உள்ளத்தில் இறைவன்; உணர்வில் அமைதி

— இன்றைய மனிதன் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஆன்மிகப் பாடம்

சிவவாக்கியம்-094

என்ன என்று சொல்லுவேன் இலக்கணம் இலாததை

பண்ணுகின்ற செந்தமிழ் பதம் கடந்த பண்பென

மின்னக்த்தில் மின் ஒடுங்கி மின்னதான வாறு போல்

என்னகத்தில் ஈசனும் யானும் அல்லது இல்லையே.

“இறைவனைத் தேடி எங்கெங்கோ அலைகின்றோம்; ஆனால் அவன் நம்முள்ளேயே இருக்கிறான் என்பதை உணர மறந்துவிடுகின்றோம்.”

சித்தர் பாடல்களில் மனித வாழ்க்கையின் ஆழமான உண்மைகளை எளிய உவமைகள் மூலம் எடுத்துரைக்கும் பாடல்கள் பல உள்ளன. அவற்றுள் சிவவாக்கியத்தின் 94-ஆவது பாடல், இறைவனின் இயல்பையும் மனிதனுக்கும் இறைவனுக்கும் இடையிலான தொடர்பையும் எடுத்துரைப்பதுடன், இன்றைய மனிதன் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதற்கும் வழிகாட்டுகிறது.

பாடல்

என்ன என்று சொல்லுவேன் இலக்கணம் இலாததை பண்ணுகின்ற செந்தமிழ் பதம் கடந்த பண்பென மின்னகத்தில் மின் ஒடுங்கி மின்னதான வாறு போல் என்னகத்தில் ஈசனும் யானும் அல்லது இல்லையே.

பாடலின் பொருள் என்ன?

இறைவனை எப்படிச் சொல்லி விளக்குவது? அவன் சாதாரணமான சொற்களாலும் இலக்கண விதிகளாலும் முழுமையாக வரையறுக்க முடியாதவன். அழகிய தமிழ்ச் சொற்கள்கூட அவனுடைய இயல்பை முழுமையாக எடுத்துரைக்க முடியாது. அவன் சொற்களையும் சிந்தனைகளையும் கடந்த ஓர் உண்மையாக இருக்கிறான்.

மின்னல் தோன்றி மறைந்து, மீண்டும் அதே மின்னொளியின் இயல்பில் அடங்குவது போன்ற உவமையின் வழியாக, மனிதனுக்குள்ளேயே இறைவன் இருப்பதைச் சித்தர் உணர்த்துகிறார்.

“என்னகத்தில் ஈசனும் யானும் அல்லது இல்லையே” என்ற இறுதி வரி, எனக்குள் இறைவன் இருக்கிறான்; என்னையும் இறைவனையும் முற்றிலும் வேறுபட்டதாகக் காண முடியாத ஓர் ஆன்மிக அனுபவம் உண்டு என்ற கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

இது இறைவனை வெளியில் மட்டும் தேடாமல், நமது உள்ளத்தையும் வாழ்க்கையையும் ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தும் பாடலாகும்.

1. இறைவனைத் தேடுவதற்கு முன் உன்னையே அறிந்துகொள்!

இன்றைய மனிதனுக்கு உலகத்தைப் பற்றிய அறிவு நாளுக்கு நாள் அதிகரிக்கிறது. கையில் கைப்பேசி இருக்கிறது; விரல் நுனியில் உலகச் செய்திகள் கிடைக்கின்றன. செயற்கை நுண்ணறிவின் உதவியுடன் பல கேள்விகளுக்கும் விடைகளைப் பெற முடிகிறது.

ஆனால், ஒரு முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்க மட்டும் நாம் மறந்துவிடுகிறோம்.

“நான் உண்மையில் எப்படிப்பட்ட மனிதனாக வாழ்கிறேன்?”

பிறர் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை அறிய விரும்புகிறோம். சமூக வலைத்தளங்களில் நமது புகைப்படங்களுக்கு எத்தனை விருப்பக்குறிகள் கிடைத்தன என்று பார்க்கிறோம். மற்றவர்களின் வாழ்க்கையோடு நமது வாழ்க்கையை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறோம். ஆனால் நமது மனதில் பொறாமை இருக்கிறதா, கோபம் இருக்கிறதா, பிறருக்குத் தீங்கு செய்யும் எண்ணம் இருக்கிறதா என்று ஆராய்வதற்கு நேரம் ஒதுக்குவதில்லை.

