சேர்த்து வைத்த செல்வம் யாருக்காக?

சிவவாக்கியம் – 080 உணர்த்தும் வாழ்க்கையின் நிலையாமையும் மனிதனின் பேராசையும்.

“மண்கலம் கவிழ்ந்த போது வைத்து வைத்து அடுக்குவார்

வெண்கலம் கவிழ்ந்த போது வேணும் என்று பேணுவார்

நன்கலம் கவிழ்ந்த போது நாறும் என்று போடுவார்

எண்கலந்து நின்ற மாயம் என்ன மாயம் ஈசனே!”

 

சித்தர் சிவவாக்கியாரின் இந்தப் பாடல், மனித வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய முரண்பாடுகளில் ஒன்றை மிக எளிமையாகவும் ஆழமாகவும் நமக்கு எடுத்துக் காட்டுகிறது. ஒரு மண்பானை உடைந்தால் அதன் துண்டுகளைக்கூட சிலர் பாதுகாத்து வைப்பார்கள். வெண்கலப் பாத்திரம் பழுதடைந்தாலும், அதன் உலோக மதிப்புக்காக அதைச் சேமிப்பார்கள். ஆனால் உயிர் பிரிந்த மனித உடல்? உயிருடன் இருந்தபோது அன்பாகப் பேணப்பட்ட அதே உடல், உயிர் பிரிந்தவுடன் “நாறும்” என்று கருதி உடனடியாக அகற்றப்படுகிறது.

உயிர் இருக்கும் வரை உடலுக்கு மதிப்பு; உயிர் பிரிந்தவுடன் அதே உடலுக்கு மதிப்பு இல்லை. இந்த உண்மையைத்தான் சிவவாக்கியார் “மாயம்” என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

 

உடலைவிட உடைமைகளின் மீது அதிகப் பற்று

இன்றைய மனித வாழ்க்கையைப் பார்த்தால், சிவவாக்கியாரின் இந்தக் கேள்வி இன்னும் பொருத்தமாகத் தெரிகிறது.

மனிதன் பிறக்கும்போது எதையும் கொண்டு வருவதில்லை. இறக்கும்போதும் எதையும் எடுத்துச் செல்ல முடியாது. ஆனால் வாழும் காலத்தில் மட்டும், “இது என்னுடையது; இது என் குடும்பத்திற்காக; இன்னும் கொஞ்சம் சேர்த்துவிட்டால் வாழ்க்கை பாதுகாப்பாகிவிடும்” என்று எண்ணிக்கொண்டே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான்.

வீடு வேண்டும். பெரிய வீடு வேண்டும். அதற்குப் பிறகு இன்னொரு வீடு வேண்டும். கார் வேண்டும்; அதற்குப் பிறகு இன்னும் விலையுயர்ந்த கார் வேண்டும். வங்கியில் பணம் வேண்டும். முதலீடு வேண்டும். நிலம் வேண்டும். தங்கம் வேண்டும். பதவி வேண்டும். புகழ் வேண்டும்.

தேவை நிறைவடைந்த பிறகும் ஆசை நிறைவடைவதில்லை.

வாழ்க்கையை நடத்துவதற்காகப் பொருள் சேர்ப்பது தவறல்ல; பொருளைச் சேர்ப்பதற்காகவே வாழ்க்கையை இழப்பதுதான் பிரச்சினை.

 

“தானும் அனுபவியாது; பிறரையும் அனுபவிக்க விடாது”

சில மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் உழைத்து செல்வத்தைச் சேர்ப்பார்கள். ஆனால் அதைத் தாங்களும் அனுபவிக்க மாட்டார்கள். குடும்பத்தினருக்கும் மனமுவந்து கொடுக்க மாட்டார்கள்.

“நாளைக்கு தேவைப்படும்”, “பிள்ளைகளுக்காக”, “பேரப்பிள்ளைகளுக்காக”, “இன்னும் கொஞ்சம் சேமித்த பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்” என்று காலத்தைத் தள்ளிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

ஒருநாள் அந்த “நாளை” வராமலேயே போய்விடுகிறது.

