சமூக ஊடகங்கள்: மனித மனத்தின் புதிய ஆளுமை மற்றும் உறவுகளின் மங்கல்

 சமூக ஊடகங்கள்: மனித மனத்தின் புதிய ஆளுமை மற்றும் உறவுகளின் மங்கல்

இன்றைய மனித வாழ்க்கையில் சமூக ஊடகங்கள் ஒரு துணை மட்டுமல்ல; அதன் மையமாக மாறிவிட்டன. நாம் எப்போது சிரிக்க வேண்டும், எதற்கு கோபப்பட வேண்டும், எதை விரும்ப வேண்டும் என்பதுவரை அந்தத் திரை மெளனமாகத் தீர்மானிக்கிறது. இதை பலரும் உணர்வதில்லை; ஏனெனில் இந்தக் கட்டுப்பாடு வலுக்கட்டாயமானதல்ல; அது மனதிற்கும் இனிமையானது.

கவனம் மற்றும் திரைக்கு அடிமை

சமூக ஊடகங்களின் முதன்மை இலக்கு மனிதனின் கவனம். கவனம் நீடித்தால், மனம் பழகும்; பழகினால், அடிமைபடும். இந்த உளவியல் வட்டத்திற்குள் இன்றைய மனிதன் மெதுவாக நுழைந்து விடுகிறான். ஒரு நிமிடம் மட்டும் என்ற எண்ணத்துடன் தொடங்கும் ஸ்க்ரோல், இரவில் பல மணி நேரங்களாக தொடர்கிறது.

சிறுகதை 1: “இன்னொரு நிமிடம்”

இரவு படுக்கையில் படுத்திருந்த அருண், “ஒரு நிமிடம் மட்டும்” என்று நினைத்து கைபேசியை எடுத்தான். ஒரு காணொளி, அடுத்தது, அதற்குப் பிறகு இன்னொரு ரீல்… கண்காணிக்காதபோது கடிகாரம் இரண்டரை மணி நேரத்தை கடந்திருந்தது.
அடுத்த நாள் அலுவலகத்தில் அவன் சோர்வாக இருந்தான். காரணம் வேலை அல்ல; முந்தைய இரவின் திரை.

இதன் விளைவாக, வீட்டிற்கு உறவினர்கள் வந்தாலும்கூட பிள்ளைகள் திரையில் கவனம் செலுத்தி, குடும்ப உறவுகளின் நேரத்தை பறிக்கிறார்கள். ஒரு கூட்டத்தில் ஒருவரும் பேசுகிறாரா, யாரோ ஒரு நிகழ்ச்சி காட்டுகிறாரா என்ற போதும், திரை ஒளியில் மயங்கி, மனம் அங்கு மையமாகின்றது.

ஒப்பீட்டு மனநிலை மற்றும் உறவுகளின் மங்கல்

சமூக ஊடகங்களில் நாம் காண்பது வாழ்க்கையின் முழுமையான உண்மை அல்ல; அது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தருணங்களின் தொகுப்பு மட்டுமே. மனிதன் அதனை உணராமல், தன் அன்றாட வாழ்க்கையுடன் ஒப்பிட்டு தனிமையையும் குறைவானது போன்ற உணர்வையும் உருவாக்கிக்கொள்கிறான்.

சிறுகதை 2: “மீனாவின் அமைதி”

மீனா ஒரு ஆசிரியர். அவளுக்கு வாழ்க்கை சீராக இருந்தாலும், தினமும் சமூக ஊடகங்களில் பிறரின் வெற்றிகள், பயணக் கதைகள், அலங்கரிக்கப்பட்ட புகைப்படங்கள் போன்றவை பார்த்ததும் மனம் பதட்டமாகும். அவள் தினசரி நேரத்தை திரையின்மேல் செலவழித்ததால், குடும்ப உறவுகளில் ஈடுபாடு குறைந்து, உறவின் இன்மையும் பாதிக்கப்பட்டது.

இது மட்டும் அல்ல; சமூக ஊடகங்களைச் சேர்ந்த பிள்ளைகளும், உறவினர்கள் வீட்டிற்கு வந்தாலும்கூட, திரையின் சிக்னலுக்கு அடிமையாகும் போது, அங்கே நிகழும் உரையாடல்கள், பகிர்வுகள், அன்பு பரிமாற்றங்கள் மெதுவாக மங்கி விடுகின்றன.

பாராட்டு, Like மற்றும் உளவியல் தாக்கம்

Like, Share, Comment ஆகியவை மெதுவாக சுயமரியாதையின் அளவுகோல்களாக மாறியிருக்கிறது. திரையின் விரல் அடிமைபட்டபோது, மனிதன் தனிப்பட்ட உறவுகளிலும் குறைவாக ஈடுபடுகிறார். இது குடும்ப உறவுகள், உறவினர்கள் இடையேயான நேசம், பரஸ்பர கவனம் ஆகியவற்றை மெதுவாக கெடுக்கிறது.

சிறுகதை 3: “சாப்பாட்டு மேசை”

ஒரு குடும்பம் சாப்பாட்டிற்கு கூடும். அப்போதும் பிள்ளைகள் திரையில் அமர்ந்து காணொளி பார்க்கிறார்கள். அருகில் அம்மா பேசினால், கவனம் திரையிலேயே இருக்கிறது; உண்மையான உரையாடல் குறைகிறது. உறவு விருத்தி குறைந்து, பாசமும் ஆதரவும் மெதுவாகத் தணைகிறது.

👉

சமூக ஊடகங்கள் அறிவையும், விழிப்புணர்வையும், இணைப்பையும் வழங்கினாலும், அளவில்லாத பயன்பாடு மனநலத்தையும் மனித உறவுகளையும் பாதிக்கிறது. வீடு என்பது உறவுகளின் தாய்; ஆனால் திரை அதனுடைய அண்டை அரசராக மாறும் போது, குடும்ப உறவுகள் மங்கும், மனமாற்றங்கள் உருவாகும்.

இன்றைய மனிதன் தன்னைத் தானே கேட்க வேண்டிய கேள்வி ஒன்று தெளிவாக உள்ளது:
“நான் திரையைப் பயன்படுத்துகிறேனா, அல்லது திரை என்னைப் பயன்படுத்துகிறதா?”

இந்தக் கேள்விக்கு கிடைக்கும் நேர்மையான பதில்தான், நவீன மனிதனின் மனநலத்தையும் குடும்ப உறவுகளின் எதிர்காலத்தையும் தீர்மானிக்கும்.

 

தீபம் - உளவியல் / வாழ்வியல்