சிவவாக்கியம் நம்மை நமக்குள்ளேயே திரும்பிப் பார்க்கச் செய்கிறது.

இறைவனை வணங்குவது நல்லது. ஆலயங்களுக்குச் செல்வதும் வழிபாடுகளில் ஈடுபடுவதும் பலருக்கு மன அமைதியையும் நம்பிக்கையையும் தருகின்றன. ஆனால் வழிபாட்டுடன் நமது நடத்தையும் மாற வேண்டும்.

ஆலயத்தில் இறைவனை வணங்கிவிட்டு, வீட்டுக்கு வந்ததும் துணையிடம் கடுமையாகப் பேசினால், அயலவருடன் பகை வளர்த்தால், பிறருடைய உரிமைகளை மதிக்காமல் நடந்தால், நமது வழிபாட்டின் உண்மையான நோக்கத்தை நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

இறைவனைத் தேடும் பயணம், நம்மை நல்ல மனிதனாக மாற்றும் பயணமாகவும் அமைய வேண்டும்.

2. மின்னலின் உவமை சொல்லும் வாழ்க்கை உண்மை

மின்னல் தோன்றுவதை நாம் பார்க்கிறோம். அதன் ஒளி ஒரு கணத்தில் வானத்தைப் பிரகாசமாக்குகிறது. பின்னர் மறைந்துவிடுகிறது. ஆனால் அந்த ஒளியின் இயல்பைப் பற்றிய அறிவு, நமது பார்வையைத் தாண்டிய பல உண்மைகளைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.

சிவவாக்கியத்தில் வரும் மின்னல் உவமையை, மனிதனுக்குள் இருக்கும் இறை உணர்வை விளக்குவதற்கான ஓர் ஆன்மிகப் படிமமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

நமது வாழ்க்கையும் மின்னலைப் போன்ற நிலையற்ற தன்மையைக் கொண்டது. இளமை நீடிக்கும் என்று நினைக்கிறோம்; செல்வம் என்றும் நம்முடன் இருக்கும் என்று நம்புகிறோம்; அதிகாரமும் புகழும் நிரந்தரமானவை என்று கருதுகிறோம். ஆனால் காலம் அனைத்தையும் மாற்றுகிறது.

இன்று நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்கள் நாளை நம்முடன் இருக்காமல் போகலாம். உடலின் வலிமை குறையலாம். பொருளாதார நிலை மாறலாம். நாம் பெருமையாகக் கருதிய பல விஷயங்கள் காலப்போக்கில் முக்கியத்துவம் இழக்கலாம்.

இதனால் வாழ்க்கையை வெறுக்க வேண்டும் என்பதல்ல இந்த உண்மை உணர்த்துவது. மாறாக, வாழ்க்கை நமக்குக் கிடைத்திருக்கும்போதே அதை அர்த்தமுள்ளதாக வாழ வேண்டும் என்பதே அதன் பாடம்.

• அன்பு செலுத்த வேண்டியவர்களிடம் அன்பை வெளிப்படுத்துங்கள்.
• மனக்கசப்பு இருந்தால் இயன்றவரை பேசித் தீர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.
• உதவி செய்ய முடிந்தால் தயங்காமல் செய்யுங்கள்.
• நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று நல்ல செயல்களைத் தள்ளிப்போடாதீர்கள்.

வாழ்க்கை நிலையற்றது என்பதை உணர்வது சோகத்தில் மூழ்குவதற்காக அல்ல; ஒவ்வொரு நாளையும் மதித்து வாழ்வதற்காக!

3. உடலையும் மனதையும் பேணுவது ஆன்மிக வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி

ஆன்மிகம் என்றால் தியானம் செய்வதும் இறைவனை நினைப்பதும் மட்டுமல்ல. நமது உடலையும் மனதையும் பொறுப்புடன் பராமரிப்பதும் வாழ்க்கையை மதிக்கும் செயல்களாகும்.

