தமிழ் சினிமாவின் பெண் முகங்கள்

தியாகப் பதுமையிலிருந்து சுயாட்சி கொண்ட ஆளுமை வரை: தமிழ் சினிமாவின் பெண் முகங்கள்.

தமிழ் சினிமாவின் பெண் கதாபாத்திர வரலாறு என்பது வெறுமனே உடை, மொழி, தொழில் ஆகியவற்றின் மாற்றமல்ல; அது தமிழ்ச் சமூகத்தில் பெண்ணின் உரிமை, உடல், உழைப்பு, காதல், குடும்பம், சுயமரியாதை ஆகியவற்றைப் பற்றிய பார்வை மாறிய வரலாறும் ஆகும். சில காலங்களில் பெண் “குடும்பத்தைத் தாங்கும் தியாகி”யாக இருந்தார்; சில காலங்களில் நாயகனின் காதல் அலங்காரமாகச் சுருக்கப்பட்டார்; இன்று பல படங்களில் தனது வாழ்க்கையின் கதைசொல்லியாகவும் முடிவெடுப்பாளராகவும் உருவெடுத்துள்ளார்.

ஆனால் இந்தப் பயணம் நேர்கோட்டில் நடந்ததல்ல. முன்னேற்றமான சில படங்களுக்கிடையே பழைய ஆணாதிக்கப் பிம்பங்களும் தொடர்ந்து வந்துள்ளன. குறிப்பாகப் பெரிய நட்சத்திரங்களை மையமாகக் கொண்ட பல வணிகப் படங்களில் பெண் பாத்திரங்களுக்கு இன்னும் முழுமையான கதையிடமோ செயற்பாட்டு உரிமையோ கிடைப்பதில்லை என விமர்சனங்கள் சுட்டுகின்றன.bbc

தியாகத்தின் புனிதப் பிம்பம்

1950–60களின் தமிழ் சினிமாவில் பெண் பெரும்பாலும் குடும்ப அறத்தின் காவலாளி. தாய், மனைவி, சகோதரி, காதலி என்ற உறவுகளால் அவர் அடையாளப்படுத்தப்பட்டார். அவரது தனிப்பட்ட ஆசை, கல்வி, தொழில், உடல்-மனம் சார்ந்த விருப்பம் ஆகியவை கதையின் மையமாக இருப்பதற்கு வாய்ப்பு குறைவு.

“நல்ல பெண்” என்ற இலக்கணம் அக்காலப் படங்களில் மிகத் தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்டது:

• கணவனின் தவறுகளையும் பொறுத்துக் கொள்வது
• குடும்பத்தின் கௌரவத்திற்காகத் தனிப்பட்ட விருப்பங்களை ஒதுக்குவது
• கண்ணீர், மௌனம், தியாகம் வழியாக அறத்தை நிலைநிறுத்துவது
• திருமணத்தையும் தாய்மையையும் பெண்ணின் முழுமையான வாழ்க்கை இலக்காகக் காண்பது

பராசக்தி போன்ற படங்கள் சமூக அநீதிகளை உரக்கக் கேள்வி எழுப்பினாலும், பெண்ணின் பாதிப்பு பெரும்பாலும் சமூகக் கொடுமையின் சின்னமாகவே காட்சியளித்தது. பெண் தன்னுடைய விதியை மாற்றும் செயற்பாட்டாளராக வருவது இன்னும் அரிதாக இருந்தது.

இந்தக் காலகட்டச் சினிமா பெண்ணை மதித்தது என்று சொல்லலாம்; ஆனால் அந்த மதிப்பு அவரை மனிதராக அல்ல, “தியாகத்தின் உருவகமாக” உயர்த்திய மதிப்பாக இருந்தது. உயர்த்திப் பேசுவது பல நேரங்களில் அவரது இயல்பான விருப்பங்களையும் உரிமைகளையும் மறைப்பதற்கான கருவியாகவும் மாறியது.

 

1970–80கள்: பெண்ணின் குரல் கேட்கத் தொடங்கிய காலம்

கே. பாலசந்தர், பாரதிராஜா, மகேந்திரன் போன்ற இயக்குநர்களின் வருகை பெண் கதாபாத்திரங்களில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. பெண் அழுவது மட்டுமல்ல; கேள்வி கேட்பதும், எதிர்ப்பதும், தவறுவதும், தன் வாழ்க்கைச் சுமையை ஏந்துவதும் திரையில் இடம் பெற்றன.

