பண்பாடு காத்தது அன்றைய திரைப்படங்களா?,இன்றைய திரைப்படங்களா?

வெள்ளித்திரை- வர்ணத்திரை = இரு காலங்கள்

தமிழர் பண்பாடு என்றால் வெறும் பழமொழி, பக்திப் பாடல், கிராமக் காட்சிகள் மட்டுமல்ல; குடும்ப உறவுகள், மொழிச் சுவை, கலை, அரசியல் உணர்வு, சாதி–வர்க்கச் சிக்கல்கள், நகரமயமாக்கல் ஆகிய அனைத்தும் சேர்ந்து உருவாக்கும் ஒரு உலகம் ஆகும். இந்த உலகத்தைத் திரைப்படம் ஒருகாலத்தில் நேரடி கண்ணாடியாகக் காட்டிய நிலையில், இன்றைய காலத்தில் அது கண்ணாடியுடன் சேர்த்து “ஃபில்டர்”யையும் சேர்த்துப் பயன்படுத்துகிறது. அதனால், அன்றைய திரைப்படங்கள் தமிழர் பண்பாட்டை “அமைப்போடு” பேணினவையா, இன்றைய திரைப்படங்கள் அதை “விரிவாக்கம்–சோதனை” வழியாக மாற்றுகின்றனவையா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

---

அன்றைய திரைப்படங்கள் : பண்பாட்டின் காவல் கோட்டைகள்

பழைய தமிழ் திரைப்படங்கள் பெரும்பாலும் புராணம், நாட்டியக் கலைகள், நெறி–நெறிமுறை கற்பிக்கும் கதைகள், தேசப்பற்று மற்றும் சமூதாய நீதியை மையமாகக் கொண்டிருந்தன. “பாராசக்தி”, “வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன்”, “திருவிளையாடல்”, “தியக பூமி”, “நம் இருவர்” போன்ற படங்கள் தமிழ் குடும்பம், தாய்மொழிப் பெருமை, சமூக சமத்துவம், தேச உணர்வு ஆகியவற்றை நேரடியாகக் கதைமயமாக்கின.

இந்தக் காலகட்டத்தில்:

·        கதை அமைப்பு குடும்பத்தை மையமாக வைத்திருந்தது; பெரியவர் மரியாதை, உறவுகளின் கட்டுப்பாடு, திருமண நீதி போன்றவை எப்போதும் மையக் கருத்தாக இருந்தன.

·        இசையும் பாடல்களும் திருவாசகம், கம்பராமாயணம், புராணக் கதைகள், நாட்டுப்புற இசை, கோத்துக் கூத்து போன்ற பாரம்பரிய வடிவங்களைப் பயன்படுத்தி மக்கள் மனத்தில் நெறிமுறையையும் மொழிச் செழுமையையும் பதித்தன.

·        தேச சுதந்திரப் போராட்டத்துக்குப் பின் வந்த தேசப் படம்–தொழிலாளர் படம்–சம சமூகக் கருத்துப் படங்கள் தமிழகத்தில் தமிழர் “அரசியல்–பண்பாட்டு” அடையாளத்தை உருவாக்க உதவின.

ஒரு எடுத்துக்காட்டு: “பாராசக்தி” திரைப்படம் தெரு வழிப் புலம்பல், நீதிமன்ற உரை, குடும்பத் தகராறுகள் வழியாக தமிழ் மொழியைப் போராட்ட மொழியாக மாற்றியது; காவிரிக்கரை கிராமம் முதல் சென்னை நீதிமன்றம் வரை ஒரே தமிழ் – ஒரே எதிர்ப்பு உணர்வு என்று படமே சொல்லைக்கிறது.

இதனால் அன்றைய திரைப்படங்கள்,

·        தமிழர் வாழ்க்கைமுறையை மிகப் பெரிய உயரத்தில் போற்றி,

·        மொழி–முறை–மதிப்பு ஆகியவற்றை “மாதிரியாக” காட்டி,

·        பொதுமக்கள் மனத்தில் “நான் தமிழன்” என்ற பெருமையை உறுதிப்படுத்தும் கலை–அரசியல் கருவியாக இருந்தன.