அப்போது அவர்கள் சேர்த்த பணம் வங்கியில் இருக்கலாம். வீடு அங்கேயே இருக்கலாம். நிலம் அங்கேயே இருக்கலாம். நகைகள் பெட்டகத்தில் இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றைச் சேர்த்த மனிதன் மட்டும் அங்கே இருக்க மாட்டான்.

அதனால்தான் இந்தப் பாடலைத் தற்கால வாழ்க்கைக்குப் பொருத்திப் பார்த்தால், ஒரு வேதனையான கேள்வி எழுகிறது:

“வாழ்வதற்காகச் சேர்த்தோமா? அல்லது சேர்ப்பதற்காகவே வாழ்ந்தோமா?”

சேமிப்பு நல்லது; பேராசை நல்லதல்ல

இதில் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

எதிர்காலத்திற்காகச் சேமிப்பது அறிவு. குடும்பத்தின் பாதுகாப்பிற்காகப் பொருள் சேர்ப்பது பொறுப்பு. முதுமைக்காகத் திட்டமிடுவது அவசியம்.

ஆனால் தேவைக்கு அதிகமாகச் சேர்த்து, அதை அனுபவிக்காமலும், பிறருக்கு உதவாமலும், இறுதிவரை “இன்னும் வேண்டும்” என்ற மனநிலையில் வாழ்வது பேராசையாக மாறிவிடுகிறது.

சேமிப்பு வாழ்க்கைக்கு ஒரு கருவியாக இருக்க வேண்டும்; வாழ்க்கையே சேமிப்பின் அடிமையாகிவிடக் கூடாது.

பிள்ளைகளுக்காகச் சேர்ப்பது என்ற பெயரில்...

“என் பிள்ளைகள் கஷ்டப்படக்கூடாது” என்பது பெற்றோரின் இயல்பான அன்பு. ஆனால் பிள்ளைகளுக்காகச் சேர்க்கும் செல்வத்துக்கு ஒரு எல்லை இருக்க வேண்டும்.

பிள்ளைகளுக்கு வீடு கொடுக்கலாம். கல்வி கொடுக்கலாம். தொழில் தொடங்க உதவலாம். வாழ்க்கையில் முன்னேறுவதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்கலாம்.

ஆனால் அவர்களுக்காக எல்லாவற்றையும் சேர்த்து வைத்துவிட்டு, அவர்களோடு வாழ வேண்டிய காலத்தையே இழந்துவிடக் கூடாது.

ஒரு தந்தை தனது பிள்ளைக்கு கோடிக்கணக்கான சொத்தை விட்டுச் செல்லலாம். ஆனால் குழந்தைப் பருவத்தில் அவனுக்குத் தேவைப்பட்ட அன்பையும் நேரத்தையும் கொடுக்காமல் போயிருந்தால், அந்தச் சொத்து அந்தக் குறையை நிரப்ப முடியாது.

பிள்ளைகளுக்கு நாம் விட்டுச் செல்ல வேண்டியது சொத்து மட்டுமல்ல; நல்ல பண்பும், நல்ல நினைவுகளும் ஆகும்.

வாழ்க்கையை ரசிக்கத் தெரியாத மனிதன்

சிலர் பணத்தைச் சேர்ப்பதில் மிகவும் கவனமாக இருப்பார்கள். ஆனால் தங்களுக்காக ஒரு நல்ல உணவைச் சாப்பிடத் தயங்குவார்கள். குடும்பத்தோடு ஒரு பயணம் செல்லத் தயங்குவார்கள். நண்பர்களுடன் சில மணி நேரம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கத் தயங்குவார்கள். பிறருக்கு உதவுவதிலும் தயக்கம்.

“பணம் செலவாகிவிடும்” என்ற பயத்தில் வாழ்க்கையின் சிறிய மகிழ்ச்சிகளைக்கூட மறுத்துவிடுகிறார்கள்.

ஆனால் பணத்தைச் செலவிடாமல் பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த மனிதனின் நேரம் மட்டும் தினமும் செலவாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

🍫பணம் மீண்டும் சம்பாதிக்கலாம்.

🍫வீடு மீண்டும் கட்டலாம்.