இயக்குநர் / படம்	பெண் கதாபாத்திரத்தின் புதிய பரிமாணம்
கே. பாலசந்தர் – அவள் ஒரு தொடர்கதை	வேலைக்குச் சென்று குடும்பத்தைத் தாங்கும் காவேரி; பொருளாதாரப் பொறுப்பை ஏற்ற பெண்ணின் சிக்கலான வாழ்க்கை
கே. பாலசந்தர் – சிந்து பைரவி	அறிவு, கலை ரசனை, உணர்ச்சி, காதல் ஆகியவற்றுடன் வாழும் பெண்; அவர் வெறும் காதல் இணை அல்ல
கே. பாலசந்தர் – அவள் அப்படித்தான்	சமூகம் பெண்ணிடம் திணிக்கும் ஒழுக்க அளவுகோல்களைச் சவாலுக்குட்படுத்திய முக்கிய முயற்சி
பாரதிராஜா – 16 வயதினிலே	மயிலின் கனவுகள், காதல், கிராமியச் சூழலின் கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவை பெண்ணின் பார்வையில் வெளிப்படுகின்றன
மகேந்திரன் – முள்ளும் மலரும்	வள்ளி போன்ற பாத்திரங்கள் அமைதியாக இருந்தாலும் சுயமரியாதையும் உளவலிமையும் கொண்டவை
மணிரத்னம் – மௌன ராகம்	திருமண உறவுக்குள் பெண்ணின் சம்மதம், பழைய காதல், தனிப்பட்ட உணர்வு ஆகியவற்றை முன்வைத்த திவ்யா

இந்த மாற்றத்தின் பெரும் சிறப்பு என்னவென்றால், பெண் “நல்லவளா, கெட்டவளா?” என்ற இருமைப்பாட்டை உடைக்கத் தொடங்கியது. அவர் கோபப்படலாம்; முடிவெடுக்கலாம்; குடும்பத்தை விட்டு வெளியேற விரும்பலாம்; தன் காதலை மறுக்கலாம். 1970களிலேயே அவள் அப்படித்தான் போன்ற படம் பெண் மையக் கதாபாத்திரத்தைத் தீவிரமாக உருவாக்கியிருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஆயினும், இக்காலப் படங்களிலும் பெண்ணின் சுதந்திரம் பலமுறை துயரம், தியாகம் அல்லது தண்டனை வழியாக முடிவுறுவது காணக்கூடிய ஒரு முரண்பாடாகும்.

1990–2000கள்: நாயக மைய வணிகத்தின் நிழல்

1990களின் இறுதியிலிருந்து 2000கள் வரை, பெரிய நட்சத்திரங்களை மையமாகக் கொண்ட வணிகச் சினிமா வலுப்பெற்றபோது பல திரைப்படங்களில் கதாநாயகியின் இடம் சுருங்கியது. நாயகனின் வீரத்தைப் புகழ்வது, பாடல்களில் தோன்றுவது, காதல் காட்சிகளுக்கு உதவுவது, குடும்ப உணர்ச்சிக்கான கருவியாக இருப்பது என்ற அளவிலேயே பல பாத்திரங்கள் அமைந்தன.

இதிலிருந்தே மக்கள் வழக்கில் “லூசுப் பொண்ணு” என்ற விமர்சனப் பதம் உருவானது. அறிவார்ந்த முடிவுகளுக்கு இடமில்லாத, நாயகனைத் துரத்தும், அசட்டுத்தனத்தால் நகைச்சுவைக்குரியவளாக உருவாக்கப்படும் பெண் பாத்திரமே இந்தப் பிம்பம்.

இந்தப் போக்கின் விளைவுகள் தீவிரமானவை:

• பெண்ணின் ஆசை பெரும்பாலும் நாயகனைப் பெறுவதற்குள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டது
• தொழில், நட்பு, அரசியல் பார்வை, தனிப்பட்ட இலக்கு போன்றவை கதையிலிருந்து நீக்கப்பட்டன
• உடல் கவர்ச்சி மற்றும் பாடல் காட்சிகள் கதாபாத்திர வளர்ச்சிக்கு மாற்றாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன
• ஆண் நாயகனின் மீட்புச் செயலை முன்னிறுத்த பெண் பலவீனமாக எழுதப்பட்டார்

எனினும் இந்தக் காலம் முழுவதும் ஒரே நிறமல்ல. கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் படத்தில் தாய்மை, போர், அடையாளம் ஆகியவற்றின் சிக்கலான பின்னணியில் பெண் பாத்திரங்கள் தோன்றின. மொழி போன்ற படங்கள் மாற்றுத் திறனாளிப் பெண்ணை வெறும் பரிதாபப் பொருளாக அல்லாமல் தனித்துவம் கொண்ட மனிதராக அணுக முயன்றன.