இன்றைய வாழ்க்கை முறையில் பலர் வேலை, குடும்பப் பொறுப்பு, பணத் தேவை, சமூக அழுத்தம் ஆகியவற்றால் தொடர்ந்து மன உளைச்சலுக்கு உள்ளாகிறார்கள். சிலர் இரவில் போதுமான நேரம் தூங்குவதில்லை. சிலர் உடற்பயிற்சியைப் புறக்கணிக்கிறார்கள். சிலர் மனக்கவலைகளை யாரிடமும் பகிராமல் உள்ளுக்குள் அடக்கிக்கொள்கிறார்கள்.

இதன் விளைவாக உடல் சோர்வு, எரிச்சல், தூக்கமின்மை, மன அமைதியின்மை போன்ற பிரச்சினைகள் அதிகரிக்கலாம்.

நமது உடல் நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் ஒரு பொறுப்பு என்பதை உணர வேண்டும். அதை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு மன அமைதியை மட்டும் தேடுவது முழுமையான அணுகுமுறையல்ல.

ஆரோக்கியமான வாழ்க்கைக்குச் சில எளிய பழக்கங்களைப் பின்பற்றலாம்:

முறையான தூக்கம்: வயதுவந்த பெரும்பாலானவர்களுக்கு ஒரு நாளைக்கு 7–9 மணிநேரத் தூக்கம் பொதுவாகப் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. தனிநபருக்கு ஏற்ப தேவைகள் மாறலாம். நல்ல தூக்கம் மனநிலைக்கும் உடல் ஆரோக்கியத்திற்கும் உதவுகிறது.

தினசரி உடல் இயக்கம்: நடைப்பயிற்சி, எளிய உடற்பயிற்சி அல்லது வயதுக்கும் உடல்நிலைக்கும் ஏற்ற செயல்பாடுகள் உடல் நலத்தையும் மன உற்சாகத்தையும் மேம்படுத்த உதவும்.

சமச்சீரான உணவு: காய்கறிகள், பழங்கள், பருப்பு வகைகள், முழுத்தானியங்கள் மற்றும் தேவையான புரதச்சத்துகள் அடங்கிய உணவைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அளவுக்கு மீறிய உப்பு, சர்க்கரை மற்றும் அதிகமாகப் பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகளைக் குறைப்பது நல்லது.

மன அமைதிக்கான நேரம்: தினமும் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து மூச்சில் கவனம் செலுத்தலாம். இறைநினைவு, தியானம், பிரார்த்தனை அல்லது இயற்கையில் நடைப்பயிற்சி ஆகியவற்றில் நமக்குப் பொருத்தமான ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

தேவையான மருத்துவ உதவி: உடலில் தொடர்ந்து ஏற்படும் அறிகுறிகளையோ மனநலப் பிரச்சினைகளையோ ஆன்மிகத்தின் பெயரால் மட்டும் அணுகக்கூடாது. தேவையானபோது மருத்துவரின் உதவியை நாடுவது அறிவுடைமையாகும்.

இறைவன் நம்முள் இருக்கிறான் என்ற நம்பிக்கை, நமது உடல்நலத்தைப் புறக்கணிப்பதற்கான காரணமாக இருக்கக்கூடாது. மாறாக, நம்மையும் பிறரையும் அன்புடன் பேணுவதற்கான உந்துதலாக அமைய வேண்டும்.

4. மற்றவர்களுக்குள் இருக்கும் மனிதத்தன்மையைப் பாருங்கள்!

“என்னகத்தில் ஈசனும் யானும் அல்லது இல்லையே” என்ற கருத்தை நாம் விரிவாகச் சிந்தித்துப் பார்க்கலாம்.

நமக்குள் இறை உணர்வு இருக்கிறது என்று நம்பினால், பிற மனிதர்களையும் வெறும் உறவுகளாகவோ போட்டியாளர்களாகவோ பார்க்காமல், மதிப்புக்குரிய உயிர்களாகப் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இன்றைய உலகில் சாதி, மதம், மொழி, நாடு, நிறம், பணம், பதவி எனப் பல காரணங்களால் மனிதர்கள் பிரிந்து நிற்கிறார்கள். கருத்து வேறுபாடுகள் பகையாக மாறுகின்றன. சமூக வலைத்தளங்களில் ஒருவர் மற்றவரை இழிவுபடுத்துகிறார்கள். குடும்பங்களில்கூட சிறிய பிரச்சினைகள் பெரும் மனக்கசப்புகளாக வளர்கின்றன.

