நிஜத்தில் அது என்ன மாற்றத்தை செய்தது?
திரையரங்கில் விளக்குகள் அணைகின்ற அந்த நொடி… திரை மெதுவாக உயிர் பெறுகிறது. நாம் நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் மனிதர்கள் அல்ல — திரைக்குள் வாழும் கதாபாத்திரங்களாக மாறுகிறோம்.
ஒரு காட்சி நம்மை சிரிக்க வைக்கிறது. ஒரு காட்சி நம்மை அழ வைக்கிறது. ஆனால் அந்த கண்ணீர் — திரையில் சிந்தியதா? அல்லது நம் வாழ்க்கையில் ஓர் இடைவெளியை நிரப்பியதா?
இது , அந்தக் கேள்விக்கான தேடல்தான்.
அத்தியாயம் 1 : அழுகை – பலவீனம் அல்ல
"ஆண் அழக்கூடாது" என்ற சமூக விதியை தமிழ் சினிமா பல முறை உடைத்திருக்கிறது.
முள்ளும் மலரும் படத்தில் காளி (ரஜினிகாந்த்) தங்கை மீது வைத்த அன்பு முறியும் தருணத்தில் மௌனமாக சிந்தும் கண்ணீர் — ஆண்மைக்கு அழுகை எதிரி அல்ல என்பதை முதல் முறையாக வலுவாக சொன்ன காட்சி.
தேவர் மகன் திரைப்படத்தில் சிவாஜி கணேசன் பேசும் அந்த வசனம்:
"நான் கட்டிக்காத்த சொத்து இந்த மண்ணுதான்"
அந்த வசனத்திற்கு பின் வரும் அவரது கண்களில் வாரும் கண்ணீர் — அதிகாரம் கொண்ட மனிதனுக்குள் இருக்கும் உடைந்த தந்தையை காட்டியது.
இந்தக் காட்சிகள் நமக்கு சொல்லின:
"அழுவது பலவீனம் அல்ல… அது உண்மை."
"ஆண் அழக்கூடாது" என்ற சமூக விதியை தமிழ் சினிமா எத்தனை முறை உடைத்திருக்கிறது?
ஒரு தந்தை மகளுக்காக உடைந்து அழும் காட்சி, ஒரு மகன் தாயின் மடியில் கதறும் தருணம், ஒரு காதலன் பிரிவில் மௌனமாக சிந்தும் கண்ணீர்…
இந்தக் காட்சிகள் நம்மை மட்டும் அல்ல, நம் உள்ளே உறங்கிய உணர்ச்சியையும் எழுப்பின.
சினிமா நமக்கு சொல்லியது —
"அழுவது மனிதம். மறைப்பதே நடிப்பு."
அத்தியாயம் 2 : திரை தாண்டி வீட்டுக்குள் வந்த கண்ணீர்
பல நேரங்களில் நாம் அழுவது திரையில் நடக்கும் கதைக்காக அல்ல.
பாசமலர் திரைப்படத்தில் சகோதரன்–சகோதரி பாசம் பல வீடுகளில் சொல்லப்படாத உணர்ச்சிகளை பேச வைத்தது.
தங்கமகன் படத்தில் வரும் தந்தை–மகன் உறவு, "அப்பா உழைப்புதான் என் அடையாளம்" என்று மகன் உணரும் தருணம் —
அந்த காட்சி, திரையரங்கில் மட்டும் அல்ல, வீடுகளுக்குள்ளும் அமைதியை உருவாக்கியது.
அந்த நொடியில்தான் சினிமா — பொழுதுபோக்கு அல்ல, மன சிகிச்சையாக மாறுகிறது.
பல நேரங்களில் நாம் அழுவது திரையில் நடக்கும் கதைக்காக அல்ல.
அது நம் வீட்டுக் கதையாக இருக்கலாம். நம் அம்மாவின் மௌனம், அப்பாவின் தியாகம், சொல்லப்படாத குடும்ப வலிகள்.
ஒரு திரைப்படக் காட்சி, நம் வாழ்க்கையின் மூடப்பட்ட கதவுகளைத் திறக்கிறது.
அந்த நொடியில்தான் சினிமா – பொழுதுபோக்கு அல்ல, மன சிகிச்சையாக மாறுகிறது.
அத்தியாயம் 3 : கண்ணீரிலிருந்து கருத்து வரை
சில படங்கள் நம்மை அழவைத்துவிட்டு நிறுத்திவிடுவதில்லை.
பரியேறும் பெருமாள் — ஒரு இளைஞனின் அடக்கப்பட்ட வலி கண்ணீராக வெடிக்கும் போது,
வாசகன் கேள்வி கேட்கிறான்:
"நாம் எத்தனை பேரை இப்படிச் சும்மா பார்த்திருக்கிறோம்?"
ஜெய் பீம் திரைப்படத்தில் அநீதியை எதிர்கொள்ளும் ஏழை மக்களின் கண்ணீர்,
ஒரு சமூகத்தின் கண்களைத் திறந்தது.
ஒரு கண்ணீர்… ஒரு கருத்தாக மாறும் பயணம் — இதுவே சினிமாவின் சக்தி.
சில படங்கள் நம்மை அழவைத்துவிட்டு நிறுத்திவிடுவதில்லை.
அவை கேள்விகளை விதைக்கின்றன:
நாம் இப்படித்தான் வாழ வேண்டுமா?
இது சரியா?
மாற்றம் நம்மிடமிருந்து தானே தொடங்க வேண்டும்?
