வாழ்வையே ஒரு சடங்காக மாற்றிக் கொள்வது.

அத்வைத பார்வை

அத்வைதம் (ஆதி சங்கரர்) கூறுவது:

“ப்ரஹ்மம் ஒன்றே சத்தியம்; உலகம் மாயை.”

அத்வைதத்தில், இறைவன் வெளியில் இல்லை.

அவன் “அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி” — நான் தான்.

சிவவாக்கியர் இதே கருத்தை சித்தர் பாணியில் சொல்கிறார்:

உடலில் இருக்கும் ஈசனை அறியாமல்,

வெளியில் தேடுவது அறியாமை.

அத்தியாயம் 4

மரணம் – முடிவா? மாறுதலா?

“நாடு பெற்ற நடுவர் கையில் ஓலை…”

இங்கே “நடுவர்” — கர்ம விதி.

இறைவன் நீதிபதி அல்ல;

நம் செயல்கள் தான் தீர்ப்பு.

புத்த தத்துவ ஒப்பீடு

புத்தர் கூறியது:

அனைத்தும் நிலையற்றது (அனிச்சா)
பற்று துக்கத்தின் காரணம் (தன்ஹா)
சுயம் என்பது மாயை (அனத்தா)

சிவவாக்கியர் பாடலில்:

உடல் நிலையற்றது
பற்று வீண்
மரணம் தவிர்க்க முடியாது

இரண்டிலும் ஒரே மைய உண்மை —

நிலையற்றதைப் பற்றாதே.

அத்தியாயம் 5

தற்கால மனிதன் – ஆன்மிக முரண்பாடு

இன்றைய மனிதன்:

தொழில்நுட்பத்தில் முன்னேற்றம்
தகவலில் செல்வந்தன்
ஆன்மிகத்தில் ஏழை

பக்தி இன்று:

நிகழ்ச்சி
புகைப்படம்
சமூக ஊடக பதிவு

ஆனால் சிவவாக்கியர் கேட்டது:

“உள்ளம் சுத்தமா?”

அத்தியாயம் 6

மெய்யான வீடு – தியானம் மற்றும் உள்ளுணர்வு

உடல் ஒரு கோயில் என்றால்:

சுவாசம் — பிராண ஹோமம்
சிந்தனை — அர்ச்சனை
அறிவு — தீபம்
கருணை — நெய்வேதியம்

சித்தர்கள் சொல்வது:

வெளிப்புற கோயில் வழிபாடு

உள்ளுறுப் கோயில் விழிப்புணர்வாக மாற வேண்டும்.

அத்தியாயம் 7

சிவவாக்கியம் 026 – ஒரு தத்துவச் சுருக்கம்

தத்துவம்	கருத்து	சிவவாக்கிய ஒற்றுமை
அத்வைதம்	நான் பிரம்மம்	உடலில் ஈசன்
சைவ சித்தாந்தம்	பாசம் கட்டு	மாடு மக்கள் பற்று
புத்தம்	நிலையற்ற தன்மை	ஓலை அழைப்பு
சித்தர் மார்க்கம்	அனுபவ ஞானம்	சடங்கு மறுப்பு

நிறைவு

உடம்பு – மண்

உயிர் – ஒளி

வீடு – விழிப்பு

சிவவாக்கியம் 026 ஒரு துறவறப் பாடல் அல்ல.

அது குடும்ப வாழ்க்கையை மறுக்கவில்லை.

ஆனால் வாழ்க்கையை மாயை என புரிந்து கொண்டே வாழ சொல்லுகிறது.

வீடு கட்டலாம்.

உறவுகளை நேசிக்கலாம்.

சடங்குகளை செய்யலாம்.

ஆனால்:

அவை நிரந்தரம் அல்ல என்பதை அறிந்து.
உடலில் இருக்கும் இறை உணர்வை கண்டுணர்ந்து.
மரணத்தை நினைவூட்டலாக கொண்டு.

அப்போதுதான் வாழ்க்கை —

பொய்யின் மேல் கட்டிய கோபுரம் அல்ல;

மெய்யின் மேல் எழுந்த சாந்தி.

≅≅≅≅≅≅≅≅≅≅தீபம் ஆன்மிக வளம்

மெய்யின் வீடு – பொய்யின் வாழ்வு...