ஆனால் நம்மைப் போலவே மற்றவர்களுக்கும் மகிழ்ச்சி, துன்பம், பயம், நம்பிக்கை, அன்பு ஆகிய உணர்வுகள் இருக்கின்றன என்பதை உணர்ந்தால் நமது அணுகுமுறை மாறும்.

ஒருவரின் கருத்தை ஏற்க முடியாமல் இருக்கலாம். அதற்காக அவரை அவமதிக்க வேண்டியதில்லை. ஒருவர் நம்மைவிடச் செல்வந்தராக இருக்கலாம்; அதனால் அவர் உயர்ந்தவர் என்றும் நாம் தாழ்ந்தவர் என்றும் கருத வேண்டியதில்லை. ஒருவர் ஏழையாக இருக்கலாம்; அதனால் அவருடைய மனித மதிப்பு குறைந்துவிடுவதில்லை.

இறை உணர்வை வாழ்க்கையில் வெளிப்படுத்துவதற்கான ஒரு வழி, பிறருடைய துன்பத்தை உணர்ந்து உதவுவதாகும்.

முதியவருக்கு உதவுவது, தனிமையில் இருப்பவரிடம் அன்பாகப் பேசுவது, துன்பத்தில் இருப்பவரின் கதையைக் கவனமாகக் கேட்பது, குடும்ப உறுப்பினர்களின் உணர்வுகளை மதிப்பது போன்ற சிறிய செயல்களும் வாழ்க்கைக்கு ஆழமான பொருளைத் தருகின்றன.

இறைவனைப் பற்றிப் பேசுவதைக் காட்டிலும், மனிதர்களிடம் மனிதத்தன்மையுடன் நடந்துகொள்வது பல நேரங்களில் சிறந்த ஆன்மிக வெளிப்பாடாக அமைகிறது.

5. கோபத்தைக் குறைத்து மன அமைதியை வளர்ப்போம்!

நமது மன அமைதியை அதிகமாகப் பாதிப்பவை வெளிப்புறப் பிரச்சினைகள் மட்டுமல்ல; அவற்றுக்கு நாம் எவ்வாறு எதிர்வினையாற்றுகிறோம் என்பதும்கூட.

யாராவது நம்மை அவமதித்துவிட்டால் உடனே பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. எதிர்பார்த்தது நடக்காவிட்டால் கோபம் வருகிறது. பிறருக்கு கிடைக்கும் வாய்ப்புகள் நமக்குக் கிடைக்காதபோது பொறாமை எழுகிறது.

இந்த உணர்வுகள் மனித இயல்பின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம். அவற்றை ஒருபோதும் உணரக்கூடாது என்று நம்மை வற்புறுத்திக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. ஆனால் அவற்றின் அடிப்படையில் உடனடியாகச் செயல்படாமல் இருப்பதற்குப் பயிற்சி பெறலாம்.

கோபம் வரும்போது சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருப்பது, பதில் கூறுவதற்கு முன் சிந்திப்பது, பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதில் கவனம் செலுத்துவது ஆகியவை உதவக்கூடும்.

நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி இதுதான்:

“நான் இப்போது பேசப்போகும் வார்த்தை இந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்க்குமா? அல்லது இன்னும் பெரிதாக்குமா?”

அதேபோல், கடந்த காலத்தில் நடந்தவற்றை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து வருந்துவதும், எதிர்காலத்தில் நடக்கக்கூடியவற்றைப் பற்றித் தொடர்ந்து அஞ்சுவதும் நிகழ்காலத்தின் அமைதியைப் பறித்துவிடலாம்.

கடந்த காலத்திலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். எதிர்காலத்திற்குத் திட்டமிட வேண்டும். ஆனால் இரண்டின் சுமையிலும் நிகழ்கால வாழ்க்கையை இழந்துவிடக் கூடாது.