---

இன்றைய திரைப்படங்கள் : மாற்றத்தினுள் பண்பாட்டின் புதிய முகம்

இன்றைய தமிழ் சினிமா ஒரு வேறு உலகம்: நகரங்களின் கண்ணாடிக் கோபுரங்கள், ஐ.டி. அலுவலகங்கள், வெளிநாட்டு காட்சி, காதல் தோல்வி, உளவியல் சிக்கல்கள், சாதி–வர்க்க அரசியல், பெண்களின் இடஒதுக்கீடு ஆகியவை பல வடிவங்களில் காட்சியளிக்கின்றன. அதே நேரத்தில் கிராமப்புறங்களின் சிதைந்த சமூகம், வறுமை, சாதித் துன்புறுத்தல், தொழிலாளி வாழ்க்கை, குடிமக்கள் எதிர்ப்பு இயக்கங்கள் போன்றவை ஆழமாகப் பேசப்பட தொடங்கியுள்ளன.

“பரியேறும் பெருமாள்”, “அசுரன்”, “கார்ணன்”, “ஜெய் பீம்” போன்ற சமகாலப் படங்கள் தமிழர் சமூகத்தின் காயமுற்ற ஆன்மாவை எவ்வாறு படம் பிடித்துள்ளன என்பதை நமக்கு உணர்த்துகின்றன. அவை:

·        சாதி அடக்குமுறையை நேரடியாகக் கேள்விக்குட்படுத்தி,

·        கிராம வாழ்க்கையை வெறும் பசுமை–புன்னகை வடிவில் அல்ல, சண்டை–அநீதி–எதிர்ப்பு வடிவில் காட்டி,

·        நீதிமன்றம், காவல் நிலையம், அரசியல் அமைப்புகள் ஆகியவை எவ்வாறு ஒடுக்குவதை வெளிப்படுத்துகின்றன.

அதே நேரத்தில், பல வணிகப் படங்கள்:

·        ஆங்கில தலைப்புகள் (“Love Today”, “Good Night”, “Doctor”) மூலம் தமிழின் தலைப்பு மரபைத் தளர்த்துகின்றன,

·        உரையாடலில் வழக்கமாக கலப்புமொழி (“தமிழிஷ்”) பயன்படுத்தி,

·        நகரமயமான வாழ்க்கையை “மேன்மை” என்றும், கிராமம்–பழமை–தமிழ் பேச்சை “பின்னடைவு” என்றும் சுட்டிக் காட்டும் மனப்போக்கை உருவாக்குகின்றன.

இதனால் இன்றைய திரைப்படங்கள்:

·        ஒருபுறம் – தடுக்கப்பட்ட சமூகங்களின் குரலாகவும், சுயவிமர்சனக் கண்ணாடியாகவும் பண்பாட்டை விரிவாக்குகின்றன.

·        இன்னொரு புறம் – மொழியின் தூய்மைக்கும், பாரம்பரியச் சின்னங்களுக்கும் அழுத்தம் கொடுக்காமல், உலகமயமாதலின் பெயரில் சில மதிப்புகளை “வேதனை இல்லாமல்” தளர்த்துகின்றன.

---

பண்பாட்டு பேணலில் அன்றையதும் இன்றையதும்

தமிழர் பண்பாட்டைப் பேணும் விதத்தில் இரு காலத் திரைப்படங்களின் அணுகுமுறைகளுக்கிடையே காணப்படும் அழகியல் வேறுபாடுகளைப் பின்வரும் பந்திகளாகச் சுவைத்துக் காணலாம்.

·        குடும்ப மதிப்புகள்: அன்றைய திரைப்படங்களில் தந்தை–தாய் மரியாதை, கூட்டு குடும்பம், திருமணப் புனிதம் இவையே மையக் கருக்கள்; இன்றையவற்றில் அணு குடும்பம், காதல் திருமணம், விவாகரத்து, உளவியல் சிக்கல்கள் ஆகியவை திறம்பட விவாதிக்கப்படுகின்றன.

·        சமூக நீதி: அன்று தேசிய உணர்வு, பொது நெறிமுறை, சமத்துவம் ஆகியவை பொதுவான கோஷமாய் இருந்தன; இன்று சாதி–வர்க்க ஒடுக்குமுறை, பாலின சமத்துவம், தாழ்த்தப்பட்ட சமூகங்களின் வாழ்க்கை மிகத் தெளிவாகப் பேசப்படுகிறது.