 

2010கள் முதல்: பெண் தனது கதையின் நாயகி

டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம், புதிய தயாரிப்பாளர்கள், ஓடிடி தளங்கள், சமூக ஊடக விவாதங்கள், பெண்ணியச் சிந்தனைகளின் பரவல் ஆகியவை தமிழ் சினிமாவில் புதிய கதைகளுக்கான இடத்தை உருவாக்கின. இக்காலத்தில் பெண் கதாபாத்திரம் “நாயகனுக்கான துணை” என்பதிலிருந்து “கதையின் மையம்” என்ற நிலைக்கு நகரத் தொடங்கியது.

 

வாழ்க்கையை மறுபடியும் தேர்வு செய்கிற பெண்

36 வயதினிலே படத்தில் ஜோதிகா நடித்த வசந்தி, குடும்பப் பொறுப்புகளில் தன்னை இழந்துவிட்ட நடுத்தர வயதுப் பெண். அவர் தனது திறமையையும் கனவையும் மீட்டெடுக்கிறார். இங்கே முக்கியமான மாற்றம், பெண்ணின் வாழ்க்கை திருமணத்தில் முடிவதில்லை; சில ஆண்டுகள் கழித்தும் அவர் புதிய தொடக்கத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம் என்பதே.

 

அதிகாரத்தைச் சவாலுக்கு உட்படுத்தும் பெண்

அறம் படத்தில் நயன்தாரா நடித்த மாவட்ட ஆட்சியர் மதிவதனி, நிர்வாக அமைப்பின் முகமாக மட்டுமல்லாமல், அரசின் பொறுப்பின்மையை எதிர்கொள்ளும் செயல்வீரராக நிற்கிறார். ஒரு குழந்தையின் உயிரைக் காப்பது அவரது தனிப்பட்ட இரக்கமாக மட்டுமின்றி, ஆட்சியின் பொறுப்பை வலியுறுத்தும் அரசியல் நிலைப்பாடாக மாறுகிறது.

 

சமூகத்தின் தீர்ப்புக்கு எதிராகப் பேசும் பெண்

அருவியில் அதிதி பாலன் நடித்த அருவி, சமூகத்தால் ஒதுக்கப்படும் இளம்பெண்ணின் கோபம், வலி, கேள்வி ஆகியவற்றின் உருவமாகிறார். “அமைதியாகத் துன்பத்தை ஏற்றுக்கொள்” என்ற பழைய பெண் இலக்கணத்தை அவர் முற்றாக மறுக்கிறார்.

 

நீதிக்காகப் போராடும் பெண்

கார்கி படத்தில் சாய் பல்லவி நடித்த கார்கி, குடும்பப் பாசத்திற்கும் நீதிசார் உண்மைக்கும் இடையில் சிக்கிக்கொள்ளும் பெண். தந்தையைப் பாதுகாக்கும் மகளாகத் தொடங்கும் அவர், உண்மையைத் தேடும் குடிமகளாக வளர்கிறார். இத்தகைய பாத்திரம் பெண்ணின் உணர்ச்சியை மட்டும் அல்ல, அவரது நெறிசார் சிக்கலையும் அறிவார்ந்த தேடலையும் முன்வைக்கிறது.

ஜெய் பீம், சாணிக் காயிதம், ஜெய ஜெய ஜெய ஜெய ஹே, பொன்னியின் செல்வன் போன்ற படங்களும் பல்வேறு சமூகத் தளங்களில் பெண்களின் எதிர்ப்பு, அரசியல் அறிவு, பழிவாங்கும் மனநிலை, அதிகாரப் பங்கேற்பு, சுயமரியாதை ஆகியவற்றைப் பேசின. சமீபகாலத்தில் வலுவான பெண் கதாபாத்திரங்களைக் கொண்ட படங்களுக்கான பார்வையாளர் வரவேற்பு அதிகரித்திருப்பதாக ஊடகப் பார்வைகளும் சுட்டுகின்றன.