தியானம், பிரார்த்தனை, நடைப்பயிற்சி, நம்பிக்கைக்குரிய ஒருவருடன் உரையாடுதல் போன்றவை மன அழுத்தத்தைச் சமாளிக்க உதவலாம். மன உளைச்சல் நீடித்தால் தொழில்முறை உதவியைப் பெறுவதும் அவசியமாக இருக்கலாம்.

மன அமைதி என்பது பிரச்சினைகளே இல்லாத வாழ்க்கை அல்ல; பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ளும்போது நம்மை நாமே இழந்துவிடாமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்வதாகும்.

6. செல்வம் தேவை; ஆனால் அது வாழ்க்கையின் முழுமை அல்ல!

வாழ்க்கையை நடத்தப் பணம் தேவை. உணவு, உடை, இருப்பிடம், மருத்துவம், குடும்பப் பொறுப்புகள் எனப் பலவற்றிற்கும் பொருளாதார வளம் அவசியம். எனவே செல்வத்தைத் தேடுவதோ உழைப்பதோ தவறல்ல.

ஆனால் செல்வத்தைத் தேடும் பயணத்தில் நமது உடல்நலத்தையும் உறவுகளையும் மன அமைதியையும் முழுமையாக இழந்துவிட்டால், நாம் எதைப் பெற்றோம் என்று சிந்திக்க வேண்டும்.

பிறரைவிட அதிகமாகச் சம்பாதிக்க வேண்டும், பெரிய வீடு வாங்க வேண்டும், உயர்ந்த பதவியைப் பெற வேண்டும் என்ற இலக்குகள் இருக்கலாம். அவற்றை அடைவதற்காக உழைப்பதும் இயல்பானதே. ஆனால் அந்த இலக்குகள் எப்போது முடிவடையும் என்று தெரியாமல், கிடைத்தவற்றில் மகிழ்ச்சியடைய முடியாத நிலை ஏற்பட்டால் வாழ்க்கை ஒரு முடிவில்லாத போட்டியாக மாறிவிடும்.

நம்மிடம் இருப்பவற்றின் மதிப்பை உணர்வது, தேவையற்ற ஒப்பீடுகளைக் குறைப்பது, குடும்பத்திற்கும் நண்பர்களுக்கும் நேரம் ஒதுக்குவது, பிறருக்கு உதவுவது ஆகியவை வாழ்க்கையில் நிறைவுணர்வை வளர்க்கும்.

இறைவன் நம்முள் இருக்கிறான் என்று உணர்வது, நம்மிடம் எதுவும் இருக்கக்கூடாது என்பதல்ல. நம்மிடம் இருப்பவற்றால் நமது அகந்தை பெருகாமல் பார்த்துக்கொள்வதாகும்.

செல்வத்தைப் பயன்படுத்தி வாழ்க்கையை மேம்படுத்துங்கள்; செல்வமே வாழ்க்கை என்று நினைத்து வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிடாதீர்கள்.

7. முதுமையிலும் ஆன்மிகம் வாழ்க்கைக்குத் துணையாகட்டும்!

வாழ்க்கையின் முதிர்ந்த பருவத்தில் பல மாற்றங்களைச் சந்திக்க நேரிடலாம். உடலின் வலிமை குறையலாம். பணி ஓய்வுக்குப் பிறகு அன்றாட வாழ்க்கையின் வழக்கமான அமைப்பு மாறலாம். பிள்ளைகள் தங்கள் குடும்பங்களுடன் வேறு இடங்களில் வாழலாம். சிலர் வாழ்க்கைத் துணையை இழக்கலாம். தனிமையும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலையும் சில நேரங்களில் மனதைப் பாதிக்கலாம்.

இத்தகைய சூழலில் சிவவாக்கியத்தின் கருத்து ஒரு புதிய பார்வையைத் தரக்கூடும்.

நமது மதிப்பு பதவியிலோ பணத்திலோ உடல் வலிமையிலோ மட்டும் இல்லை. நாம் கொண்டிருக்கும் அன்பிலும் அனுபவத்திலும் அறிவிலும் பிறருக்கு வழங்கும் ஆதரவிலும் இருக்கிறது.