·        மொழி மற்றும் உரையாடல்: அன்று செம்மொழிச் சுவை, செய்யுள் நயம், இலக்கியச் சொற்கள்; உரை மேடை நாடக மரபைத் தொடர்ந்து இருந்தது; இன்று கலப்புமொழி, ஆங்கிலச் சொற்கள், சலங்கு; இளைஞர் பேச்சு, சமூக வலைத்தள நடை எல்லாம் இணைந்து வருகின்றன.

·        கிராம–நகரப் பார்வை: அன்று கிராமம் – போற்றப்படும் சொர்க்கம்; நகரம் – சற்று விலகிய, ஆனாலும் மரபு காக்கும் இடம்; இன்று கிராமம் – அநீதி, சாதிக் கொலைகள், வறுமை; நகரம் – வாய்ப்பு & ஒதுக்கல் இரண்டும் இருக்கும் “கலப்பு” இடம்.

·        பெண்களின் உருவாக்கம்: அன்று பெரும்பாலும் தியாகச் சின்னம், குடும்பமரியாதையை காத்து வாழும் நாயகி; இன்று தொழில், அரசியல், எதிர்ப்பு, விருப்பத் தேர்வு கொண்ட நாயகிகள் அதிகரித்துள்ளன; அதே சமயம் பொருளாக்கமும் நீடிக்கிறது.

·        அரசியல்–அடையாளம்: அன்று திராவிட இயக்கம், தமிழ் தேசிய உணர்வு, தேசப்பற்று ஆகியவை நேரடியாக பாடல்களில்–வசனங்களில் வந்தன; இன்று அடையாள வாதங்கள் சிக்கலான வடிவில் – சாதி, மொழி, பிராந்தியம், இடம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் போன்ற பல கோணங்களில் வெளிப்படுகின்றன.

இந்த அழகியல் ஒப்பீடு காட்டுவது : அன்றைய திரைப்படங்கள் பண்பாட்டை “பரிசுத்தமான மாதிரி”யாக காக்க முயன்றன; இன்றைய திரைப்படங்கள் அந்த மாதிரியை உடைத்துக் கொண்டு, அதன் உள்ளே மறைந்திருந்த வலிகளையும் முரண்பாடுகளையும் வெளிக்கொணர முயல்கின்றன.

---

முடிவுரை : பேணுதலா, மாற்றமா — எது உண்மையான பண்பாட்டு நன்மை?

“பேணுதல்” என்ற சொல்லில் இரண்டு நிழல்கள் உள்ளன: ஒன்றாவது, பழைய நல்லவற்றை காக்கும் பாதுகாப்பு; மற்றொன்று, பழைய தவறுகளையும் அப்படியே தாங்கிக் கொண்டிருக்கும் சோம்பேறித் தன்மை. அன்றைய திரைப்படங்கள் முதல் நிழலை வலுப்படுத்தினாலும், சில சமயங்களில் இரண்டாவதும் நிகழ்ந்தது; சாதி ஒழுக்கம், ஆண் ஆதிக்கம் போன்றவை “சாதாரணம்” என ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டன.

இன்றைய திரைப்படங்கள் இதற்கு எதிராக எழுந்து, தமிழர் பண்பாட்டின் மறுபரிசீலனையைத் தொடங்கியுள்ளன – அதே நேரத்தில் உலகமயமாதல், வாணிப அழுத்தம், ஆங்கில மோகத்தால் சில அடிப்படை மொழி–பண்பாட்டு அம்சங்கள் மங்கிவருகின்றன. ஆக, “யார் அதிகம் பேணினார்கள்?” என்ற கேள்வியை விட “யார் எதை பேணினார்கள், எதை மாற்றினார்கள்?” என்ற கேள்வியே நியாயமானது.

தமிழர் பண்பாட்டை உண்மையில் காப்பது – பழைய இசை, கலை, மொழிச் செழுமை, குடும்ப நெறி ஆகியவற்றை அன்போடு தாங்கிக்கொண்டு, அதே நேரத்தில் அநீதி, ஒடுக்குமுறை, சம அளவிலான வாய்ப்பின்மையை உடைத்துத் தள்ளும் துணிச்சலோடு புதிய கதைகளைச் சொல்லும் சினிமாதான். அந்த அரிய சமநிலையைப் பிடிக்கும் சில இன்றைய படங்கள், அன்றைய பொற்கால படங்களை நினைவில் வைத்துக் கொண்டே நாளைய தமிழர் பண்பாட்டின் பாதையை வரைந்து கொண்டிருக்கின்றன என்று சொல்லலாம்.

-----------தீபம் திரையின் திசையில்...