🍫கார் மீண்டும் வாங்கலாம்.

ஆனால் சென்றுபோன ஒரு நாள் மீண்டும் திரும்பாது.

உடலையும் பேண வேண்டும்; உடல் நிரந்தரமல்ல என்பதையும் உணர வேண்டும்

சிவவாக்கியாரின் பாடல் உடலைப் புறக்கணிக்கச் சொல்லவில்லை. உடல் நமக்குக் கிடைத்த அரிய கருவி. அதனால் உடலை ஆரோக்கியமாகப் பேண வேண்டும்.

ஆனால் உடல் நிரந்தரமானது என்ற மயக்கத்தில் வாழக்கூடாது.

⭕இளமை இருக்கும். பின்னர் முதுமை வரும்.

⭕அழகு இருக்கும். பின்னர் சுருக்கம் வரும்.

⭕வலிமை இருக்கும். பின்னர் பலவீனம் வரும்.

⭕புகழ் இருக்கும். பின்னர் மறதி வரும்.

⭕உயிர் இருக்கும். ஒருநாள் அது பிரியும்.

இந்த உண்மையை உணர்ந்தவன் வாழ்க்கையை வேறுவிதமாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறான்.

 

“என்னுடையது” என்ற எண்ணமே மாயையின் தொடக்கம்

சிவவாக்கியாரின் சிந்தனையில் “மாயை” என்பது உலகம் இருக்கிறது என்பதல்ல. உலகப் பொருட்கள் நிரந்தரமானவை என்றும், அவை முழுமையாக “என்னுடையவை” என்றும் நினைப்பதே மாயை.

நாம் பயன்படுத்தும் வீடு நமக்குச் சொந்தமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் என்றென்றும் நம்முடன் வராது.

பணம் நம் கணக்கில் இருக்கலாம். ஆனால் மரணத்திற்குப் பிறகு அந்தப் பணம் நம்முடன் வராது.

பதவி நமக்குக் கிடைக்கலாம். ஆனால் பதவியும் நம்முடன் வராது.

புகழும் நம்முடன் வராது.

 

நம்முடன் வருவது எது?

✺நாம் செய்த நன்மைகள்.

✺நாம் விட்டுச் சென்ற நல்ல நினைவுகள்.

✺நாம் பிறருக்கு அளித்த அன்பு.

✺நாம் செய்த உதவிகள்.

✺நாம் வாழ்ந்த விதம்.

செல்வத்தைச் சேருங்கள்; ஆனால் செல்வத்தின் அடிமையாகாதீர்கள்

வாழ்க்கையில் பொருளாதார பாதுகாப்பு தேவை. ஆனால் செல்வத்தின் நோக்கம் வாழ்க்கையை வளப்படுத்துவதாக இருக்க வேண்டும்.

🍉நல்ல உணவை குடும்பத்தோடு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

🕐நண்பர்களுடன் நேரத்தைச் செலவிடுங்கள்.

💪தேவையுள்ளவர்களுக்கு உதவுங்கள்.

👄பிள்ளைகளுடன் பேசுங்கள்.

🎲பேரப்பிள்ளைகளுடன் விளையாடுங்கள்.

🌄இயற்கையை ரசிக்க நேரம் ஒதுக்குங்கள்.

👀நீண்ட நாட்களாகச் சந்திக்காத ஒருவரைச் சந்தியுங்கள்.

👫மன்னிக்க வேண்டியவர்களை மன்னியுங்கள்.

👥மன்னிப்பு கேட்க வேண்டியவர்களிடம் மன்னிப்பு கேளுங்கள்.

ஏனெனில் வாழ்க்கை என்பது கணக்கில் இருக்கும் பணத்தின் அளவு அல்ல; மனதில் இருக்கும் நிறைவின் அளவு.

இறுதியில் எஞ்சுவது என்ன?

💧ஒரு நாள் நம்முடைய அறையில் இருக்கும் பொருட்கள் அனைத்தையும் வேறு ஒருவர் பயன்படுத்துவார்.

💧நாம் பெருமையாக வாங்கிய வீடு வேறு ஒருவரின் வீடாகிவிடும்.

