நினைப்பதொன்று கண்டிலேன்-சித்தர் சிவவாக்கியர் – சிந்தனைகள்

இன்றைய மனித வாழ்க்கையும் மூடநம்பிக்கைகளும் : ஒரு ஆழ்ந்த ஆன்மிகப் பார்வை

நினைப்பதொன்று கண்டிலேன் நீயலாது வேறிலை

நினைப்புமாய் மறப்புமாய் நின்ற மாயை மாயையோ

அனைத்துமாய் அகண்டமாய் அநாதி முன் அனாதியாய்

எனக்குள் நீ உனக்குள் நான் நினைக்கு மாற தெங்கனே

சித்தர் சிவவாக்கியரின் இந்தப் பாடல், தமிழ்ச் சித்த மரபின் உச்சமான ஆன்மிக அறிவிப்பாக விளங்குகிறது. இது பக்தியின் பெயரில் வெளியில் தேடச் சொல்லும் இறையை அல்ல; மனிதனின் உள் அனுபவமாகத் திகழும் மெய்ப்பொருளை நோக்கி மனிதனை அழைக்கிறது. “நீயலாது வேறில்லை” என்ற வரி, ஆன்மிகத்தின் தொடக்கமும் முடிவும் ஆகிறது.

 

1. நினைப்பதும் மறப்பதும் – மனிதனைச் சுழற்றும் மன மாயை

இன்றைய மனித வாழ்க்கை முழுவதும் நினைவுகளால் இயக்கப்படுகிறது.

நேற்று நடந்தது, நாளை நடக்க வேண்டியது, பிறர் சொன்னது, சமூக ஊடகப் படிமம் –

இவை அனைத்தும் மனிதனை நினைப்பதிலும் மறப்பதிலும் கட்டிப் போடுகின்றன.

சிவவாக்கியர் கேட்கிறார்:

“நினைப்புமாய் மறப்புமாய் நின்ற மாயை மாயையோ?”

மனமே மாயை; அந்த மனத்தின் அலைகளை உண்மை என்று நம்பும் மனிதனே மயங்கியவன்.

ஆனால் இன்றைய உலகில், மன அமைதி தேடும் மனிதன் கூட,

அந்த மனத்தையே அலங்கரித்து, அதையே வளர்த்து, அதிலேயே சிக்கிக்கொள்கிறான்.

இதுவே நவீன மனிதனின் பெரிய ஆன்மிக வறுமை.

 

2. புருவ மத்தி – உள்ளே திறக்கும் இறைக் கதவு

 

சிவவாக்கியர் தியான அனுபவத்தைச் சொல்லும்போது,

இறை வெளியில் தோன்றவில்லை; உள்ளே வெளிப்படுகிறது.

புருவ மத்தியில் நிலைத்த மனத்தில், “உன் நினைவைத் தவிர வேறு நினைவு இல்லை” என்ற நிலை –

அது வழிபாடு அல்ல; அது ஒன்றிப்பு.

ஆனால் இன்றைய மனிதன்,

எண்ணெய் விளக்கு

பூஜைப் பொருட்கள்

நேரம், நாள், நாழிகை

என வெளிப்புறச் சடங்குகளை அதிகப்படுத்திக் கொண்டு,உள்ளத்தை வெறுமையாகவே வைத்திருக்கிறான்.

இது ஆன்மிகம் அல்ல; பழக்க வழக்கம்.

 

3. அனைத்துமாய் அகண்டமாய் – பிரிவற்ற இறை உண்மை

“அனைத்துமாய் அகண்டமாய்”

இறை அனைத்திலும் இருந்தால்,

மதமும் ஜாதியும் மொழியும் எங்கே நின்று பிரிக்கும்?

சிவவாக்கியரின் இறை, எல்லைகளற்றது;

ஆனால் இன்றைய மனிதன், இறையின் பெயரால் எல்லைகளை கட்டுகிறான்.

இறையை அறிந்தவன் மனிதனை நேசிக்கிறான்.

