திரையின், மண் சார்ந்த கதைகளின் வெற்றியும் அதன் பின்னணியும்

சினிமா என்பது வெறும் கற்பனைக் காட்சிகளின் தொகுப்பு அல்ல. ஒரு நல்ல திரைப்படம், தான் சார்ந்த காலத்தின் வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்யும் கண்ணாடியாகவும் திகழ்கிறது. நகரங்களின் உயரமான கட்டிடங்கள், நவீன வாழ்க்கை முறை, தொழில்நுட்ப உலகம் என சினிமா பல திசைகளில் பயணித்தாலும், மண்ணின் வாசனையோடு சொல்லப்படும் கதைகளுக்கு ரசிகர்களின் மனதில் என்றும் தனி இடம் உண்டு.

கிராமம் என்பது சினிமாவில் வெறும் வயல்வெளி, மாட்டு வண்டி, கோயில் திருவிழா ஆகியவற்றுக்கான பின்னணி மட்டுமல்ல. அது மனிதர்களின் உறவுகள், சாதி–சமூக அமைப்புகள், காதல், கோபம், கௌரவம், வறுமை, ஆசை, குடும்பப் பாசம், பழக்கவழக்கங்கள், தலைமுறை மோதல்கள் எனப் பல்வேறு உணர்வுகள் சந்திக்கும் ஒரு முழுமையான வாழ்க்கைத் தளம். அதனால்தான் மண் சார்ந்த கதைகள் காலம் கடந்தும் பேசப்படுகின்றன.

 

கதைக்களத்தில் “மண்” ஏன் இவ்வளவு முக்கியம்?

ஒரு கதையின் கதாநாயகன் யார் என்பதைவிட, அவன் எந்த மண்ணில் வாழ்கிறான் என்பது மிக முக்கியமானது. மதுரை, தேனி, இராமநாதபுரம், சிவகங்கை, தஞ்சாவூர், நெல்லை, கொங்கு மண்டலம் போன்ற ஒவ்வொரு பகுதியும் தனித்தனி வாழ்க்கை முறையையும் பண்பாட்டையும் கொண்டிருக்கின்றன.

அந்த மண்ணின் மொழி, உணவு, உடை, தொழில், உறவுமுறை, திருவிழா, நம்பிக்கை, வாழ்வியல் சிக்கல்கள் ஆகியவை கதைக்குள் இயல்பாகப் பின்னிப்பிணைந்து வரும்போது, அது பார்வையாளருக்கு “படம் பார்க்கிறோம்” என்ற உணர்வைத் தாண்டி, “ஒரு வாழ்க்கையை நேரில் பார்க்கிறோம்” என்ற ஆழ்ந்த அனுபவத்தைத் தருகிறது.

 

பாரதிராஜா – கிராமத்தை திரையில் வாழவைத்த இயக்குநர்

தமிழ் சினிமாவில் கிராமிய வாழ்க்கையைப் புதிய அழகியலுடன் காட்சிப்படுத்திய இயக்குநர்களைப் பேசும்போது பாரதிராஜா அவர்களைத் தவிர்க்க முடியாது. “16 வயதினிலே”, “கிழக்கே போகும் ரயில்”, “மண் வாசனை”, “முதல் மரியாதை”, “வேதம் புதிது” போன்ற படங்களில் கிராமம் வெறும் பின்னணியாக இருக்கவில்லை; கதையின் உயிரோட்டமாகவே திகழ்ந்தது.

குறிப்பாக, 'முதல் மரியாதை' போன்ற திரைப்படங்களில் கிராமத்து மனிதர்களின் உள்ளுணர்வுகள் மிக நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்தப்பட்டன. மண்ணில் நடக்கும் மனிதர்களை மட்டுமல்லாமல், மண்ணோடு இயைந்து வாழும் மனிதர்களைத் திரையில் உலவவிட்டவர் பாரதிராஜா.

 

மணிரத்னத்தின் “நாயகன்” – நகரத்திலும் தொடரும் வேர்கள்

மண் சார்ந்த சினிமா என்றால் வயல்வெளி மட்டுமே என்று வரையறுக்க வேண்டியதில்லை. மணிரத்னம் இயக்கிய 'நாயகன்' திரைப்படமானது நகரத்தின் அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்க்கையைப் பேசினாலும், அதன் மையத்தில் இருப்பது ஒரு மனிதனின் வேர்கள், அவனது சமூகச் சூழல், உறவுகள் மற்றும் வாழ்வாதாரப் போராட்டமே ஆகும். இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான உண்மை புலப்படுகிறது: “மண் சார்ந்த சினிமா” என்பது புவியியல் சார்ந்த இடத்தை மட்டும் பற்றியது அல்ல; அது மனிதனின் வேர்களைப் பற்றியது.

