(உளவியல் கட்டுரை)
ஒரு காலத்தில் தனிமை என்பது துறவியின் நிழல். இன்று அது நகர மனிதனின் நிலை.
இன்றைய மனிதன் எங்கும் தனியாக இல்லை. ஆனால் எங்கும் தனிமையில்தான் இருக்கிறான். உறவுகளின் நடுவில், திரைகளின் வெளிச்சத்தில், சத்தங்களின் கூட்டத்தில்—அவனுள் மட்டும் ஒரு அமைதி அல்ல, ஒரு வெறுமை.
தனிமை இனி ஒரு இடம் அல்ல. அது ஒரு மனநிலை.
ஒரு வீட்டில் உறவினர்கள் கூடியிருக்கிறார்கள். சிரிப்புகள், உணவின் வாசனை, பழைய நினைவுகளின் ஓசை—அனைத்தும் இருக்கிறது. ஆனால் பிள்ளைகள் தனித்தனியாக கைபேசிக்குள். பெரியவர்கள் தொலைக்காட்சியின் முன். பேசப்படாத உரையாடல்கள் காற்றில் மிதக்கின்றன.
அங்கே யாரும் தனியாக இல்லை. ஆனால் அனைவரும் தனிமையில்.
உறவுகள் அருகில் இருக்க, உணர்வுகள் தொலைவில் நிற்கும் இந்த நிலையே நவீன தனிமை.
உளவியல் சொல்கிறது: மனிதன் தொடர்புக்காகப் பிறந்தவன். பேசப்படுவதற்காக அல்ல—புரிந்துகொள்ளப்படுவதற்காக.
இன்றைய மனிதன் பலருடன் பேசுகிறான். ஆனால் தன்னைப் பற்றி யாரிடமும் பேசுவதில்லை. கேட்கப்படுகிறான்; ஆனால் உணரப்படுவதில்லை. இந்த இடைவெளிதான் தனிமையை உருவாக்குகிறது.
இது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தனிமை அல்ல. மெதுவாக மனிதனுக்குள் புகுந்து, அவனைச் சோர்வடையச் செய்யும் அமைதியான தண்டனை.
ஆனால் எல்லாத் தனிமையும் தண்டனை அல்ல.
சில தனிமைகள் மனிதனை மீட்டெடுக்கின்றன. சத்தம், எதிர்பார்ப்பு, போட்டி, ஒப்பீடு—இவைகளிலிருந்து தப்பி, மனிதன் தன்னைச் சந்திக்கத் தேடும் தருணம் அது.
இந்தத் தனிமை கேள்விகளை உருவாக்கும்:
“நான் யார்?” “என்ன தேவை?” “எது உண்மை?”
இத்தகைய தனிமை மனிதனை உடைப்பதில்லை. அவனை ஆழப்படுத்துகிறது.
ஆனால் தனிமை தேர்வாக இல்லாமல் பழக்கமாக மாறும் போது, அது ஆபத்தாகிறது.
ஒரு மனிதன் எல்லாவற்றையும் தனியாகச் சமாளிக்க முயல்கிறான். உதவி கேட்கத் தயங்குகிறான். உணர்ச்சிகளைச் சொல்ல வெட்கப்படுகிறான். மெதுவாக மனிதர்களிடமிருந்து விலகுகிறான்.
அப்பொழுது தனிமை அவனுக்கு ஓய்வாக இல்லை—சுமையாகிறது.
திரை இந்தத் தனிமையின் முக்கிய காரணியாக மாறியுள்ளது.
ஒரு வீட்டுக்குச் சென்றாலும், அங்குள்ள மனிதர்களைப் பார்க்கும் முன் திரையைத் திறக்கும் பழக்கம். அருகில் இருப்பவர்களை விட, தூரத்தில் இருப்பவர்களோடு அதிக நேரம். இது உறவினர்களுக்கு இடையில் உறவுகளை வளர்த்துக்கொள்ளாது மாறாக பெரும் இடைவெளியினை உருவாக்குகிறது.
இதனால் உறவுகள் அழிவதில்லை. ஆனால் உறவு வளர்வதில்லை.
உறவுகள் பேசப்படாமல் போனால், அவை மெதுவாக மௌனமாகி விடுகின்றன.
இது ஒவ்வொரு மனிதனையும் தனிமையாக்கி விடுகிறது.
தனிமை எப்போது பிரச்சனையாக மாறுகிறது?
தனிமை வலியாக உணரப்படும் போது. பகிர விரும்பியும் பகிர முடியாதபோது. “யாருக்கும் நான் தேவையில்லை” என்ற எண்ணம் ஆழமடையும் போது.
அப்போது தனிமை தேர்வு அல்ல. அது மனதிற்கு விதிக்கப்படும் தீர்ப்பாக மாறுகிறது.
இலக்கியம் எப்போதும் தனிமையோடு பயணித்திருக்கிறது.
கவிஞன் தனியாக அமர்ந்து உலகை எழுதுகிறான். எழுத்தாளர் தனக்குள் இறங்கி மனிதரை கண்டெடுக்கிறான்.
ஆனால் அந்த தனிமை பிறரை விலக்குவதற்காக அல்ல—பிறரை அணுகுவதற்காக.
தனிமை ஒரு கத்தி போன்றது.
அதைச் சிந்திக்கப் பயன்படுத்தினால்—அது கருவி. அதை மனதை வெட்டப் பயன்படுத்தினால்—அது ஆயுதம்.
இன்றைய மனிதன் தீர்மானிக்க வேண்டியது ஒன்றே:
இந்த தனிமையை நான் தேர்ந்தெடுத்தேனா? அல்லது அதை எதிர்கொள்ளாமல் தவிர்த்தேனா?
இந்தக் கேள்விக்கான பதில்தான், மனித வாழ்வின் திசையை மாற்றும்.
🕸🕸🕸🕸🕸🕸🕸🕸🕸🕸🕸
- தீபம் உளவியல் / Theebam / Deepam / www.ttamil.com
0 comments:
Post a Comment