 

பழைய பெண், புதிய பெண்: உண்மையான வேறுபாடு

அம்சம்	மரபுவழி சித்தரிப்பு	நவீன சித்தரிப்பின் சாத்தியம்
கதையின் இடம்	நாயகனின் பயணத்திற்கு துணை	தனது வாழ்க்கைப் பயணத்தின் மையம்
அடையாளம்	மனைவி, தாய், காதலி, சகோதரி	தனிமனிதர், தொழிலாளர், குடிமகள், கலைஞர், அரசியல் உயிர்
மோதலைச் சந்தித்தல்	பொறுத்தல், அழுதல், தியாகம்	பேசுதல், எதிர்த்தல், சட்டத்தை நாடுதல், முடிவெடுத்தல்
காதல்	வாழ்க்கையின் இறுதி வெற்றி	வாழ்க்கையின் ஒரு உறவு அல்லது தேர்வு
திருமணம்	பெண்ணின் பாதுகாப்பும் நிறைவும்	சம்மதம், சமத்துவம், மறுப்பு, பிரிவு ஆகியவற்றுக்குரிய இடம்
உடல் மற்றும் ஆசை	கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒழுக்கப் பொருள்	பெண்ணுக்கே உரிய உரிமை மற்றும் தனிப்பட்ட அனுபவம்
முடிவு	ஆண்/குடும்பம் தீர்மானிக்கும்	பெண் தனது விளைவுகளோடு தானே தீர்மானிக்கும்

இங்கு முக்கியமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது ஒன்று: தியாகத் தாயாக இருப்பதும், குடும்பத்தை நேசிப்பதும் பெண்ணின் பலவீனம் அல்ல. பிரச்சினை என்னவென்றால், அந்த ஒரே வடிவமே பெண்ணுக்கு கட்டாயமான அடையாளமாக்கப்பட்டதுதான். நவீன சினிமாவின் முன்னேற்றம், தாய்மை அல்லது குடும்பத்தை மறுப்பதில் இல்லை; அதோடு சேர்த்து பெண்ணின் சுயவிருப்பம், சம்மதம், தொழில், கோபம், அரசியல், தவறு செய்யும் உரிமை ஆகியவற்றையும் அங்கீகரிப்பதில் இருக்கிறது.

 

இன்னும் நிறைவேறாத மாற்றம்

பெண் மையப் படங்கள் பெருகியிருந்தாலும், அவை பெரும்பாலும் குறைந்த அல்லது நடுத்தர பட்ஜெட் வட்டத்திலேயே அதிகம் காணப்படுகின்றன. மறுபுறம், மிகப்பெரிய நட்சத்திரங்களின் “மாஸ்” படங்களில் கதாநாயகி இன்னும் பாடல், காதல், கண்ணீர் அல்லது நாயகனைப் புகழும் வசனம் என்ற எல்லைக்குள் தள்ளப்படுவது தொடர்கிறது. 2021ஆம் ஆண்டு வெளியான முக்கிய நட்சத்திரப் படங்களைப் பற்றிய ஒரு விமர்சனப் பார்வையும், பெண் துணைப் பாத்திரங்களுக்கு போதிய முக்கியத்துவம் இல்லை எனக் குறிப்பிட்டது.bbc

எனவே, அடுத்த கட்டத் தமிழ் சினிமா செய்ய வேண்டியது பெண்ணை வெறும் “வலிமையான பெண்” என்ற புதிய வார்ப்பிலும் அடைக்காமல் இருப்பதே. எல்லாப் பெண்களும் காவல்துறை அதிகாரி, ஆட்சியர் அல்லது பழிவாங்கும் வீராங்கனை ஆக வேண்டியதில்லை. சாதாரண அலுவலக ஊழியர், விவசாயி, தொழிலாளி, திருநங்கை, ஒற்றைப் பெற்றோர், முதிய பெண், மாற்றுத் திறனாளிப் பெண், தலித் பெண், மீனவப் பெண் எனப் பல வாழ்வுலகங்களின் உண்மையான குரல்களும் திரையில் இடம் பெற வேண்டும்.

தமிழ் சினிமாவின் பெண் கதாபாத்திரம் இன்று கண்ணீரிலிருந்து கேள்விக்குச் சென்றிருக்கிறது; தியாகத்திலிருந்து தேர்வுக்குச் சென்றிருக்கிறது; குடும்பத்தின் எல்லையிலிருந்து சமூகத்தின் மையத்துக்குச் சென்றிருக்கிறது. அந்தப் பயணம் இன்னும் முழுமையடையவில்லை. ஆனால் பெண் தனது கதையைத் தானே சொல்லத் தொடங்கியிருப்பதே இந்தப் பரிணாமத்தின் மிகப் பெரிய வெற்றி.

தீபம் திரையின் பக்கம்