 

“தேவர் மகன்” – பாரம்பரியமும் அதிகார மோதலும்

'தேவர் மகன்' திரைப்படம் கிராமியச் சமூகத்தின் குடும்ப உறவுகள், பாரம்பரியம், அதிகாரம், தலைமுறை மாற்றம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டது. கிராமத்து பெரிய வீடு, குடும்பப் பெருமை, ஊருக்குள் இருக்கும் செல்வாக்கு, புதிய தலைமுறையின் நவீனப் பார்வை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதும்போது உருவாகும் சமூக நாடகம்தான் இப்படத்தின் பலம். கிராமிய வாழ்க்கையை அழகாகக் காட்டுவது மட்டும் போதாது; அந்த வாழ்க்கைக்குள் இருக்கும் முரண்பாடுகளையும் தைரியமாகக் காட்ட வேண்டும் என்பதற்கு இத்திரைப்படம் சிறந்த உதாரணம்.

 

“பருத்திவீரன்” – யதார்த்த நிலப்பரப்பின் மனிதர்கள்

தமிழ் சினிமாவில் மண் சார்ந்த கதைகளின் பேராற்றலை மீண்டும் நினைவூட்டிய திரைப்படம் 'பருத்திவீரன்'. அமீர் இயக்கிய இப்படத்தில் கிராமம் ஒரு வண்ணமயமான சுற்றுலாத் தளமாகக் காட்டப்படவில்லை. அங்கு வாழும் மனிதர்களின் ஆசை, வன்மம், காதல், சமூகக் கட்டுப்பாடு, குடும்ப உறவு, கௌரவம் போன்றவை கதையின் மையமாக அமைந்தன.

குறிப்பாக, வட்டார வழக்கு இப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலமாக இருந்தது. ஒரு கதாபாத்திரம் பேசும் வார்த்தையிலேயே அவன் எந்தச் சமூகத்திலிருந்து வருகிறான், எந்தச் சூழலில் வளர்ந்திருக்கிறான் என்பதைப் பார்வையாளரால் துல்லியமாக உணர முடிந்தது.

 

“சுப்பிரமணியபுரம்” – காலத்தின் காலடித்தடங்கள்

1980களின் மதுரைச் சூழலை தத்ரூபமாக மீளுருவாக்கம் செய்த 'சுப்பிரமணியபுரம்', அன்றைய இளைஞர்களின் நட்பு, அரசியல், காதல், வன்முறை ஆகியவற்றை இயல்பான காட்சிகளின் மூலம் பதிவு செய்தது. இங்கு வெற்றிக்குக் காரணம் நட்சத்திரப் பிரபலம் அல்ல; கதையின் நம்பகத்தன்மையே. ஆடைகள், தெருக்கள், வீடுகள், வட்டாரப் பேச்சு, அன்றைய இளைஞர்களின் உடல்மொழி என அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு காலகட்டத்தையே திரையில் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தன.

 

“கடைக்குட்டி சிங்கம்” – குடும்பம் என்னும் பிணைப்பு

'கடைக்குட்டி சிங்கம்' போன்ற திரைப்படங்கள் கிராமிய வாழ்க்கையின் மற்றொரு முகத்தை வெளிப்படுத்தின. இங்கே மையம் பெரிய சமூகப் பிரச்சினையல்ல; குடும்பமே பிரதானமானது. விவசாயம், சகோதர உறவுகள், திருமணப் பிணைப்புகள், கிராமத்து வாழ்க்கையின் கூட்டிணைப்பு ஆகியவை இதில் முதன்மை பெற்றன. கிராமிய வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய சம்பவங்கள் அல்லது அதிர்ச்சியூட்டும் திருப்பங்கள் இல்லாவிட்டாலும், மனித உறவுகளின் இயல்பான நகர்வுகளே ஒரு சிறந்த கதையாக மாற முடியும் என்பதை இத்தகைய படங்கள் நிரூபிக்கின்றன.

 

“கர்ணன்” – மண்ணின் குரலும் எதிர்ப்பும்

மாரி செல்வராஜின் 'கர்ணன்' போன்ற சமகாலப் திரைப்படங்கள் கிராமத்தை வேறொரு பரிமாணத்தில் அணுகுகின்றன. இதில் கிராமம் என்பது அழகிய பசுமை நிலமாக மட்டும் காட்சிப்படுத்தப்படவில்லை. அந்த மண்ணில் வாழும் மக்களின் மீதான அநீதி, அடக்குமுறை, அவர்களின் கோபம், எதிர்ப்பு மற்றும் முகவரி (அடையாளம்) ஆகியவையும் கதையின் முதன்மைப் பகுதியாகின்றன.

இதன் மூலம் மண் சார்ந்த சினிமாவின் பரிணாம வளர்ச்சியை நாம் காண முடிகிறது:

• முந்தைய அணுகுமுறை: கிராமம் = காதல் + குடும்பம் + திருவிழா
• சமகால அணுகுமுறை: கிராமம் = வாழ்வியல் + அரசியல் + சமூக அமைப்பு + அடையாளம் + உரிமைப் போராட்டம்.