இறையை வியாபாரம் செய்பவன் மனிதனைப் பிரிக்கிறான்.

இதுவே உண்மையான ஆன்மிகமும், மூடநம்பிக்கையும் இடையிலான வேறுபாடு.

 

4. “எனக்குள் நீ, உனக்குள் நான்” – பொறுப்பின் ஆன்மிகம்

இந்த வரி மனிதனை உலுக்க வேண்டிய வரி.

இறை எனக்குள் இருக்கிறான் என்றால்,

என் செயல்களுக்கும் எண்ணங்களுக்கும் நான் தான் பொறுப்பு.

ஆனால் இன்றைய மனிதன்,

“எல்லாம் விதி”

“கடவுள் சோதனை”

என்று சொல்லி, தன் தவறுகளிலிருந்து தப்பிக்க முயல்கிறான்.

இது பக்தி அல்ல; பொறுப்பைத் தவிர்க்கும் உளவியல்.

சிவவாக்கியர் சொல்லும் ஆன்மிகம்,

மனிதனை உயர்த்துகிறது,

அவனைச் சுயநிலை கொண்டவனாக மாற்றுகிறது.

 

5. மூடநம்பிக்கை – அச்சத்தில் வளர்ந்த ஆன்மிக நிழல்

உண்மையான ஆன்மிகம் மனிதனை அச்சத்திலிருந்து விடுவிக்கும்.

மூடநம்பிக்கை மனிதனை அச்சத்தில் வைத்தே வாழ வைக்கும்.

கிரக தோஷம்

சாபம்

தீய சக்தி

வசியம்

இவை அனைத்தும் மனித மனத்தின் அறியாமையில் உருவான நிழல்கள்.

அறிவு இல்லாத இடத்தில், பயம் தெய்வமாகிறது.

சிவவாக்கியர் போன்ற சித்தர்கள்,

“அறிவே வழிபாடு” என்று போதித்தார்கள்.

ஆனால் இன்றைய மனிதன்,

பயத்தையே பக்தியாக மாற்றிக் கொண்டான்.

 

6. “உன்னை மறந்தால் தானே நினைக்க முடியும்” – உச்ச ஆன்மிக உணர்வு

இது ஆன்மிகத்தின் உச்சம்.

இறை எப்போதும் உள் அனுபவமாக இருந்தால்,

அதை நினைப்பதற்கும் மறப்பதற்கும் இடமில்லை.

இன்றைய மனிதன்,

வாய் நிறைய இறையை நினைக்கிறான்;

ஆனால் வாழ்க்கையில் மனித நேயத்தை மறக்கிறான்.

அங்கே ஆன்மிகம் சடங்காகி,

மனிதம் வறண்டுவிடுகிறது.

 

7. இன்றைய மனிதனுக்கான சிவவாக்கியரின் செய்தி

சிவவாக்கியர் சொல்லும் ஆன்மிகம்:

சுய அறிவு

சுய பொறுப்பு

அச்சமற்ற வாழ்க்கை

மனித நேயம்

மூடநம்பிக்கை உருவாக்குவது:

அடிமைத்தனம்

பயம்

சுரண்டல்

அறிவு மறுப்பு

 

சிவவாக்கியரின் பாடல்கள் காலத்தை கடந்த குரல்கள்.

இன்றைய மனிதன்,

இறையை வெளியில் தேடும் வரை அடுத்தவர்க்கு  அடிமை;

இறையை உள்ளே உணரும் நாளே சுதந்திரன்.

“உன்னை மறவேன் நானே”

என்பது, இறையுடன் ஒன்றிய மனத்தின் குரல்.

அந்த நிலையை அடைய,

மனிதன் முதலில் மூடநம்பிக்கையை விட்டு,

அறிவைத் தியானமாக்க வேண்டும்.

அப்போது ஆன்மிகம்,

வழிபாடாக அல்ல –

வாழ்க்கையாக மாறும்.

தீபம் ஆன்மீக வலம்