💧நாம் ஓட்டிய கார் வேறு ஒருவர் ஓட்டும் காராகிவிடும்.

💧நாம் சேமித்த பணம் வேறு ஒருவரின் கணக்கில் செல்லும்.

💧நாம் சேர்த்த நிலம் வேறு ஒருவரின் பெயரில் இருக்கும்.

ஆனால் நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி மட்டும் சிலர் நினைவுகூர்வார்கள்.

📢“அவர் நல்ல மனிதர்.”

📢“அவர் எங்களுக்கு உதவினார்.”

📢“அவர் எங்களை அன்பாக நடத்தினார்.”

என்ற ஒரு சில நல்ல வார்த்தைகளே நம்முடைய உண்மையான சொத்தாக இருக்கலாம்.

சிவவாக்கியார் கேட்கும் கேள்வி — நமக்கான கேள்வியும் கூட

“மாயம் என்ன மாயம் ஈசனே?” என்று சிவவாக்கியார் இறைவனை நோக்கிக் கேட்கிறார்.

இன்றைய மனிதனும் இந்தக் கேள்வியைத் தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய நேரம் இது:

🚩நான் எதற்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன்?

🚩நான் சேர்ப்பது உண்மையில் எனக்குத் தேவையா?

🚩நான் சேர்த்ததை நான் அனுபவிக்கிறேனா?

🚩என் குடும்பத்தினர் என்னுடைய அன்பையும் நேரத்தையும் பெறுகிறார்களா?

🚩என்னால் இன்னொருவரின் வாழ்க்கையில் ஒரு சிறிய நன்மையாவது ஏற்பட்டிருக்கிறதா?

🚩என் வாழ்க்கை முடிவடையும் நாளில், என்னுடைய வங்கிக் கணக்கைப் பார்த்து நான் பெருமைப்படுவேனா? அல்லது நான் அன்பாக வாழ்ந்த மனிதர்களை நினைத்து மனநிறைவு அடைவேனா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களே நமது வாழ்க்கையின் உண்மையான அளவுகோல்.

 

நிறைவாக...

சேருங்கள் — ஆனால் பேராசையுடன் அல்ல.

சேமியுங்கள் — ஆனால் வாழ்க்கையை இழந்து அல்ல.

அனுபவியுங்கள் — ஆனால் பிறரை மறந்து அல்ல.

பகிருங்கள் — ஏனெனில் பகிர்ந்த செல்வமே அர்த்தமுள்ள செல்வம்.

வாழுங்கள் — ஏனெனில் வாழ்க்கை காத்திருக்காது.

மண்பானை உடைந்தால் அதன் துண்டுகளைக்கூட மனிதன் பாதுகாக்கிறான். வெண்கலப் பாத்திரம் பழுதானாலும் அதன் மதிப்புக்காக வைத்துக்கொள்கிறான். ஆனால் உயிர் பிரிந்த மனித உடலை சில மணிநேரங்களில் அகற்றிவிடுகிறான்.

அப்படியானால், நம்முடைய உடல் நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்தும், அதற்குள் நாம் சேர்த்து வைத்துக் கொண்டிருக்கும் பொருள், பதவி, புகழ், பணம் ஆகியவற்றை நிரந்தரமானவை போல நினைத்து வாழ்வதன் பொருள் என்ன?

சிவவாக்கியாரின் 080-ஆம் பாடல் நமக்கு விடை கூறுகிறது:

வாழ்க்கையின் நோக்கம் “எவ்வளவு சேர்த்தோம்?” என்பதல்ல;

“எப்படி  வாழ்ந்தோம், எவ்வளவு பகிர்ந்தோம், எவ்வளவு அன்பு செய்தோம்?” என்பதே.

நாம் செல்லும் நாளில் நம்முடன் வருவது உடைமைகள் அல்ல;

நாம் விட்டுச் செல்லும் மனிதநேயமே.

இதுவே சிவவாக்கியம்–080 நமக்கு வழங்கும் அழியாத வாழ்க்கைப் பாடம்.

 

   தீபம் ஆன்மிக வலம்