 

மண் சார்ந்த கதைகளின் வெற்றியின் ரகசியம்

1.  உண்மையான மனிதக் கதாபாத்திரங்கள்: எளிய நன்மையோ அல்லது முழுமையான தீமையோ இல்லாத, குறைகளும் ஆசைகளும் கொண்ட மனிதர்களைக் படைக்கும்போது கதை உயிர்பெறுகிறது.

2.  வட்டார மொழியின் நயம்: “என்ன செய்கிறாய்?” என்பற்கும் “என்னய்யா பண்றே?” என்பதற்கும் உணர்வுப்பூர்வமான வித்தியாசம் உள்ளது. மொழி என்பது கதாபாத்திரத்தின் முகவரி.

3.  இயற்கையான நிலப்பரப்பு: செயற்கையான அரங்குகளைத் தவிர்த்து உண்மையான வீடுகள், தெருக்கள், குளங்கள், தேநீர்க் கடைகள் ஆகியவை கதைக்கு நம்பகத்தன்மையை அளிக்கின்றன.

4.  நாட்டுப்புற இசை: உள்ளூர் இசைக்கருவிகளும் நாட்டுப்புறத் தாளங்களும் காட்சியின் உணர்வை பார்வையாளரின் மனதோடு நேரடியாக இணைக்கின்றன.

5.  உறவுகளின் அடர்த்தி: தனிமனிதர்களைத் தாண்டி குடும்பத்தையும் சமூகத்தையும் இணைக்கும் உறவுமுறைகள் கதைக்கு பல அடுக்குகளை உருவாக்குகின்றன.

 

கற்பனாவாதத்தைத் தாண்டிய யதார்த்தம்

மண் சார்ந்த சினிமாவின் மிகப்பெரிய சவால், கிராமத்தை மிகைப்படுத்தப்பட்ட அழகியல் இடமாக மட்டும் காட்டிவிடக் கூடாது என்பதாகும். வறுமை, சாதிப் பாகுபாடு, பெண்களுக்கான கட்டுப்பாடுகள், அதிகாரப் போட்டிகள், விவசாயச் சிக்கல்கள் போன்ற யதார்த்தப் பிரச்சினைகளையும் பேசும் படங்களே உண்மையான மண் சார்ந்த சினிமாவாக அமைகின்றன.

 

உலகளாவிய பார்வையாளர்களை ஈர்ப்பது எப்படி?

ஒரு கிராமத்துச் சூழலில் உருவாகும் படம், நகரங்களில் வாழ்பவர்களையும், வெளிநாடுகளில் வாழும் புலம்பெயர் தமிழர்களையும் ஒரே நேரத்தில் ஈர்ப்பதற்குக் காரணம், மனித உணர்வுகளின் உலகளாவிய தன்மையே (Universal Emotions) ஆகும். தாயின் பாசம், தந்தையின் எதிர்பார்ப்பு, காதலின் வலி, துரோகம், மண்ணை விட்டுப் பிரியும் ஏக்கம் ஆகியவை எல்லைகளைத் தாண்டி அனைவராலும் உணரப்படுபவை.

அதேபோல், புலம்பெயர்ந்து வாழும் அடுத்த தலைமுறைக்குத் தங்களின் வேர்களையும், பாரம்பரியத்தையும், பண்பாட்டையும் அறிமுகப்படுத்தும் கலாச்சாரப் பாலமாகவும் இத்தகைய திரைப்படங்கள் திகழ்கின்றன.

எதிர்கால மண் சார்ந்த சினிமா

இன்றைய கிராமங்கள் மாறிவிட்டன. தொழில்நுட்பம், கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, உலகளாவிய பார்வை ஆகியவை கிராமிய வாழ்க்கையிலும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. எனவே, பழமையை நினைவுகூரும் படங்களோடு நின்றுவிடாமல், "மாறிக்கொண்டிருக்கும் நவீன கிராமத்தைப் பதிவு செய்யும் சினிமா"க்களே இனி வரும் காலத்தில் தேவையாக இருக்கின்றன.

முடிவுரை

மண் சார்ந்த திரைப்படங்களின் வெற்றிக்குக் காரணம் நிலப்பரப்பு மட்டுமல்ல; அதில் வாழும் மனிதர்களும்தான். ஒரு நல்ல கிராமியத் திரைப்படம் நம்மை வயல்வெளிக்குக் கூட்டிச் செல்வதோடு, நமது கடந்த காலத்தையும், விட்டுவந்த உறவுகளையும், சமூகத்தின் யதார்த்தங்களையும் நினைவூட்டுகிறது. தொழில்நுட்பமும் சினிமா மொழியும் எவ்வளவு வளர்ந்தாலும், மனித மனங்களுக்குள் இருக்கும் "மண் வாசனை" என்றுமே மாறுவதில்லை.

தீபம்  திரையின் பக்கம்