முதுமை என்பது வாழ்க்கையின் பயனற்ற காலம் அல்ல. இதுவரை கற்றவற்றைப் பகிர்ந்துகொள்ளவும், குடும்ப உறவுகளை வளர்க்கவும், புதியவற்றைக் கற்கவும், சமூகத்திற்குப் பங்களிக்கவும் வாய்ப்பளிக்கும் பருவம் அது.

தினசரி நடைப்பயிற்சி, நண்பர்களுடன் உரையாடுதல், விருப்பமான வாசிப்பு, இசை, தோட்ட வேலை, ஆன்மிகச் சிந்தனை அல்லது சமூகச் சேவை போன்றவற்றில் ஈடுபடலாம்.

தனிமையை அனுபவிப்பவர்களிடம் குடும்பத்தினரும் சமூகமும் அக்கறை காட்ட வேண்டும். அதே நேரத்தில், முதியவர்களும் தங்கள் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தவும் தேவையான உதவியைக் கேட்கவும் தயங்கக்கூடாது.

வயது அதிகரிப்பதால் வாழ்க்கையின் பொருள் குறைந்துவிடுவதில்லை. ஒவ்வொரு பருவத்திற்கும் தனித்துவமான அர்த்தம் உண்டு.

நிறைவுரை: இறைவனை உணர்வோம்; வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக வாழ்வோம்!

சிவவாக்கியம் 094 இறைவனைச் சொற்களால் முழுமையாக வரையறுக்க முடியாத ஓர் உண்மையாகவும், மனிதனின் அகத்துடன் தொடர்புடைய ஆன்மிக அனுபவமாகவும் எடுத்துரைக்கிறது.

இந்தப் பாடலை இன்றைய வாழ்க்கையுடன் இணைத்துப் பார்க்கும்போது நமக்குக் கிடைக்கும் முக்கியமான செய்திகள் பல.

நம்மை நாமே அறிந்துகொள்ள வேண்டும். வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையை உணர்ந்து ஒவ்வொரு நாளையும் மதிக்க வேண்டும். உடலையும் மனதையும் பேண வேண்டும். கோபம், பொறாமை, அகந்தை போன்ற உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு அவற்றைக் கட்டுப்படுத்தப் பழக வேண்டும். பிறருடைய துன்பத்தை உணர்ந்து உதவ வேண்டும். செல்வத்தைத் தேடும்போதும் மனிதத்தன்மையை இழந்துவிடக் கூடாது.

இறைவன் நம்முள் இருக்கிறான் என்ற ஆன்மிக உணர்வு, நம்மை உலகத்திலிருந்து விலக்குவதற்காக அல்ல; உலகத்துடன் அன்பாகவும் பொறுப்புடனும் வாழ்வதற்கான வழியாகவும் அமையலாம்.

இறைவனைத் தேடுவதற்காக நீண்ட தூரம் செல்ல வேண்டுமா? ஆலயத்திற்குச் செல்வது, வழிபடுவது, தியானிப்பது போன்றவை அவரவர் நம்பிக்கைக்கு ஏற்ப முக்கியமானவை. ஆனால் அதனுடன் நமது உள்ளத்தையும் நடத்தையையும் ஆராய்வதற்கும் நேரம் ஒதுக்குவோம்.

இன்று ஒருவரிடம் அன்பாகப் பேசுங்கள். ஒருவரின் துயரத்தைக் கேளுங்கள். உங்கள் உடல்நலத்திற்காகச் சிறிது நேரம் ஒதுக்குங்கள். மனதில் நீண்டகாலமாக வைத்திருக்கும் வெறுப்பைக் குறைக்க முயற்சி செய்யுங்கள். நன்றியுணர்வுடன் வாழப் பழகுங்கள்.

இந்தச் சிறிய மாற்றங்களே நமது வாழ்க்கையை அமைதியானதாகவும் ஆரோக்கியமானதாகவும் மாற்ற உதவும்.

இறைவனை உள்ளத்தில் உணர்வது ஆன்மிகம்; அந்த உணர்வை அன்பிலும் அறத்திலும் வெளிப்படுத்துவது வாழ்வியல். இரண்டும் இணையும் இடத்தில்தான் மனித வாழ்க்கை மேலும் அர்த்தமுள்ளதாகிறது.

 

தீபம் ஆன்மீக வலம்