சாதி, ஏழ்மை, பெண் வலி, விவசாயியின் துயரம், தொழிலாளியின் போராட்டம் —
ஒரு கண்ணீர்… ஒரு கருத்தாக மாறும் பயணம் இதுவே சினிமாவின் சக்தி.
அத்தியாயம் 4 : ஹீரோவின் கண்ணீர் – நம் தைரியம்
ஒரு ஹீரோ அழும்போது அவன் பலவீனமாகத் தோன்றவில்லை.
நாயகன் திரைப்படத்தில் வேலு நாயக்கர் தன் மகளிடம் இருந்து விலகி நிற்கும் காட்சி —
அவன் அதிகாரத்தால் அல்ல, கண்ணீரால் நம்மை ஆளுகிறான்.
கண்ணதாசன் எழுதிய வரிகள் போல:
"மனிதன் மனிதனாக இருக்க அழுகையும் தேவை"
அந்த மனிதத்துவம்தான் நமக்கும் தைரியம் தருகிறது.
ஒரு ஹீரோ அழும்போது அவன் பலவீனமாகத் தோன்றவில்லை.
அவன் மனிதனாக மாறுகிறான்.
அந்த மனிதத்துவம் தான் நமக்கும் தைரியம் தருகிறது.
"நானும் உணர்வுள்ளவன் தான்" என்று ஒப்புக்கொள்ள.
சினிமா, உணர்ச்சியை மறைக்கக் கற்ற சமூகத்திற்கு உணர்வை வெளிப்படுத்த கற்றுக் கொடுத்தது.
அத்தியாயம் 5 : மாற்றம் நடந்ததா?
ஆம். நடந்தது.
அன்பே சிவம் போன்ற திரைப்படங்கள் "மனிதம் தான் மதம்" என்ற எண்ணத்தை பலர் மனதில் விதைத்தது.
கடைசி விவசாயி போன்ற படங்கள் விவசாயியை ஒரு கதாபாத்திரமாக அல்ல,
ஒரு வாழ்க்கையாக பார்க்க கற்றுக் கொடுத்தன.
நாம் இன்று:
அதிகம் பேசுகிறோம்
அதிகம் கேள்வி கேட்கிறோம்
உணர்ச்சியை மறைப்பதில்லை
அந்த மாற்றத்தின் விதை ஒரு இருட்டான திரையரங்கில் ஒரு காட்சியுடன் விதைக்கப்பட்டது.
ஆம்.
நாம் இன்று
அதிகம் பேசுகிறோம்
அதிகம் கேள்வி கேட்கிறோம்
உணர்ச்சியை ஒளிக்கவில்லை
அந்த மாற்றத்தின் விதை ஒரு இருட்டான திரையரங்கில் ஒரு காட்சியுடன் விதைக்கப்பட்டது.
நிறைவு : கண்ணீர் வீணாகவில்லை
"சினிமா கண்ணாடி போல — நம்மை அது மாற்றாது, நம்மை நாமே பார்க்க வைக்கும்" — பாலுமகேந்திரா (சினிமா குறிப்பு உரைகளில் இருந்து உணர்வுப் பொருள்)
திரையில் நாம் அழும் கண்ணீர் வெறும் தண்ணீர் அல்ல.
அது:
மறைக்கப்பட்ட உணர்வுகளின் வெளிப்பாடு
கேட்க மறந்த கேள்விகளின் தொடக்கம்
மனிதத்துவம் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறது என்ற சாட்சி
கண்ணீர் வர வைக்கும் சினிமா பலவீனமானது அல்ல — மனிதனை மனிதனாக வைத்திருக்கும் அதிக சக்தி வாய்ந்த கலை.
திரை மூடப்படும். விளக்குகள் எரியும்.
ஆனால், அந்த இருட்டில் விழுந்த ஒரு கண்ணீர், நம் வாழ்க்கையின் வெளிச்சமாக மாறினால் —
அதுவே சினிமாவின் வெற்றி.
"ஒரு நல்ல படம் முடிந்த பிறகும் நம்முள் தொடர வேண்டும்" — கண்ணதாசன்
இந்த நூல் முடிவடைகிறது.
ஆனால், திரையில் நாம் அழுத அந்த கண்ணீர் நிஜத்தில் செய்த மாற்றம் — ஒவ்வொரு வாசகரிடமும் இன்னும் எழுதப்பட வேண்டிய கதை.
தேர்ந்த மேற்கோள்கள் (References)
"கலை மனிதனை மாற்றாது; அவனை சிந்திக்க வைக்கும்" — ஜான் ரஸ்கின்
"சினிமா என்பது கனவு அல்ல; அது சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பு" — சத்யஜித் ரே
"மனித உணர்ச்சியை மறக்காத வரை சினிமா சாகாது" — கே. பாலச்சந்தர்
"அழுகையும் சிரிப்பும் இரண்டும் இல்லையென்றால் மனிதன் முழுமையில்லை" — தமிழ் சினிமா அனுபவ உண்மை
திரையில் நாம் அழும் கண்ணீர் வெறும் தண்ணீர் அல்ல.
அது:
உணர்வின் வெளிப்பாடு
மாற்றத்தின் ஆரம்பம்
மனிதத்துவத்தின் சாட்சி
சினிமா முடிந்ததும் திரை மூடப்படுகிறது.
ஆனால், அந்தக் கண்ணீர் தொடங்கிய பயணம் நம் வாழ்க்கையில் தொடர்கிறது.
— முடிவல்ல… ஒரு தொடர்ச்சியான சிந்தனை.
------------தீபம் திரையின் பக்கம் தொடரும்
0 comments:
Post a Comment